Maas en mensen brengt Karin Adelmund niet aan het lachen

Karin Adelmund lacht niet. Maar Edwin Rutten des te meer...

Cornald Maas

Gebruind staat hij te ginnegappen in de Grote Kerk in Den Haag. Straks zal hij spreekstalmeester zijn voor de oud-staatssecretaris en de oud-minister van OC & W, en hij heeft er zin in. Net als in de hoogtijdagen van Ome Willem stapelt hij vast vuist op vuist.

Karin Adelmund lacht niet. Anders dan Loek Hermans die gisteren - net als zij - afscheid nam. Karin Adelmund knikt. Ze schudt beleefd handen. Ze poetst haar bril. Ze wrijft onder haar kin. Ze gesticuleert, in het beste geval. Maar ze lacht niet.

Edwin Rutten neemt het woord en zingt, op de laatste klanken van een jazz-riedeltje, dabbadabbadabbadoe. ''t Is net als onderwijzen', zegt hij monter, 'één en al improviseren.' Hij haalt herinneringen op, en geeft een debat kleutertje luister-allure. 'Ik studeerde in de tijd dat er nog geen tempobeurs was!' Karin Adelmund glimlacht niet eens.

Deze film van Ome Willem gaat zo te merken goeddeels aan haar voorbij. Edwin Rutten tegen het publiek: 'Wie van u kijkt er wel eens naar het programma Klokhuis?' Genodigden steken braaf de vingers omhoog. Karin Adelmund verroert zich niet.

Ze vlamt pas tijdens haar dankwoord, als ze nog maar eens zegt dat de vorderingen van zwarte kinderen op scholen worden onderschat. Ze waarschuwt Maria van der Hoeven, die het als nieuwe minister van onderwijs zwaar zal krijgen. En roept, met stemverheffing: 'Maak er een emancipatiestrijd van in het onderwijs!'

Daarna struint ze het podium af, op hoge rode laarzen, zwaar van lijf en leden, met een tred die weinig relativering verraadt. Op de receptie na afloop wordt nog maar eens herhaald wat sprekers eerder zeiden: dat ze zoveel hart en ziel is, dat ze zo vol vuur is, dat ze zich altijd bekommerde om het lot van zwakkeren. Niemand looft haar gevoel voor humor.

Daar arriveert Hans Dijkstal, op de valreep, maar hij is er tenminste, anders dan andere voormalige paarse kopstukken. Hij steekt zijn duim omhoog naar Edwin Rutten. De spreekstalmeester schuddebuikt en glundert, want het was toch ook een beetje zijn feestje. Een drankje gaat er nu wel in. 'Heerlijk! Super!'

Karin Adelmund, oud-staatssecretaris met vakbondsverleden, lacht niet. Ze komt ook niet uit een partij van lachebekjes - coming man Wouter Bos uitgezonderd. Berucht zijn juist de momenten dat ze moest snikken in de Tweede Kamer. Ze verspeelde er een hoop credits mee. Kop van Jut is ze geweest, memoreerde ze tijdens haar dankwoord al, en misschien is ze daar toch nog verongelijkt over. Op zijn minst voelde ze zich vaak onbegrepen.

Ze nam, anders dan Hermans, gisteren geen familie mee. En de receptie-rij voor de oud-minister was zeker drie keer zo lang als die voor de oud-staatssecretaris.

Kijk, daar staat ze, de lippen tot een flauwe glimlach gekruld, alsof ze tijdens een condoleance haar emoties in bedwang moet houden. Kom op meid!, lijken genodigden tegen haar te zeggen. Ze lacht niet, zelfs niet als Hans Dijkstal haar breed grijnzend tegemoet treedt. Ze heft dan wél even haar armen en vouwt haar vingers - misschien wel om het lot van Paars alsnog te bezweren.

Hoe krijg je Karin Adelmund toch aan het lachen? Voor veel doorsnee-politici een vraag, voor Edwin Rutten een weet. Probeer haar te verleiden tot een kwinkslag en ze valt pardoes uit haar rol. Toen Rutten haar vroeg niet inhoudelijk in te gaan op de sprekers, barstte ze even los. Ze lachte - als een boerin die kiespijn heeft, dát wel. 'De bedoeling is dat ik wat oppervlakkigs zeg', hield ze de genodigden voor. Geen sprake van natuurlijk, in dit Hilbrand Nawijn-tijdperk.

Jippie joepie dabbadabbadoe .

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden