Macamba

Het is nog maar net maart, maar als ik 's ochtends, na de rituele rek- en strekoefeningen, de poort uitren, begin ik vrijwel onmiddellijk heftig te transpireren....

Boca Sam kan niet bogen op zo'n fraai, karakteristiek achttiende-eeuws landhuis en dus komen er weinig toeristen. Het is een nederzetting aan de Caribische zee; de huizen vaak in okergeel en met een veranda, omgeven door een tuin waarin niet veel groeien wil, maar waar wel vaak een paar auto's staan (eentje op kistjes om gekannibaliseerd te worden ten behoeve van de andere twee).

Rond het huis loopt soms een varken of een geit en een groepje slonzige honden houdt de wacht. De sfeer is van een Caribische landerigheid. Toch heeft Boca Sam een roemruchte geschiedenis.

Het fort aan de Sint Michielsbaai hield al aan het begin van de achttiende eeuw met 'tien stukken drie ponders' het eiland met wisselend succes de Fransen en de Engelsen van het lijf.

Vanaf de eerste meters stijgt de weg en ondanks het vroege uur brandt de zon onbarmhartig. Langs de weg staan mensen, op weg naar hun werk, te wachten op hun lift naar Willemstad. Anders dan in het Oosterpark in Amsterdam oogst ik bekijks; een macamba (blanke) hier in Boca Sam? En dan nog hollend de berg op; dat zie je hier niet vaak. Maar een 'bon dia!' en een 'ayo!' kan er altijd wel af.

De honden zijn minder vriendelijk. Ik heb inmiddels geleerd voor de dapperste hondjes een steen in de hand te hebben. Naarmate ik stijg komt bij iedere bocht de azuurblauwe Caribische Zee mooier in beeld. In de verte liggen lange tankers te wachten tot ze de door de Sint Annabaai het Schottegat in Willemstad binnen mogen varen. Als ik, bovenaan de heuvel, linksaf de Kaya Ma Pieternella in sla, zie ik dat het forensenverkeer langzaam op gang komt in een slome processie van kunstig gereanimeerde classics. De schitterende bordeauxrode Peugeot 404 aan de kant van de weg zal nooit meer rijden en doet dienst als parasol voor de levende have van de eigenaar.

Voordat de weg begint af te dalen naar de boca (baai) waar de nederzetting haar naam aan dankt, zie ik in de verte, boven het blauwgroen van de zee nog net, tussen de rotsen, de witte kerktoren van Sint Willibrordus. Aan de voet van de heuvel kijkt het bastion uit over de baai en doet voor een vaste groep mannen dienst als het lokale leugenbankje. Bij de snack (snackbar, maar eigenlijk de plaatselijke kruidenier) haal ik broodjes en kaas. Ik word bediend vanachter een ontzagwekkend hekwerk. Maar als ik zeg waar ik woon, geeft de vriendelijke eigenaresse me, kort als ik hier ben, als vanzelfsprekend krediet.

En de dag moet nog beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden