Madonna vooral middelmatig

Vorige week, onderweg naar LA werd ik lekker gemaakt door zowel Rolling Stone als Entertainment Weekly, de nieuwe Madonna zou geweldig zijn. Vier sterren en een B+ (8) kenden de twee toch zelden hijgerige bladen aan Hard Candy toe. Iets dat ook USA Today was opgevallen als iets dat ze zelfs de moeite waard vonden om vorige week vrijdag op de voorpagina te melden.

De plaat zou in de VS pas op dinsdag in de winkels liggen, dus ik moest nog een paar dagen geduld hebben. Zou Madonna echt weer een goede plaat gemaakt hebben? Of was er weer sprake van een malle hype. Een maandje eerder regende het ook ineens vier-sterren recensies over de nieuwe Mariah Carey, en dan zet je hem op en dan denk je: weer zo'n flinterdun anoniem r&b geval. Wel een schitterend verhaal trouwens in de Observer Music Monthly deze maand van Paul Morley over een paar ontmoetingen met de ster.

Goed, Madonna. Ik had er zin in, en toen kwam er een sms-je vanuit Nederland. Menno, die de plaat zou bespreken vond er geen moer aan. Iets beter dan de vorige dat wel, maar niet goed genoeg voor 2 sterren. Ik had 'm nog altijd niet gehoord, dus kon er niks tegenin brengen. Dinsdagochtend meteen gaan halen, de luxe editie met het foeilelijke artwork in nog groter formaat liet ik liggen. Bij de kassa wilde ik nog zeggen dat het een kadootje voor mijn veertienjarige zwakbegaafde nichtje was, het leek me gezien de hoes toch de doelgroep. Maar ik stop de cd weg tussen een stapel andere nieuwe aankopen en kijk bij het afrekenen even de andere kant op.

Die wijdbeense foto van de bijna vijftigjarige ster, was erg, dan dat enorm gefotoshopte lichaam en dan nog die kwasi geile blik en de titel Hard Candy. Wat wil dat mens?
In de Entertainment Weekly stond het aardig omschreven: 'Often willfully vapid, the lyrics offer candy as a metaphor for sex, sex as metaphor for dancing as metaphor for world domination.' Wat er niet bijstond is dat die metaforen zo knullig zijn het Madonna's gesmacht naar hard candy zo aanstellerig, dat je hooguit in de lach kunt schieten van zoveel onnozelheid.

Die teksten, daar zullen we het maar niet meer over hebben. Maar eenmaal terug in mijn hotel vond ik het eigenlijk wel fijn klinken. Lekker die bongo's van de Neptunes aan het begin, die single die erop volgde vond ik ook leuker dan ik dacht en liedje drie, Give It To Me deed me bijna een dansje doen. Heerlijk weer, lekkere muziek, wat een leven...

Maar helaas, na drie liedjes was de koek op. De Neptunes en Timbaland gingen over op de automatische piloot en kwamen met een stel liedjes die ze zelfs aan Gwen Stefani of Fergie niet zouden durven aanbieden. Madonna zong nog minder goed dan we van haar gewend waren, en bij liedje twaalf was mijn goede humeur weg. Het probleem is niet eens dat het allemaal heel erg slecht is, de irritatie zit 'm erin dat nergens geprobeerd wordt de middelmaat te ontstijgen. Het is vooral een erg gemakzuchtige plaat, na drie keer draaien ben je er volledig klaar mee, en sla je hooguit Give It 2 Me op voor in de iPod.

Twee sterren, met dank aan de eerste drie liedjes. Ik krijg de volgende dag een sms van mijn chef bij KX Radio, Rob Stenders. Die vind er ook niks aan, aan die nieuwe Madonna, allemaal prouctie en geen liedjes. In het vliegtuig terug lees ik woensdagavond de recensie van Menno, een tweesterrenrecensie want hij vond m toch ook iets beter dan die aerobic nonsens op haar vorige plaat. Er stond 1 ster bij, ook goed. We moeten immers streng blijven.

Dat was Jerry Goossens niet in het Parool zo begreep ik. Vier sterren, zonder dat nu echt duidelijk werd wat hij er nu zo goed aan vond, want ook hij constateerde dat Madonna zelf naar de achtergrond was verdwenen, en dat ze nog altijd niet best zong.
Blijkbaar is Madonna zo iemand die alleen maar extreme reacties op kan roepen: Helemaal ruk of geweldig. De waarheid lijkt me dat er gewoon niet zo veel aan is. En dat we vooral niet al te druk moeten doen over deze dame, die zelden een echt goede plaat heeft gemaakt. Ray Of Light en de helft van Music, en een paar singles uit de jaren tachtig. Dat was het.

De drie sterren van Hester Carvalho in de NRC van vrijdag die leken me dan ook redelijk. Gewoon, gemiddeld. Niet slecht maar zeker niet geweldig. Ik hou het op twee sterren en ga nu weer een echt goede plaat opzetten, de nieuwe van The Roots. Kan ik u aanbevelen en lees er meteen het verhaal vandaag uit de New York Times bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden