'Macht is nu eenmaal niet iets dat je krijgt toegewezen, maar iets dat je moet grijpen'

Ze zou zelf nooit willen werken voor een bedrijf dat mij had aangenomen omdat ik een vrouw was, betoogt Sylvia Witteman vandaag in haar column.

Sylvia Witteman Beeld null
Sylvia Witteman

Onder het kopje 'De Volkskrant langs de feministische lat' stelde Margreet Vermeulen, ombudsvrouw van diezelfde Volkskrant afgelopen zaterdag de vermeende vrouwonvriendelijkheid van dit sympathieke dagblad aan de kaak. Nou, het zag er niet best uit. Er werken bijvoorbeeld wel degelijk heel wat vrouwen bij de krant, aldus Vermeulen, maar dat zegt niets, want 'vrouwen kunnen zich zo aan de bestaande mores aanpassen dat er niks verandert'. Een interessante stelling. Ten eerste: dat kunnen mannen óók, als het zo van pas komt. En afgezien daarvan: is het zonder meer érg om je aan bestaande mores aan te passen?

'Vrouwen zijn ondervertegenwoordigd in chefsfuncties en andere prestigieuze posities' signaleert Vermeulen vervolgens. 'Al met al hebben mannen meer macht bij de Volkskrant dan vrouwen.' Dat laatste verbaast me niets. Macht is nu eenmaal niet iets dat je krijgt toegewezen, maar iets dat je moet grijpen. Vrouwen zijn van nature vaak wat minder geneigd tot macht grijpen, waarschijnlijk omdat ze terecht opzien tegen het gedoe dat een en ander met zich meebrengt.

Vermeulen vraagt de hoofdredacteur waarom hij niet streeft naar 50 procent vrouwelijke chefs. Zijn reactie is dat hij alleen kijkt naar talent, energie en ambitie, en niet naar geslacht. 'Aan positieve discriminatie doen we niet.' Daarin heeft hij groot gelijk. Naar analogie van het beroemde citaat van Groucho Marx ('Ik zou nooit bij een club willen horen die mij als lid zou accepteren'): Ik zou zelf nooit willen werken voor een bedrijf dat mij had aangenomen omdat ik een vrouw was.

Lichte toets

Volgens Vermeulen wordt 'de vrouwelijke energie bij de Volkskrant deels ingezet om de krant te voorzien van een 'lichte' toets. Nogal wat lezers ergeren zich aan de 'triviale' columns van vrouwen 'die niet verder komen dan hun ouder wordende lichaam, de kinderen en de bakker om de hoek', schrijft ze. 'Stukken die volgens menige briefschrijver in de vrouwenbladen thuishoren.' Blijkbaar is een briefschrijver geen doorsnee lezer want, aldus de hoofdredacteur: 'Uit onderzoek blijkt dat die columns (van Aaf Brandt Corstius en Sylvia Witteman) tot de populairste onder de lezers behoren'. Vermeulen concludeert genadiglijk: 'Ik vind dat ze in de krant niet misstaan, mits goed gedoseerd. En daar ontbreekt het vaak aan.'

Kortom, van onze ombudsvrouw mag er best eens flink gesneden worden in de stukjes die u het liefst leest. Misschien is het ook een goed idee om in elke restaurantkeuken iemand neer te zetten die goed oppast dat het eten niet te lekker wordt? Of, om nog even terug te komen op mijn triviale stokpaardje 'de bakker om de hoek': Geen bakker neemt iemand in dienst om zijn klanten toe te roepen 'Het brood is hier eigenlijk niet zo best hoor!' Toch vreemd eigenlijk, dat een krant zoiets dan wél doet.

Emancipatie

'Maar die Vermeulen zet zich in dat stuk in voor vrouwenemancipatie, en dat is toch een goede zaak!' zult u nu zeggen. Maar ik associeer dit soort emancipatie, om nog even triviaal te blijven, met damestoiletten. Veel vrouwen durven in openbare damestoiletten niet op de bril te gaan zitten omdat ze bang zijn dat die vies is. Daarom hurken ze erbóven, en pissen van de weeromstuit die hele bril onder. Daar doet dit soort feminisme me aan denken, al kan ik niet helemaal uitleggen waarom.

Sylvia Witteman is columniste van de Volkskrant

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden