Maas en mensen hoort dat talent niet telt

Vanaf vandaag op het witte doek, in veertien theaters: de zucht naar eeuwige roem, belichaamd in Christiaan Rch, lekker-ding-type-Big-Brother-Bart, ter lering ende vermaak ende inspiratie, van regisseur Frank Krom dan toch in elk geval, die de blaaskaak spotte in het uitgaansleven....

Bigger than James Dean is op een gegeven moment bijna Idols in het kwadraat: een jongen zonder enig talent reist af naar Hollywood in de hoop wereldberoemd te worden. Dan zou het toch spannender zijn geweest als iemand met tenminste een paar kwaliteiten zijn of haar droom uiteen zag spatten, omdat zo de wrede Hollywood-machinaties ook beter gedemonstreerd hadden kunnen worden. Maar Christiaan beschouwt een getraind lijf en mooie tanden als de meest noodzakelijke voorwaarden voor een glanzende carri, en verklaart geen brood te zien in een opleiding aan de toneelschool omdat je dan toch maar een werkeloos acteur wordt.

Zo wordt deze documentaire haast nog een belediging van serieus vakmanschap.

Maar er zijn maandagavond ook nog acteurs in de zaal die in een panelgesprek op zijn minst spn dat hun ambities ook weer niet tot al te ver buiten onze landsgrenzen reiken.

Johanna ter Steege: 'Mijn doel is nooit geweest en zal ook nooit zijn om een grote ster in Hollywood te worden.'

Antonie Kamerling, die zijn bescheidenheid dezer dagen in menig tv-programma van de daken schreeuwt: 'Ik ben in drie jaar elf dagen in Hollywood geweest. Dat verhaal over mij blaast zichzelf op.'

Halina Reijn, ook al zo bescheiden: 'Op een heel klein mierenniveau ben ik boven komen drijven.' En, in een poging tot gisse analyse: 'Ik ben niet een soort blonde Amerikaanse geile symmetrische....'

En good old Paul Verhoeven - de enige van het stel die het wmaakte in Amerika - over Rch: 'Het is een onmogelijke opgave die deze jongeman zich gesteld heeft.'

Grootste verworvenheid van deze avond in het Amsterdamse Filmmuseum Cinerama: dat Verhoeven er zin in heeft. Zijn ogen fonkelen. Zijn vingers jeuken. Hij is strijdbaar. Zijn uitspraken getuigen van esprit en daadkracht, en van de nodige humor. Van enige verongelijktheid over Nederland is geen sprake meer.

Vorige week al verklaarde hij in het radioprogramma Kunststof dat hij is afgeknapt op het door het regime Bush gedomineerde Amerika, en best wel weer eens iets in Nederland en omstreken zou willen doen. Nu hekelt hij het culturele imperialisme van de regering aldaar. Hij wordt beloond met luid applaus. De acteurs liggen aan zijn voeten - want die hopen vast ook op een fijn rolletje in een film van de meester. En de mythe van Hollywood? 'Een mythe? 't Is meer een nachtmerrie.'

Omdat Verhoeven er was kwam er verdacht veel pers opdraven bij dit piepkleine evenement. Casting director Job Gosschalk onthult na afloop met nauwelijks verholen trots dat hij de casting mag doen voor Verhoevens eerste Nederlandse speelfilm in jaren, Zwartboek. Gelukkig was het onderonsje voorafgaand aan de premi, in het restaurant Cafx, ook al genoeglijk geweest.

Daar wandelde overigens ook Gert-Jan Drmet NOVA-verslaggever/presentator Willem Lust de trap op. Hoe? Wat? Zou het dan toch? In een in VARA TV Magazine gepubliceerd interview verklaarde Drheel graag filmpjes voor NOVA te willen maken. En interviewer Jan Haasbroek zag hem zelfs al als side kick van Jeroen Pauw.

Misschien gaat Drstraks op Nederland 3-niveau toch weer de ijdelheid betrappen en mensen portretteren die in het volle licht hun dromen najagen.

Dat komt dan goed uit. Want wat maakt ook alweer de dienst uit, in het universum van de ego's?

Christiaan Rch, in de film: 'De aandacht om je heen, zeg maar.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden