maarten theroux & de dorpskroeg van de lpf

Van Rossem excelleert zuchtend. En de LPF-ers faalden lachend.

Er is een aantal dingen die we over Maarten van Rossem weten. 1: Maarten van Rossem steekt zichzelf altijd volledig in het zwart. Als je zoekt met Google Images op Maarten van Rossem heeft hij op elk plaatje danwel een zwarte coltrui, danwel een zwart overhemd, danwel een zwart shirt aan. Behalve op één afbeelding; daar draagt hij een blauw spijkeroverhemd. Alleen is de man op die foto niet Maarten van Rossem, maar Midas Dekkers.

2: Maarten van Rossem lacht niet. Het beste wat je uit hem kan krijgen is een grijns. En zelfs dat niet. 3: Maarten van Rossem gaat elke nacht pas om half vijf naar bed. Die ontboezeming deed hij woensdagavond bij Pauw & Witteman; blijkbaar een ontbijtshow voor Van Rossem. 4: Maarten van Rossem slaapt in een doodskist.

Met bovenstaande feiten, waarvan we alleen het laatste niet zeker weten, kun je twee kanten op: je gaat op zoek naar Maarten van Rossem, gewapend met een streng knoflook, een zilveren kruis en een houten staak. Of je stuurt hem naar Amerika om hem daar een programma te laten maken over de presidentsverkiezingen.

In Van Rossem For President trekt Maarten van Rossem door Amerika, om zich voor te bereiden op zijn fictieve aanstaande presidentschap van de Verenigde Staten. Dat doet hij met een zweem van 'moet dat nou allemaal', een indrukwekkende feitenkennis en vlekkeloos Engels. Maar het belangrijkste is dat Van Rossem nergens van onder de indruk is. Als voor zijn neus een bodyguard plotseling met een stok gaat zwaaien en bloedserieus allemaal spectaculaire trucs uithaalt, staat Van Rossem er gewoon rustig bij alsof hij naar een familie overstekende eendjes kijkt: laat de anderen maar gek doen en de verbazing aan de kijker. In Nederland dwepen we graag met Louis Theroux, maar Maarten van Rossem kan er ook wat van.

'Ik wil Economische Zaken. En ik wil ook vicepremier worden.'

'Dat kan niet. Dat is al ene Bomhoff.'

'Wie ís dat?'

'Ja eh, die is al lang geleden benaderd. Het is al afgesproken.'

'Nou, dan draai je dat toch weer terug?'

Zo begon een roerige periode in de recente geschiedenis, bleek afgelopen zondag in De erfenis van Pim: 87 dagen ruzie. De documentaire van Jaïr Ferwerda is een fijn inkijkje in de gebeurtenissen die volgden op de verkiezingsoverwinning van de LPF in 2002. Amusant vooral ook. Neem de uitspraken van Hilbrand Nawijn over de bordesscène. 'Het was één van de hoogtepunten in mijn loopbaan', zei hij. Ware woorden, gezien het feit dat hij verder het programma So you wannabe a popstar en de geflopte single Hey jumpen op zijn cv heeft staan.

Ook komisch: de bravoure waarmee Heinsbroek zich in het avontuur stortte. Neuh, hij was niet zo onder de indruk van dat gedoe op het bordes. Wel wilde hij graag weten waarom hij niet dichtbij de koningin stond, 'maar dat had dan met de anciënniteit van ministeries te maken.' Hij regeerde het land als gesjeesde platenbaas. Als hij 500 miljoen wilde, riep hij in de ministerraad gewoon dat de LPF zou breken met het kabinet. Zo, geregeld.

Allemaal erg leuk voor de zondagavond op de bank, tot je beseft dat de hoofdrolspelers tien jaar later zonder ook maar een greintje zelfkritiek, zelfs een beetje lacherig, op de kwestie terugkijken. Alsof het niet om het land, maar de dorpskroeg ging. Goed werk van Ferwerda, pijnlijk voor Nederland.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden