Macht

Met de Franse socialistische partij gaat het niet goed. Nu weer de voormalige cultuurminister Jack Lang (jetsetter pur sang) die de partij verlaat om voor Sarkozy te gaan werken....

Martin Bril

Schande, roepen de socialisten.

Intussen meldt Paris Match dat Ségolène Royal alleen met vakantie is, nou ja, samen met haar dochter Clémence. De dames bevinden zich op Corsica, en uiteraard heeft Paris Match ook mooie foto’s van de verslagen presidentskandidaat: zwemmend in de azuurblauwe baai van Ajaccio, een hip zonnebrilletje op de neus, giebelend met haar dochter onder een parasol op het strand, en samen onderweg naar de waterkant: moeder in een decent, gestreept badpak, dochter in een kekke bikini.

Hoe anders was het vorig jaar!

Toen droeg de stralende Ségolène nog zelf een bikini, fluoriserend blauw en weinig verhullend, en werd ze nog vergezeld door haar vriend, de partijbaas François Hollande, tevens burgemeester van Tulle. Maar Hollande kreeg een paar weken geleden de bons toen Segolene ontdekte dat hij vreemdging, al twee jaar. Dat wist uiteraard iedereen, behalve de bedrogene. Royal maakte een einde aan de relatie via een koel persbericht: ‘J’ai demandé a François de quitter notre domicile commun.’

Nog even Paris Match.

Het blad is vol lof over het uiterlijk van mevrouw Royal. Waar mannen er na een zware politieke campagne afgepeigerd uitzien, heeft zij geen rimpeltje opgelopen, en het badpak onderstreept haar melancholie op schitterende wijze. Ja, aan woorden geen gebrek in de Franse pers. Aan de ene kant wordt Ségolène afgeschilderd als een madonna, aan de andere kant heeft ze zichzelf het air van een martelaar aangemeten: ze had nooit verwacht dat het zo hard zou zijn, de politiek, maar ze gaat door; ze aast nu op de functie van haar ex, ze wil de baas van de partij worden. Ongetwijfeld zal er een nieuwe man in haar leven opduiken, en dan kan de bikini weer aan. Maar voorlopig leeft ze in ‘solitude amoureuse’.

Hoe mooi klinkt dat.

Terug naar François Hollande – de overspelige burgemeester van Tulle. Dat is een stad waar ik geregeld kom. Niet dat er iets te beleven is, maar je moet ergens heen om de krant te kopen. Heb ik de partijleider daar weleens in de Taverne des Sommeliers zien zitten? Dat is de tent waar de ambtenaren en zakenlieden van Tulle tussen de middag hun plat du jour eten.

Als ik Hollande op de foto zie – een kalend hoofd, een bril zonder montuur, een dikke nek – kan het bijna niet missen: een man met macht, centraal aan een lange tafel, geflankeerd door assistenten en personeel, de meelopers en hielenlikkers. Hij is de man die de wijn proeft en goedkeurt, hij is de man die als eerste bestelt, en als eerste wordt geserveerd. Een beetje morsig is hij, te dik, en zijn das zit net niet goed – dat type.

Ja, ik heb hem gezien.

In ieder geval mannen zoals hij. Ze zijn overal in Frankrijk. Het zijn de mannen van de oude macht. Ze hebben een zeker aplomb over zich, maar ook iets ordinairs. Ze begrijpen dat de wereld om hen heen is veranderd, maar het kan ze niets schelen, want ze hebben hun schaapjes op het droge. Ze praten vermoeid over la belle époque, toen Frankrijk nog Frankrijk was. Ze zijn onderweg naar de uitgang.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden