Maatregelen

IN DE BOUW, bij het vervoer en in de metaal kom je nog wel eens de oude vakbondsgeest tegen: rauwe kerels van vóór Karin Adelmund, die dus nog weten hoe je een vuist op tafel moet slaan, en die de taal van het volk spreken, met een licht accent uit...

JAN BLOKKER

Bij de politie daarentegen zijn het volgens mij allemaal bleekscheten. Nooit straatdienst gehad waarschijnlijk, hun halve leven achter een bureau met één vinger processen-verbaal zitten uittikken, en in de lunchpauze in het ladenblok van een collega snuffelen of die zich wel stipt had gehouden aan de arbeidsonaangename-uren-regeling, en zodra ze er genoeg bij hadden gelapt zijn ze vrijgesteld om voortaan fulltime te vergaderen en de pers te woord te staan.

Zo was de eerste werkdag van 1998 nog niet voorbij, of er stond er al weer eentje voor de camera om een bezorgde verklaring af te leggen.

Want wat blijkt?

De hele nieuwjaarsdag had het Journaal ons verzekerd dat de jaarwisseling kalm en waardig was verlopen (slechts één dode en ik geloof honderdzestig gewonden), maar een etmaal later moesten de newsgetters uit Hilversum hun primeur corrigeren en melden dat het - integendeel! - van Arnemuiden tot Emmen bij de beesten af was geweest, en erger nog: dat vooral de politie het had moeten ontgelden.

Vandaar de zorg.

Ik kon erin komen, en ik zou adviseren: des te verbetener op het rapalje af, en als de gummiknuppel ontoereikend blijkt, dan maar weer met de blanke sabel, en altijd liever met een paar gevechtswagens dan met een milieuvriendelijk waterkanon.

Toch?

Maar het jongerengeweld, begreep ik van Pia Dijkstra, is dusdanig toegenomen, dat veel agenten niet meer durven - zoals laatst in Groningen, waar zelfs de korpschef vierentwintig uur in bed is gebleven en z'n vrouw voortdurend smeekte om in godsnaam niet open te doen als er gebeld werd.

Ja, dan hebben we misschien een grens bereikt.

'Meer blauw op straat', hoor je de VVD wel eens in de Tweede Kamer roepen, maar wat schieten we daarmee op als er alleen maar schijtebroeken in dat uniform zitten?

Waar dacht de politievakbondsman aan?

Hij hoefde geen moment te aarzelen:

'Maatregelen', zei hij.

Zoals?

'De geweldplegers harder aanpakken, zwaardere straffen, en als het om minderjarigen gaat, ook de ouders laten boeten.'

Was ik het allemaal mee eens, maar ik miste de verslaggeversvraag naar wat daar volgens mij vroeger aan vooraf placht te gaan: wie rekent de raddraaiers in als de politie pas moed heeft gevat wanneer de auto's al in brand staan, de winkels al zijn geplunderd, de burgers al zijn gemolesteerd, de doden al zijn gevallen en de daders al op het kerkhof liggen?

De kern van het vraagstuk, dunkt me.

Iets meer dan een jaar geleden dacht de burgemeester van Rotterdam de oplossing te hebben gevonden door als bevelhebber over zijn angsthazenkorps een generaal aan te trekken die de manschappen zou drillen tot de vechtlust uit hun oren kwam, en het gajes van de Maasstad het al van angst in z'n broek zou doen als ze het woord agent hoorden.

Goed idee!

Maar hij had het nog niet bedacht, of de bleekgezichten van de politievakbond hadden uitgerekend dat de secundaire arbeidsvoorwaarden gevaar liepen, zwoeren tien vergaderingen samen, en verzochten de korpsbeheerder niet langer de held uit te hangen, en net als zij gewoon bang te blijven.

Waartoe hij besloot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden