Column

'Mag ik even in uw tas kijken?'

Uit mijn supermarkt worden tassen vol gestolen spullen weggesleept, vertelt Renée Braams.

Een C1000 in Zoetermeer. Beeld ANP

'Mag ik even in uw tas kijken', vraagt de caissière van de C1000 waar ik al zeven jaar kom. Zwijgend geef ik mijn sporttas en de caissière neust tussen de sokken, handdoeken en tampons.

Nog nooit in mijn leven ben ik in een winkel gevraagd mijn tas te laten zien. Maar nu moet elke klant eraan geloven. Bij de deur hangt een papier met de tekst 'Wilt u uw tas en kinderwagen ter controle aan de caissière aanbieden' naast het plakkaat met 'Verboden Voor Scholieren!'

'Mijn tas is vandaag niet gecontroleerd', zegt mijn man triomfantelijk, 'dat bewijst maar weer dat het vrouwen zijn, junks en vrouwen, die in supermarkten stelen.'

Dat maakt me nog kwaaier als mijn tas weer wordt geïnspecteerd en ik stap naar de chef en vraag hem de tassencontrole te staken. 'O nee', zegt hij, 'dat doen we niet. U wilt niet weten mevrouw, u wilt niet weten!' Tassen vol met spullen worden de winkel uitgesleept, zegt hij. Door wie? Zijn het vrouwen? 'Nee, mannen, vrouwen, jong en oud, Nederlander en buitenlander.' En ja, het is iets van de laatste tijd.

De crisis, schrik ik. Zou de armoede nu echt toeslaan? Aan de rijen voor de kassa van de boekhandel in mijn dorp is zulks niet af te zien. Maar toch ... dreigende woorden schieten door mijn hoofd: restschuld, groeiende werkloosheid, gefragmenteerde samenleving. Wat brengt mensen ertoe het voor mij heilige gebod 'Gij zult niet stelen' aan hun laars te lappen?

Hypotheek
Wat ben ik blij dat wij zelf onze hypotheek al deels hebben afgelost. En wat ben ik blij dat mijn dochter, terwijl ze al bijna een puber is, nog steeds blij is met elke o zo bescheiden aanschaf. Ze ziet een zak waxinelichtjes van de Xenos op het aanrecht liggen: 'Hé, hebben we die nieuw?' Ze gaat er meteen een in een bakje doen.

Die kunst om blij te zijn met de zon die opgaat, beoefen ik door te mediteren, niet bewust, maar zo blijkt het bij mij te gaan.
Ik ben altijd een beetje verbaasd over de mooie dingen die anderen beleven als ze hun ogen sluiten en zich stil op hun adem concentreren: oneindige liefde, harmonie, helemaal jezelf zijn.

Soms ervaar ik dat ook wel: dat je wordt gedragen door de aarde, dat je meegevoerd wordt in een stroom van grote vrede.
Maar bij mij is dat soms. Het gebeurt me ook wel dat ik de oneindigheid die je mediterend voelt, naar vind. Onthechting kan ik ervaren, maar dat is niet altijd een fijn gevoel.

Mediteren is een beetje sterven, vind ik, en erna vind ik het heerlijk dat ik nog leef en een boterham met kaas kan eten, en kan genieten van de voorwereldlijke kreet van de fazant in de tuin.

Ik wens u toe dat u en de uwen in het nieuwe jaar met eenvoudig eten blij kunnen zijn, en dat u daarvoor niet uit stelen hoeft te gaan.

Renée Braams is neerlandica, muziekdocent en columnist voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden