Interview

Machinist worden: die droom kon de arts niet redden

Frans Pol (27) uit Ens

Zelf trof een vuurpijl hem in het oog. Nu vertelt hij op scholen dat je kunt genieten van vuurwerk, als je je maar wel bewust bent van de gevaren.

Frans Pol kijkt in de spiegel. Beeld Guus Dubbelman

Een oogarts in het ziekenhuis in Zwolle haalde het verband eraf. Ik besefte meteen: mijn droom om treinmachinist te worden was uiteengespat. En dat met zo'n lullig pijltje.

Het gebeurde veertien jaar geleden op 30 december, vuurwerk afsteken mocht eigenlijk nog niet, ik stond in de achtertuin van mijn ouders en stak kleine babypijltjes af. Mijn broer kwam naar buiten en stak ook een pijltje aan. Hij gooide hem richting het bos, maar het pijltje werd gevangen door de wind. Het belandde in een bergje sneeuw en stond met zijn neus recht naar mij gericht.

De pijl ging gillend af en belandde recht in mijn oog. Ik kan me geen pijn herinneren. Wel dat ik moest huilen. Van de schrik. We renden naar binnen en mijn vader zag meteen dat het foute boel was. Alle zenuwen in mijn oog waren gesprongen en mijn oog was doorlopen met bloed. Mijn oudste broer wilde direct de ambulance bellen, volgens mijn vader konden we beter eerst naar de huisarts. Ik zat op de achterbank met mijn schoonzusje, die me troostte. Soms deed ik mijn oog eventjes open, maar ik zag weinig. Het waren een soort schimmen, dat was tenminste nog iets.

De huisarts kon niet veel voor me doen. Hij deed een verband om mijn oog en stuurde ons naar de oogarts in Zwolle. Zijn boodschap was hard: 'Hou er rekening mee dat je na de operatie geen oog meer hebt.' Ik werd meteen naar een operatiekamer gebracht.

Toen ik twee uur later wakker werd, was de zuster de eerste die ik sprak. 'Je oog zit er nog in', zei ze zacht. Maar de schade aan mijn linkeroog was groot: mijn lens was volledig weggeslagen, die hebben ze nooit meer teruggevonden. Verder zat er in mijn oog een scheur van 2 centimeter en mijn hoornvlies was zwaar beschadigd. Ik kreeg hechtingen in mijn oog, ik wist niet eens dat dat kon. Het schuurde wekenlang tegen mijn ooglid, dat veroorzaakte verschrikkelijk veel pijn.

Alleen mijn oogzenuw en netvlies waren nog intact, dat heeft mijn zicht gered. Ik heb een hoornvliestransplantatie gehad en ik heb nu een kunstlens. Na vier operaties is mijn zicht maar 73 procent, ik zie geen diepte en zie alles dubbel. Nog steeds. Dat gaat ook niet meer over.

Beeld anp

Explosieven

De droom om treinmachinist te worden hebben de artsen nooit kunnen redden. Conducteur worden leek me niks en onderhoudsmonteur op het spoor worden was ook geen optie. Dan moet je collega's kunnen waarschuwen of er een trein aankomt. Ik zie geen diepte, dus dat zit er niet in. Soms bestuur ik een trein in een simulatiespel. Maar ik zal nooit weten hoe het echt voelt.

Mijn broer heb ik het nooit kwalijk genomen. Het was gewoon een stom ongeluk. We waren allebei niet volgens de veiligheidsvoorschriften bezig, maar we waren ook weer niet aan het stunten. Hij kon er niks aan doen. Mijn broer voelde zich schuldig en zat met Oudjaarsdag aan mijn bed. Ik denk dat hij nog steeds met een schuldgevoel zit, al heeft hij dat nooit met zoveel woorden gezegd.

Sinds vijf jaar geef ik voorlichting over vuurwerk op scholen. Ik vind dat kinderen moeten genieten van vuurwerk, maar ze moeten zich bewust zijn van de gevaren. Hoe je het ook wendt of keert: het zijn gewoon explosieven. Ik begin de les met de vraag wat de kinderen later willen worden. De een wil kapper worden, de ander brandweerman. Aan het einde van de les zet ik een kruis door beroepen die ze nooit meer kunnen uitoefenen als hun overkomt wat bij mij is gebeurd. Zelf zet ik treinmachinist op het bord. Ook daar gaat een kruis doorheen.

Lees ook:
'Weerstand tegen vuurwerk groeit'
'De schoonheid van een drietrapsfluit met een brede zilveren staart'
'Die donderbussen lijken wel bommen'

Beeld de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden