Maas en mensen merkt dat Marianne Weber geen maat heeft

Ze zijn er klaar voor. Ze wuiven naar elkaar en doen soms zelfs een dansje. Oeh-oeh, kat-in-het-bakkie!, joelen ze. Ze nemen ook nog even het leven door....

De vrouwen roken, zijn veelal van middelbare leeftijd, en zijn liefhebsters van leer en tijgerprints. Hoofdstedelijke kappers hebben zo te zien overuren gedraaid. Marianne Weber: 'De mensen kleden zich netjes aan, maar ieder op z'n eigen manier.'

De zangeres, die in januari begon met haar theatertour Live in Concert, zit in de artiestenfoyer achter een dampend bordje. Of wij ook wat willen, vraagt ze. Ze stelt de muzikanten voor, haar vriendin Rita, en producer Emile Hartkamp zonder wie ze geen concert zou aandurven. Ze rookt een sigaretje en leegt een volle asbak in de prullenbak. Gaat dan bij ons tafeltje op de hurken en geeft tekst en uitleg. Zo'n theatertournee is weer eens wat anders dan de doorsnee schnabbel in een feesttent, zegt ze. Er komt ander publiek op af. Misschien zelfs abonnementhouders die de polonaise verafschuwen. 'Ik krijg echt een kick als het stil wordt.' Eerst de lach, dan zeker de traan. 'Ik kondig geen Las Vegas-show aan. Mensen komen voor het levenslied.' En het is toch ook aardig om nieuwe zieltjes te winnen. 'Als ik bij hardcore-fans drie keer klik vinden ze het ook nog mooi.'

Weber is een professional. We mogen gaan en staan waar we willen, zegt ze. We mogen ook wel mee naar de kleedkamer. Kunnen we zien hoe er langzaam maar zeker een plasje water in haar handen komt te staan. Al is ze tegenwoordig nooit meer heel nerveus, zo pal voor een optreden. Vriendin Rita sjouwt intussen met flesjes frisdrank. En geeft ons de cd Country en Weber en een curriculum vitae.

Marianne Weber, zangeres van vele hits, van duetten met Frans Bauer en van albums waarvan er meer dan 800 duizend over de toonbank gingen. Heeft geen last van een verborgen agenda, heeft altijd een aardig woordje klaar, zingt de lof van menselijk contact, zet alles opzij voor kwaliteit, voor fans, voor de smartlap. Heeft vast en zeker altijd een zonnig humeur. 'Vergis je niet. Ik kan niet goed tegen kritiek, zelfs niet tegen terechte. Als ik boos ben ga ik vloeken, heel misselijk. Ik heb geen maat. Mij lukt het niet om via een omweg to the point te komen.'

Haar gsm rinkelt. Zusje Caroline en vader Flip zijn gearriveerd. Marianne loopt zelf even naar de deur van de artiesteningang en opent die, met een ferme por. Caroline zal een gastrolletje zingen in een Jantjes-act, direct na de pauze. Marianne verheugt zich er nu al op. Haar jongere zusje werkt bij een reclamebureau. De carrière van haar zuster ambieert Caroline niet. 'Ik zou nooit meer mezelf kunnen zijn.'

De zaal raakt inmiddels op stoom. Wij staan in de coulissen. Vriendin Rita zegt dat ze daar altijd staat, net voor aanvang van het concert. 'En ik ga pas weer weg als ik Marianne heb zien komen oplopen.' Straks, als ze naar huis rijden, zullen ze het weer tegen elkaar verzuchten: 'Zo in de wolken, wat wil je nog meer.' En dan drinken ze samen een glaasje whisky, vast ritueel aan het eind van een mooie avond. 'Morgen zal Marianne doodop zijn. Zoveel energie heeft ze gegeven.'

De lichten doven. Dat hoort zo, in de schouwburg. Maar na het derde liedje zullen de lichten weer aangaan. 'Ik moet de mensen zien', zei Marianne Weber eerder, 'anders geneer ik me. Want tegen wie sta ik te lachen?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden