Mag de jeugd van tegenwoordig geen plezier hebben?

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 30 mei 2017.

Nederlandse jongeren op vakantie in Griekenland keren terug naar hun hotel.Beeld anp

Brief van de dag: wat is er mis met plezier hebben?

Na het lezen van de ingezonden brief getiteld met de vraag 'zijn huidige jongeren zo verpest dat een gewone vakantie niet meer voldoet?' (U, 27 mei) werd ik er weer eens aan herinnerd hoe moe ik altijd word van volwassenen die beginnen over hoe 'verpest' en 'verwend' de jongeren van nu zijn.

Bij elke zin die ik las, doemde telkens de vraag bij mij op: wat is er mis met plezier willen hebben? En waarom zou je nog met je vrienden een weekend naar Terschelling gaan waar het hoogstwaarschijnlijk koud en regenachtig zal zijn nu vliegtickets en vakanties in het buitenland betaalbaarder zijn geworden en landen zoals Spanje, Portugal en Griekenland vakanties aanbieden die voor jongeren zeer aantrekkelijk zijn en je de tijd van je leven aanbieden. Jongeren zijn niet veeleisender geworden, de opties voor vakanties zijn gewoon beter en leuker geworden.

Na maandenlang stressen en hard werken, keken mijn klasgenoten en ik enorm uit naar een superweek waarbij we even al het leren uit ons hoofd konden zetten, en een jaar na mijn eindexamenreis kijk ik nog steeds vaak terug op de geweldige tijd die ik heb gehad.

Als die tijd deels bestond uit naar de discotheek naast ons hotel gaan in plaats van bierkratten stapelen op een strand in Zeeland, wat is daar dan mis mee?

Reizen wordt nu eenmaal goedkoper, en het aanbod aan jongerenvakanties is nu eenmaal uitbundiger dan in de jaren negentig. Het feit dat jongeren daarvan genieten maakt ze niet verpest, maar maakt ze kinderen van de nieuwe tijd.

Valery Cliteur, Amsterdam

Topper Dumoulin

Zes jaar was ik toen Joop Zoetemelk in 1980 de Tour de France won. Oud genoeg om op een stadsfiets rondjes door de buurt te crossen, te jong om de beseffen wat het winnen van een grote ronde betekent. Gelukkig volgde al snel Eric Breukink, die na een paar goede Giro's in 1991 wel even de Tour zou gaan winnen. Maar staand naast een Frans Alpenmeer, voor het eerst zonder ouders op vakantie, las ik in de krant dat Breukinks PDM-ploeg bedorven kip had gegeten.

Magere, hele magere jaren volgden, waarin het ene na het andere talent vroegtijdig op het schild werd gehesen en er nog sneller weer af viel. Maar met Gesink en Mollema leek het tij te gaan keren, en opeens bleken Kruiswijk en Dumoulin leiders. Maar altijd, altijd was daar die ene 'slechte dag'. Volgens deze krant had Dumoulin vrijdag zo'n dag, toen hij na drie dwaze Dolomieten-dagen een minuutje op rasklimmer Quintana verloor. Eén minuutje? Tom Dumoulin heeft zondag alle amateurfietsers van na 1970 de dag van hun leven bezorgd. Eindelijk weer een rondewinnaar! En dan ook nog eens een toffe vent die kapsones met bescheidenheid weet te combineren. Het was het lange wachten waard. Nu maar hopen dat mijn zoon van acht dat ook beseft.

Bauke Koekkoek, Zeist

Euforisch

Tom Dumoulin wint de Giro. Een historische sportprestatie van een Nederlander. Daar mag je wel een beetje euforisch van worden, zou je denken. Zo niet de Volkskrant. 'Er moet nog veel gebeuren om te kunnen uitblinken in de hoogmis van de wielersport', zo zet de krant de toon op de voorpagina van de sportbijlage. Waak voor overmoed. Winst in de Giro geen graadmeter voor de Tour - de koppen van de stukken ernaast. Niet wat Dumoulin heeft gedaan staat centraal, maar wat hij nog niet heeft gedaan! De Giro als aanloopje naar het echte werk. Bizar en, ik mag hopen onbedoeld, kleinerend.

En dan wordt nota bene Lance Armstrong, de grootste manipulator en bedrieger uit de wielergeschiedenis, erbij gehaald om duidelijk te maken dat Dumoulin nog een lange weg te gaan heeft om werkelijk een grote te worden. Pardon? Daarom hierbij alvast een suggestie voor een krantenkop mocht Nederland in 2024 na 36 jaar weer een keer Europees kampioen voetbal worden. 'We zijn nog lang geen wereldkampioen!'

Cyril Lansink, Nijmegen

Op de motor

In het artikel over de bedreiging van locoburgemeester Bouke Arends van Emmen wordt No Surrender een motorclub genoemd (Ten eerste, 29 mei). Laten we nu het volgende afspreken: personen die in groepsverband per motor recreatief het land doorkruisen, vormen een motorclub. Een maffia-achtige organisatie, waarvan de leden zich bezighouden met afpersing, vrouwenhandel, drugshandel, en die zich per motor verplaatsen, noemen we motorbende. Noem het beestje bij de naam: No Surrender, Bandidos, Satudarah, Hells Angels, zijn motorbendes.

F. Rutten, Amsterdam

D66, kijk om je heen

Oog hebben voor elkaar begint met kennis verwerven over wat de ander beweegt. Wellicht dat 'onderwijspartij' D66 naar aanleiding van het artikel 'Gewetensvrijheid' (Opinie, 27 mei) zich eens kan verdiepen in het boek van Amanda Kluveld over orthodoxe christenen; een groep die al eeuwenlang deel uitmaakt van de Nederlandse cultuur en samenleving. Dan verdwijnt op termijn misschien die rare religiestress bij D66 en kan er eindelijk constructief worden gewerkt aan een nieuw kabinet.

Nemi van der Reest, Apeldoorn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden