Maas en mensen

Het plein voor de Heilig Hart Kerk ligt er op aswoensdag verlaten bij. Resten confetti worden door de wind opgejaagd....

Cornald Maas

Pastor Willemsen haalt mij uit de droom. Er worden nog wel askruisjes gehaald, direct na carnaval, maar dan pas tijdens de avonddienst. Hij verwacht een kleine honderdvijftig gelovigen, dus over belangstelling heeft hij - anders dan sommige collega's - niet te klagen. 'Maar denk niet dat ze komen omdat ze de dag erop volop gaan vasten. Die symboliek is theorie. Zie het halen van askruisjes als een ritueel dat een periode van bezinning inluidt. Geen overbodige luxe, in deze tijd waarin normen en waarden in toenemende mate op de proef worden gesteld.' De pastor blijkt op de hoogte te zijn van hedendaagse issues: ook hij hekelt de gedoogcultuur. Zelfs in de kerk worden korte metten op prijs gesteld. Hij grinnikt behoedzaam. Spreekt, niet zonder ironie, over de rudimenten van een christelijke overtuiging. Memoreert de 'waardenschouw' van de doorsnee parochiaan, en diens fouten en zwakheden. Tijdens de vastentijd zitten de kerken doorgaans iets voller. Maar de verloederende beschaving veroorzaakt, weet hij, nog geen stormloop op de reguliere zondagsdiensten. 'Nee, ik denk niet dat de belangstelling voor aswoensdag zal toenemen. Daar ben ik realist genoeg voor.'

Terug in Amsterdam vervliegt de hoop op bezinning. Mijn fiets is voor de zoveelste keer gestolen. Terwijl hij toch veilig vastgeketend stond. Ik vervloek de dieven en zoek moedeloos mijn fietsenmaker op, toegewijde professional van wie ik al jaren klant ben. Hij reageert oprecht geschokt. 'Zo'n mooie gazelle - niet te geloven, toch.' Hij is vooral verbijsterd omdat het door hem aangeprezen Abus-slot kennelijk niet fietsendiefbestendig is. Hier is niets minder dan de beroepseer in het geding. 'Die sloten kan ik dus niet meer met goed fatsoen verkopen. Wat vreselijk.'

Tweeëntwintig jaar heeft hij zijn kleine winkel - tevens werkplaats - aan de Lange Leidsedwarsstraat. De passie voor de fiets erfde hij van zijn vader. 'Maar ik schei er binnenkort mee uit. Dat is misschien niet leuk voor de mensen, maar het is wél leuk voor mij.' Hij gaat de markt in Schagen op, met zoals hij zegt, 'ambulante spullen' - paraplu's, parfums, schoenen. 'Een oude droom die ik als kind al had, toen ik met de buurman op stap ging.'

Eerst is er nog werk aan de winkel. Fietsenmaker Peter Jonker wil zijn klanten niet opzadelen met nostalgische mijmeringen. Hij was, door de jaren heen, de stille vakman die, soms zachtjes mompelend, adviezen gaf en nooit tot jubelstemming leek te verleiden. Lage prijzen en snelle service waren een vanzelfsprekendheid. Hij wrijft door zijn blonde krulletjes. Staart naar een rijtje fietsen dat nog gerepareerd moet worden. Zegt dan dat hij op dit moment geen geschikte fiets in voorraad heeft. Maar hij weet wel een adresje. Als ik een paar dagen kan wachten zal hij mij een nieuw rijwiel bezorgen. Plus een goed slot. De consumentenbond kwam laatst met nieuwe onderzoeksresultaten, weet hij. Intussen kan ik, in goed vertrouwen, wel een fietsje lenen.

Begin maart zal hij de deur van zijn fietsenwinkel voorgoed sluiten. 'Maar ik weet niet of je dat moet opschrijven. Straks komen er allemaal mensen langs die herinneringen willen ophalen.' Hij glimlacht, en geeft me, plots gedecideerd, een hand. Ik kar naar huis, op mijn lease-fiets. En ik pieker vast over een toekomst zonder fidele rijwielhandelaar.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden