Luxeparadijs stroomt leeg door financiële crisis

Tokio Luxeparadijs Tokio, waar topmerken als Bulgari, Louis Vuitton en Chanel meer filialen hebben dan in de hele Benelux, moest het de afgelopen jaren vooral hebben van rijke Chinezen, Russen én bankiers....

Vooral de investment bankers waren vermaard in de expatwereld om hun uitbundige uitgavenpatroon. Kinderpartijtjes voor peuters (en hun families) in tophotels zoals als het Grand Hyatt, met grote buffetten, champagnefonteinen en ingehuurde ‘vouwclowns’ (kunstenaars met ballonnen), waren geen zeldzaamheid.

Het goede doel Room to Read, dat bibliotheken en scholen bouwt in ontwikkelingslanden onder leiding van een gedeserteerde Microsoftmiljonair, haalde tijdens een besloten soiree moeiteloos een paar ton op. Allemaal dankzij barmhartige bankiers.

En zonder problemen werden er op toplocaties luxe-appartementen aan de man gebracht met huren boven de twee miljoen yen (12 duizend euro) per maand.

Maar nu er een uitslaande brand is uitgebroken op Wall Street en zich het ene na het andere drama afspeelt bij prestigieuze banken, met het faillissement van Lehman Brothers als voorlopig dieptepunt, wordt de groep bankiers steeds kleiner en obscuurder.

Op de Tokyo American Club, waar expats kapitalen neerleggen om er te kunnen sporten, zwemmen, ontspannen en dineren met gelijkgestemden – en waar ze worden bediend door Engelstalig personeel – is het opvallend rustig

In de wijk Yoyogi Uehara verschijnen steeds meer parkeerplaatsen op plekken waar nieuwe appartementencomplexen zouden komen. De grondbezitters durven nieuwe investeringen in dure nieuwbouw kennelijk niet aan.

‘Er is een overschot,’ zegt ook een Nederlandse vrouw die in de populaire ambassadewijk Hiroo woont. ‘De helft van ons appartementencomplex staat al sinds de zomer leeg.’

De in die wijk gevestigde supermarkt National Azabu, die het grootste assortiment aan westerse producten verkoopt in Tokio (tot stroopwafels aan toe), ziet de verkopen sterk dalen. Andere middenstanders in de buurt moeten het eveneens bezuren. ‘Normaal gesproken moest ik weken van tevoren een afspraak maken bij een populaire schoonheidsspecialiste’, vervolgt de Nederlandse. ‘Maar nu kan ik er zo terecht.’

Ook de internationale scholen beginnen ’m te knijpen. Om toegelaten te worden op Nishimachi, die bekend staat als de beste school, moesten kinderen vloeiend Engels spreken, meerdere aanbevelingbrieven hebben en worden goedgekeurd door een strenge ballotagecommissie. Maar de nood is inmiddels zo hoog dat Nishimachi nauwelijks nog eisen stelt aan nieuwe aanwas.

Het vertrek van het Lehman-kroost is de volgende klap. Angstig wordt het vervolg afgewacht. Een van de grootste werkgevers in Tokio, Citibank, voert immers ook een zwaar gevecht om te overleven. Het feestje van de bankiers is voorbij. Toch jammer van die champagnefonteinen.

Joan Veldkamp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden