Maffe martelaren en pinguins op het ijs

De eerste nieuwjaarstentoonstelling in galerie De Praktijk in Amsterdam is nu al een succes, te oordelen naar het aantal verkochte werken sinds de opening afgelopen zaterdag....

LtB

Galerieëigenaar Dirk Vermeulen heeft inmiddels een naam opgebouwd met het presenteren van relatief jonge, getalenteerde schilders. En ook al riekt de combinatie jong en getalenteerd naar trendy en snel vergeten - dat is nu juist niet wat er in De Praktijk gebeurt. Vermeulen bouwt met zijn kunstenaars langdurige werkrelaties op. Bij hem zul je nooit elk seizoen opnieuw een vlootschouw van nieuwe namen treffen, opgepikt na toekenningen van Koninklijke Subsidies, startstipendia of andere prijzen - en even zo makkelijk weer ingeruild voor een nieuwe naam. Bij Vermeulen komen de namen terug, succesvolle, zoals Meijers, bijna ieder jaar. De iets minder bekende, zoals Baars om de twee jaar.

Op de tentoonstelling nu contrasteren de ingetogen, figuratieve oliewerken van Baars met de exuberante mystieke portretten van Meijers. Baars heeft de afgelopen jaren zijn schilderstijl geperfectioneerd. De smoezeligheid die sommige van zijn vroegere werken kenmerkte, heeft plaatsgemaakt voor een meer bedachtzame penseelvoering en een helderder gebruik van kleur.

Baars heeft oog voor de kleinste, banaalste details in zijn omgeving - de afdruk van schoenen in de modder, straatlantaarnlicht op een parkeermeter, het 'lieve dier' Monkey de poes. Zijn schilderijen hebben altijd een grimmig humoristische ondertoon (arme pinguin in zijn eentje in de poolnacht), ogen realistisch, maar zijn het in wezen niet. Waar het de kunstenaar om gaat, is de weergave van structuur, lijn en lichtval, om de weergave van de abstracte essentie van een voorstelling, om de weergave ten slotte van dat wat niemand anders ziet.

De schilderijen van Rik Meijers hebben die dubbele bodem niet, maar dat wil niet zeggen dat ze minder zijn. Bij Meijers is meteen duidelijk wat aan de muur hangt: portretten van heiligen, maffe martelaren, goeroes, bezetenen. De portretten op geknipt papier zijn met wilde penseelstreken en druipers geschilderd, de grote portretten op doek minutieus met kralen, schelpjes, vogelzaad, flessenhalzen, witte en bruine bonen 'ingekleurd' en afgebiesd.

Meijers wordt wel de Nederlandse Chris Ofili genoemd, de Britse kunstenaar die het establishment schokte met zijn schilderijen van een Madonna waar olifantenkeutels in waren verwerkt. Meijers' werk oogt even exotisch. De kunstenaar vermengt met dezelfde onbekommerdheid kitscherige details in zijn werk - ook als het serieuze onderwerpen als heilige portretten behelst. En juist in die combinatie is de kunstenaar op zijn sterkst.

Het decoratieve omwille van het decoratieve, dat bij Meijers soms de overhand heeft, is afwezig in De Praktijk. Het 'oneigenlijke' gebruik van schildermaterialen als gebroken glas, scherpe kroonkurken en keihard geglazuurd vogelzaad, voegt een metaforische lading aan de afbeeldingen toe. Het is geen pretje om een mysticus te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden