Maatkostuum van het zie-mij tijdperk

'Sir, sir! No cycling here!' Wat, ik? Was deze beleefd verwoorde berisping voor mij bedoeld? Is het met je fiets aan de hand lopen op een voetgangerspad tegenwoordig ook al in strijd met de plaatselijke verordeningen? Volgens de man die met enige pre-olympische stress het voetgangersverkeer stond te regelen in ons plaatselijke park is dat inderdaad het geval. Het bleek onmogelijk hem ervan te overtuigen dat het zelfstandig naamwoord 'fiets' en het werkwoord 'fietsen' niet hetzelfde waren. Zoekend naar de oorzaak van dit gebrek aan gezond verstand kon ik maar op één antwoord komen: het felgele hesje dat hij aan had.


Enkele jaren geleden woedde er in één van de dagbladen een debat over het nationale kostuum van Engeland. De meeste landen hebben een vorm van klederdracht, van lederhosen tot de sarong, maar wat kenmerkt de Engelsen sinds de dood van de bolhoed? Het shirt van Manchester United? Een schooluniform? Burberry? Een trainingspak? Een ontbloot, roodverbrand bovenlijf? Een anorak? Een driedelig pak met daaronder gymschoenen? Pippa's jurk? De jongste modelijn van Kate Moss? Elk antwoord had z'n merites, maar geen enkel was overtuigend. Wij Engelsen, zo beweerde de uitgesproken historicus David Starkey, onderscheiden onszelf door geen nationaal kostuum te hebben, om zich vervolgens badinerend uit te laten over de 'provinciaalse' Schot met zijn kilt.


Echter, de historicus had iets evidents over het hoofd gezien, namelijk dat zo ongeveer de helft van zijn landgenoten in gele hesjes rondloopt.


Vrijwel iedereen die in de openbare ruimte werkt, heeft zo'n 'high visibility-jacket' aan; niet alleen bouwvakkers en wegwerkers, maar ook buschauffeurs, postbodes en collectanten. Daarnaast lopen schoolkinderen die musea of parken bezoeken als bouwvakkertjes rond, dragen de meeste fietsers deze variant op de gele trui en gaan ook steeds meer trimmers in fluorescerend geel de deur uit, al dan niet vergezeld door een in 'hi vis' gedrapeerde hond. Voorlopig hoogtepunt waren de paardrijdende militairen die dit kledingstuk over hun camouflagepakken hadden gehesen.


Maar het gaat niet alleen om het verhogen van de zichtbaarheid in het vaak druilerige weer op het eiland. Mensen die zo'n hesje aantrekken hebben soms de onweerstaanbare neiging om gewichtig te gaan doen. Geel, zo blijkt, straalt gezag uit. Zo is op kantoren altijd meteen zichtbaar waar de gediplomeerde arbo-deskundige zit: naast de kapstok waar hij of zij trots een geel jasje heeft opgehangen. Bij wijze van experiment trok de recalcitrante columnist Rod Liddle, een beetje de Theo van Gogh van hedendaags Engeland, een tijdje geleden zo'n geel hesje aan om vervolgens op straat de meest onnozele bevelen uit te delen aan voetgangers. En warempel, iedereen gehoorzaamde.


Maar er is meer dan veiligheid en autoriteit. Het gele vestje, dat in 1964 voor het eerst op het eiland werd gesignaleerd en dezer dagen voor een pond kan worden aangeschaft bij de Poundshop, is eigenlijk net zoiets als Twitter of Facebook: een manier om op te vallen. Dit is het maatkostuum van het zie-mij tijdperk.


En er zijn nog veel meer mogelijkheden om de maatschappij verder geel te kleuren. Wat te denken van journalisten die, na bestraffend te zijn aangesproken door een hesjesdrager die het verschil niet weet tussen 'fiets' en 'fietsen', in de miezer lopen te peinzen over een column voor de krant. Immers, ook zij zijn hard aan het werk in de publieke ruimte.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden