M of minder Europa?

Spannend zou ik de campagnes voor het Europese parlement niet direct willen noemen. Sterker nog, het valt niet mee om na te vertellen waarover Max van den Berg, Camiel Eurlings, Jules Maaten, Kathalijne Buitenweg en nog een paar van wie de naam niet spontaan bij mij bovenkomt precies met elkaar...

Desondanks ben ik van plan om te gaan stemmen. Ik heb me afgevraagd of ik dat alleen doe uit een soort bravigheid, omdat het nu eenmaal mijn overtuiging is dat je dat beetje invloed dat het stembiljet oplevert ook moet gebruiken. En ja, dat speelt een rol.

Ik heb niet zo vreselijk veel met Europa. Behalve dan dat ik er woon, werk en leef. Hetgeen toch niet helemaal zonder belang genoemd kan worden. Ik bedoel: ik ben schrik niet al boven de vijftig, en ik ben van ne oorlog. Vanzelfsprekend nietwaar, de laatste oorlog die in heel Europa werd uitgevochten is al bijna zestig jaar voorbij. Maar, beminde medelanders en -Europeanen, dat is dus niet zo vanzelfsprekend.

De generatie van mijn ouders kwam met een tikkeltje geluk net na de Eerste Wereldoorlog ter wereld en beleefde al op jeugdige leeftijd de tweede. Kijk even over de grenzen van het Europese continent en stel vast dat ze in Afrika, Azihet Midden-Oosten, Zuiden zelfs Noord-Amerika (Vietnam!) niet al ruim zestig jaar in een steeds natuurlijker lijkende toestand van vrede hebben geleefd.

De inwoners van de nieuwe, Oosteuropese lidstaten hebben zich pas zo'n vijftien jaar geleden weten te bevrijden van een verlammende dictatuur. De meesten zijn blij dat ze nu eindelijk ook bij Europa horen. Om dezelfde reden als waarom de Turken zo dolgraag tot de Europese Unie willen toetreden. Omdat Europa tegenwoordig een uitstraling heeft van vrede, welvaart en democratie. Dat is niet gering, dat is niet altijd zo geweest en het is de moeite meer dan waard om het zo te houden.

Het Europees Parlement speelt in het samenwerkende Europa een bescheiden, maar niet te verwaarlozen rol. Het heeft zeggenschap over een stuk of veertig terreinen, waaronder milieu, consumentenbelangen,voedselveiligheid en de interne markt. Tegenwoordig moeten ook de in Brussel opgestelde Europese begrotingen door het parlement worden goedgekeurd en moet het zijn zegen geven aan nieuwe leden van de Europese Commissie. Niet spectaculair allemaal, maar ook niet iets om zo maar weg te gooien. Persoonlijk ben ik nogal content dat een meerderheid in het parlement in Brussel een stokje heeft gestoken voor het waanzinnige plan van de Commissie om al het gemeentelijk openbaar vervoer in Europa te privatiseren. Als het Europees Parlement een linkse meerderheid zou krijgen wat helaas vast niet gebeurt zou het ook de idiote eenzijdigheid waarmee het Groei-en Stabiliteitspact in praktijk gebracht wordt op de agenda kunnen krijgen. Want terwijl praktisch heel Europa onder een economische recessie lijdt, oefent Brussel druk uit om vooral de overheidsuitgaven binnen de perken te houden en doet het niets aan het stimuleren van economische groei. Meer bezuinigen of meer investeren? Dat is een politieke vraag waarover een Europa-wijde discussie reuze nuttig zou zijn.

Het is absoluut waar: over belangrijke kwesties als belastingpolitiek, sociale voorzieningen en buitenlands beleid (Irak!) heeft het Brusselse parlement geen enkele macht. Dat komt omdat de meeste lidstaten ferm vasthouden aan hun eigen zeggenschap in dezen. De meest wezenlijke besluiten, die richtinggevend voor Europa zijn, worden genomen door de regeringsleiders, met name die van de grote landen. En als die het onderling niet eens zijn, wordt er niets besloten en is er dus geen Europees beleid.

Zo is het met Irak gegaan (Londen en Rome tegenover Berlijn en Parijs), zo dreigt het weer te gaan met de beoogde nieuwe grondwet. Krijgen we de lidstaten zover dat ze meer soevereiniteit overdragen en bijvoorbeeld het ontwikkelen van een echt Europees buitenlands beleid een kans geven? En zorgen we er dan voor dat het terecht veel betreurde democratisch tekort wordt overwonnen en het Brusselse parlement in alle zaken van Europees belang een beslissende stem krijgt? Dan zou het tussen haakjes wel moeten kiezen voor het Engels als lingua franca; elkaar kunnen verstaan en rechtstreeks aanspreken is voor Europese volksvertegenwoordigers geen overbodige luxe. M Europa of minder? That's the question.

Jammer genoeg lijkt het erop dat de meeste (West)Europeanen, en de meeste Nederlanders, die keus al gemaakt hebben. 'Europa is saai, bureaucratisch en ondoorzichtig, je moet vooral oppassen dat ze van onze centen afblijven. Wij hebben onze eigen sores hier.' De ruzie tussen Dijkstal en Verdonk. Van wie is het Wilhelmus nou precies? Heeft Lubbers geknepen of niet? Europa mag dan minder sexy zijn dan deze veelbesproken issues, toch ga ik morgen lekker naar de stembus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden