Maas en mensen heeft er weer zin in

Iedereen had er zin in, zondag...

In de wandelgangen en in de Grote Zaal - zojuist gerenoveerd, en nu, aldus een door directeur Melle Daamen geschreven brief, met meer beenruimte, een betere luchtverversing een computergestuurde trekkenwand - werden monter nieuwjaarswensen uitgedeeld. En de aanwezige prominenten waren zo talrijk en important dat doorsnee gossip-fotografen gelikkebaard zouden hebben.

Maar ze waren er niet, tijdens de premi van het door Willem Jan Otten geschreven toneelstuk Braambos. Het Toneel Speelt is immers een eerbiedwaardig gezelschap dat ruim baan geeft aan oorspronkelijk Nederlands repertoiretoneel.

Bij zo'n nieuwjaarspremi met Gijsbrecht van Aemstel-allure past geen opzichtige opsmuk en woest uiterlijk vertoon.

Vooruit, ook ik had goede zin, en ik citeer dus uit de losse pols het gastenboek: Hans Dijkstal en zijn vrouw, Hedy d'Ancona en haar man, de schrijver Robert Anker, ex-burgemeester Schelto Patijn, Jasperina de Jong, Huub Oosterhuis, Hans van Mierlo & Connie Palmen.

Een hoop acteurs die hun collega's kwamen bewonderen: Bram van der Vlugt, Ellen Vogel, Gijs Scholten van Aschat, Viggo Waas, Carine Crutzen, Betty Schuurman, Halina Reijn, Kees Hulst, Jacob Derwig, Sigrid Koetse en Hans Croiset, bevlogen acteur die vanwege de broodnodige rust zijn rol in Braambos teruggaf, zodat nu Jaap Spijkers als dokter Pion schittert.

Cultuurwethouder en Van den Ende-liefhebster Hannah Belliot had kennelijk goede voornemens gemaakt, want ze zat ook in de zaal, pal boven het balkonnetje waar de Amsterdamse burgervader Job Cohen resideerde. Erg onder de indruk leek ze niet. Of zou zij lang niet alles van de voorstelling begrepen hebben?

'Onder hen die hier aan de touwtjes trekken', zei zakelijk en artistiek leider Ronald Klamer onlangs in deze krant, 'bestaat een raar soort onverschilligheid als het over kunst en cultuur gaat'.

Het oude jaar werd dankzij Braambos duchtig weggepoetst.

De grote thema's dienden zich verpletterend aan.

Geboorte.

Dementie.

Verkrachting.

Haat.

Geloof.

Schaamte.

Uitzichtloos onbehandelbaar lijden.

Die thema's zaaiden, zo bleek na aflooop, ook wel verwarring. En onrust. En soms het nodige onbegrip. Er werden kritische noten gekraakt, maar zonder misbaar en verwrongen gezichten, en er werd ruimhartig gediscussieerd over vergeving - leitmotiv in het oeuvre van Otten.

Zijn wij ziende blind? Zien wij minder naarmate de ogen beter zijn? 'Ik dacht dat kijken taboe was', zegt de slechtziende dokter Pion nogal sarcastisch tegen de door Thekla Reuten gespeelde Nana. Zij ziet wat ze wil zien, desnoods tegen beter weten in - als dat geen garantie voor overleven is.

'Toneel heeft soms een hoger realiteitsgehalte dan het leven', zei Klamer in deze krant.

Werden ons, zo vroeg in het nieuwe jaar, de ogen geopend? Prins Constantijn, in het gezelschap van Vrij Nederland-journalist Youri Albrecht, hief koddig het been. En Hans Dijkstal, immer goedlachs, of het jaar nu aanvangt of eindigt, vatte een en ander nog eens kernachtig samen.

'Wij zijn gelouterd. Wij kunnen het leven weer aan!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.