Column

'Maak hier je eigen pin-upkistfoto!' En verdomd, er stond een doodskist klaar

Omdat het een mooie lentedag was, maakte ik een uitstapje naar Uitvaartmuseum 'Tot zover', gelegen aan een begraafplaats vol opulente zigeunergraven, waarop de afgestorvenen veelal trots samen met hun auto zijn vereeuwigd tussen kunstbloemen, lichtjes en krullerige ornamenten.

'De uitvaart is onze laatste minute of fame, dus alleen het beste is goed genoeg.' Beeld Najib Nafid

'Wie is er nog bang voor de dood?', kopte de museumfolder jolig, een vraag waarop het antwoord toch meestal 'nou, ík wel' zal zijn. Om de pil te vergulden, bleek de folder behalve plaatjes van de tentoonstelling ook een 'gratis mini-doodskist voor een huisdier' te bevatten. Wie een hond of poes te betreuren heeft, vist achter het net: uitknippen, vouwen en plakken levert een piepklein papieren kistje op, nét groot genoeg voor een muis of vogeltje.

Geamuseerd bekeek ik de imposante collectie speelgoedrouwautootjes, de brochure 'Lijkverassching, een eisch der moderne samenleving (met film en lichtbeelden)', een gereedschapskist van een begrafenisondernemer vol poedertjes, lotionnetjes en wattenbolletjes waarvan men het doel liever niet wil weten, post mortemportretten, dodenmaskers en rouwversierselen voor begrafenissen 1ste, 2de en 3de klasse (standsbewustzijn tot in de dood).

Het museum organiseert ook een doodsspeurtocht voor kinderen, aan de hand van het stripfiguurtje 'Kleine Hein' met zijn snoezige roze zeisje, zijn vertederend ontvleesde knookjes en twee koddige melktandjes in zijn kale schedeltje. Opdracht voor de kleintjes: 'Zoek de kist van de Joden op. (let op het lampje met de ster!)'

Affiche voor de tentoonsteling Beeld Tot Zover

De dood is salonfähig geworden; daarvan getuigt ook de uitgestalde 'erotische kistfotografie'. Onder het discutabele motto 'de uitvaart is onze laatste minute of fame, dus alleen het beste is goed genoeg' zijn doodskisten te zien met lekkere meiden erop, bijvoorbeeld op handen en knieën in laklederen ondergoed met hoge hoed. Ach ja, Eros en Thanatos, de Nick en Simon van ons onderbewustzijn.

'Maak hier je eigen pin-upkistfoto!', las ik, en verdomd, er stond een doodskist klaar, met daarnaast, netjes aan kapstokjes, een rijtje 'erotisch' bedoelde attributen: engelenvleugels, een plastic roos, carnavalsmaskers, een harpje. Er speelde muziek: een discodeuntje uit mijn jeugd. 'Oh, I'm ready voor your passion... I'm looking for your lovin..' Er was verder niemand. Ik trok de vleugels aan, nam de roos tussen mijn tanden en zonk ruggelings neer op de harde kist.

Daar lag ik dan. Ik probeerde een zogeheten selfie te maken, maar daarvoor bleken mijn armen te kort; je zag alleen mijn hoofd, en door de liggende houding niet op zijn voordeligst ook. Zo was het dus om dood te zijn.

Bliksemsnel wierp ik vleugels en roos van me af en rende naar buiten, de zonnige begraafplaats op.

Daar was iedereen dood.

Maar ik niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden