Maas en mensen hoort hoe Job Cohen reclame maakt

Burgemeestershandeling, alsof er nooit iets gebeurd is: Job Cohen neemt het eerste exemplaar in ontvangst van Those were the days, geboekstaafde herinneringen van reclameman Gregor Frenkel Frank....

Het is al met al een zegen voor Gregor Frenkel Frank dat de PvdA niet het grootst werd, en Cohen dus geen premier, want anders was de burgervader vast niet komen opdagen. En Frenkel Frank (73), die de schaduw van zijn overleden broer Dimitri ook weleens wil ontstijgen, richt graag een monument voor zichzelf op. Vijftig jaar zit hij in het vak. Zo'n wapenfeit kan wel wat allure gebruiken.

In de Buiksloterkerk in Amsterdam-Noord spreekt Martin van der Pal, directeur van Grey Communications Group, dus lovende woorden - in vaktermen: Job Cohen is 'een stuk toegevoegde waarde' voor de stad Amsterdam. Oud-Ook dat nog-collega's Aad van den Heuvel, Hans Böhm en Bavo Galama gaan gewillig op de foto. Theo Olof dwaalt tevreden rond en Herman Pieter de Boer glundert, want hij krijgt eind februari een Gouden Harp uitgereikt. En dan neemt feestredenaar Thomas Lepeltak het woord. Hij, verwoed sigarenroker, graait ferm in de oude anekdoten-doos. Jaren vijftig. . . topartiesten als Louis Armstrong. . . de prijs van een elpee. . .

Job Cohen is op dat moment allang vertrokken.

Dat Cohen nu geen geloofwaardige burgemeester meer zou zijn is vooral een obsessie van sensatiebeluste journalisten en belanghebbende politici - niet van de doorsnee Amsterdammer. En wat zal zijn vrouw Lidie opgelucht zijn dat haar man uiteindelijk geen premier wordt. Niet dat zij hem iets in de weg legde. 'Je moet het niet om mij niet doen', had ze gezegd, vertelde Cohen op de Amsterdamse zender AT5.

Indertijd was zijn beslissing om burgemeester te worden en niet te kiezen voor een politieke carrière in Den Haag, ook ingegeven door de zorg om zijn vrouw. Lidie Cohen lijdt aan multiple sclerose, en hij wilde meer tijd met haar doorbrengen, vertelde hij direct na zijn benoeming aan Het Parool. 'De laatste jaren is haar toestand sterk verslechterd. Dat maakt het leven dat we tot nu toe hebben geleid moeilijker.'

Velen kennen het beeld: Cohen die zijn vrouw voortduwt in haar rolstoel, samen met haar tijdens openbare gelegenheden verschijnt, en dan toch, ondanks de drukte die op hem afkomt, tussen de bedrijven door de nodige aandacht aan haar besteedt. Bij de jaarlijkse Kees de jongen-herdenking in de Amsterdamse Theo Thijssen-school reed hij haar naar voren, zodat ze de optredens goed kon zien. Zelf ging hij, direct achter haar, op de rand van een zandbak zitten.

Lidie Cohen - tot MS haar velde lerares Nederlands en schooldekaan - zal zo wel haar gedachten hebben over degenen die haar letterlijk en figuurlijk over het hoofd zien omdat ze zo graag met haar invloedrijke man willen babbelen.

Is ze inderdaad blij dat hij geen premier wordt? 'Absoluut, ja', vertelde Cohen mij, bij aanvang van het Frenkel Frank-feestje. 'Maar denk niet dat ze zich niet redt.' Begin deze week zat ze achter haar machientje, zegt hij, en beantwoordde ze reacties en adhesiebetuigingen. Aardig, vond zij ook, dat zoveel mensen de moeite namen haar een hart onder de riem te steken. Om vervolgens ferm te constateren: 'Ik ben geen excuus-Truus.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden