Maas en Mensen vraagt zich af wat Michelle doet

Het haar is langer. Ze rookt niet meer. En ze draagt meestal een bril. Dat ze af en toe nog op blote voeten loopt, kwam haar onlangs duur te staan....

Michelle is weer gewoon Michelle Courtens (20) en ik haal haar op bij het Amsterdamse Conservatorium. Behoedzaam hinkepoot ze achter me aan. Ze vertelt over de lessen die ze nu volgt. Jazz-zang, lichte muziek, theorie en techniek, waarbij ze oefent op Schubert en Händel. Komend jaar wil ze eindexamen doen, of dan toch tenminste het jaar erop. En lyrisch is ze nog altijd over de cello. 'Daar kan ik me goed op uiten. Ik heb altijd iets met snaren gehad. Die snijden dwars door me heen.'

In mei van dit jaar deed ze mee aan het Eurovisie Songfestival. De studente werd, na de nationale overwinning in Ahoy', in een klap een Bekende Nederlander. 'Lastig soms, omdat ik, zo goed en zo kwaad als dat ging, eerlijk wilde blijven. En er tegelijkertijd geen behoefte aan had al mijn zielenroerselen prijs te geven. Mijn grote angst: dat ik door al dat gedoe zou veranderen. Dat is gelukkig niet gebeurd.'

Nog zie ik haar staan, tijdens de welkomstreceptie in Kopenhagen, tussen de zangers en zangeresjes van Spanje, Frankrijk en Engeland. Schuchter bijna, omdat zij geen prachtige robe droeg, en het vervelend leek te vinden om op commando een flard van haar liedje te zingen. 'Het was toch een circus waarbij het nauwelijks om de muziek ging.'

Michelle eindigde in de onderste regionen met Out On My Own, en Nederland werd voor komend jaar van deelname uitgeschakeld. Ze zag de bui al hangen. 'Natuurlijk zei ik steeds dat ik voor de overwinning ging, maar voor mij is de overwinning niet wat-ie voor anderen is.'

Daarna was ze blij met de stilte. En dat verslaggevers haar even niet met vragen torpedeerden. 'Ik ben niet in een zwart gat gevallen. Want ik heb me steeds gerealiseerd dat mijn geluk niet zou afhangen van publiciteit.' Ze deed overgangsexamen omdat ze toch naar het derde conservatoriumjaar wilde. Gebruikte haar vakantie om tot rust te komen en de media-drukte te verwerken. En bereidde zich voor op de tentamens die ze miste en nu nog moet inhalen. Intussen werkt ze aan een album dat komend jaar moet verschijnen. Coming Up Roses gaat de single heten, meldt ze vast trots. De nummers schreef ze samen met haar vaste bassiste Phaedra Kwant - luisterliedjes veelal, met alternatieve randjes, en vleugjes jazz en klassiek, misschien een beetje geïnspireerd op de albums van Tori Amos. Eigen smaak telde, zegt Michelle. Ze had geen haast, en schuwt concessies aan de commercie. Achter haar glimlach gaat op zijn minst eigenzinnigheid schuil. 'Ik hou graag rekening met iedereen. Maar als het om muziek gaat, kan ik nogal koppig zijn.'

Als straks haar album verschijnt zal ze proberen selectief te zijn. Niet elk tv-programma is welkom. Dan zegt ze opeens dat ze nog weleens door de Privé bladert, en constateert dat ze er niet meer in voorkomt. Ze vertelt hoe iemand haar in de Burger King, waar ze in haar eentje zat te snacken, een compliment toeschreeuwde, en dat ze dat toch leuk vond. En ik merk dat ze het prettig vindt om eindelijk weer eens geïnterviewd te worden. Zal ze straks ook keurig komen opdraven als er een songfestivalreünie wordt georganiseerd? 'Ik voel me geen songfestivalmeisje.'

Haar vader heeft een plakboek samengesteld. En over een paar jaar zal ze de doos vol songfestivalknipsels nog eens plunderen. Nu stapt ze op de tram. Michelle, tot voor kort: Michelle van het songfestival. En nu: Michelle van het conservatorium, op weg naar nieuwe liedjes, en hoopvol gestemd. 'Want straks zal ik alleen nog worden beoordeeld op mijn kwaliteiten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden