Maas en mensen vraagt niet of het feminisme dood is

Organiseer een debat over vrouwen, of over mannen in relatie tot vrouwen, of over vrouwen en politiek, en Cisca Dresselhuys is erbij - al is ze de eerste om te zeggen dat ze de laatste is die overal zonodig wil verschijnen....

Cornald Maas

In het voormalige Weeshuis te Monnickendam bijvoorbeeld, voor een publiek dat vooral uit zelfbewuste vrouwen bestaat, en uit journalisten die geworven zijn door het organiserende uitzendbureau De Redactie. Dresselhuys, muze van topmannen die langs de feministische meetlat gaan, spreekt risicoloos over de goede oude tijd, toen een werkende vrouw in een mannengezelschap nog apart welkom werd geheten - ritueel dat, vertelt ze, alleen nog tijdens bijeenkomsten van het Genootschap van Hoofdredacteuren leven wordt ingeblazen. Ze zingt de lof van vrouwelijke redacteuren bij tv-programma's, die vaak heel wat betere gesprekken voeren dan de Wittemannen en De Poelen van later. Want die hebben soms last van vooroordelen en stellen gerust die ene uitgekauwde vraag: 'Is het feminisme niet dood?' Toen zij Ad Melkert voor een Opzij-interview langs de feministische meetlat legde en hem het rapportcijfer 2 gaf, liet de PvdA-lijsttrekker prompt om de statuten vragen. 'Waarin grote mannen klein kunnen zijn, ook buiten verkiezingstijd.'

De parochie zwijgt nog. In de pauze geven twee vrouwelijke toehoorders de fotograaf van deze rubriek op zijn kop. Omdat hij ongevraagd zomaar Dresselhuys fotografeert. 'Want dat ze zich verbaal prijsgeeft wil nog niet zeggen dat ze zich fysiek prijsgeeft.'

Dresselhuys zou zo'n opmerking niet maken. Zij weet wie ze voor zich heeft, bespeelt met verve de media, goochelt met geïmproviseerde zelfspot maar heeft intussen de boel scherp onder controle. Kom maar op!, straalt ze uit als haar een stevige vraag wordt gesteld, en buigt de discussie daarna handig om naar haar eigen stokpaardjes. Als een man vraagt waarom de hoofdredactrice weigert gehoofddoekte vrouwen aan te nemen, vertelt ze nog maar eens dat ze wars is van symbolen van onderdrukking. Voor je het weet heeft een hoofddoekje de allure van een beautycase. Een vrouw merkt op dat zij vlak voor een belangrijk sollicitatiegesprek het dringende advies kreeg om make-up op te doen. Dresselhuys, zelf every inch a lady, acteert dat ze gruwt. 'Ik vind niet dat dat gevraagd kan worden.' Kreeg de vrouw de baan toch? 'Mooi! Alles happy end.'

De parochie begint zich steeds nadrukkelijker te roeren. Er worden kritische vragen gesteld. Een man zegt dat Dresselhuys nog in de jaren zestig leeft. 'Dat is jammer dan voor die meneer.' Voor even lijkt ze de bitch die ze niet wil zijn. Want Dresselhuys timmert aan haar imago. Ze zegt in interviews dat ze eigenlijk zorgzaam en emotioneel is, en dat nare opmerkingen haar wel degelijk van slag brengen. Aan Theo van Gogh vertelde ze dat ze een gelukkige relatie heeft maar niet getrouwd is, omdat ze het huwelijk als een keurslijf beschouwt.

Wij, vrouwenvolgers, zijn wél met haar getrouwd. Wij komen niet van haar af. En als er gediscussieerd wordt, dan graag op haar voorwaarden (ook uit vervlogen tijden!), en het liefst op veilige grond. 'Het heeft toch zijn voordeel dat ik niet bang ben om ergens eens iets te zeggen.'

De wind begint pardoes te jagen, de bliksem slaat bijna in. 'Dit is een teken van boven.' Dresselhuys zegt dat ze na de verkiezingen graag Pim Fortuyn langs de feministische meetlat wil leggen. Buiten, op de Koninginnekermis van Monnickendam, duwen opgeschoten jongens meisjes weg bij de grijpautomaten. Zij zullen dat dameshorloge weleens veroveren. Cisca Dresselhuys komt hier niet. Ze heeft er niets te zoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden