Luther

Wat typisch is aan televisieseries: omdat ze zo geschreven zijn op eindeloos en langdurig dóórkijken, word je helemaal ingekapseld door hun wereld. Dus vroegen we vier schrijvers: wat voor effect had je favoriete serie op je?

JULIEN ALTHUISIUS

Ik maakte een rondje door mijn hele woning en keek zelfs op het balkon of daar niet iemand stond die mij wilde vermoorden en me daarna een pruik zou opzetten en mijn gezicht zou schminken als dat van een pop.

'Je bent wat je kijkt', zeggen mensen weleens. Eigenlijk zegt niemand dat. Terecht, want het slaat ook nergens op. Maar toch, een verslaving aan een tv-serie doet wat met je. Je wil steeds meer, in steeds kortere periodes achter elkaar. Je ziet je vrienden niet meer. Je leven is alleen maar ingericht op de volgende dosis. Als tv-series drugs zijn, is Luther de hoogste kwaliteit heroïne. En daar kan je op een gegeven moment rare dingen van gaan doen. Ongeveer na de eerste aflevering van het derde seizoen.

Aan het begin van die aflevering zit - zonder al te veel weg te geven - een scène waarin tot op het allerlaatste moment helemaal niets gebeurt. Minutenlang denk je dat er iets gaat gebeuren. En de hele tijd gebeurt er niets. Toch denk je dat er nog iets gaat gebeuren. Maar er gebeurt niets. Tot je op het moment aankomt dat je zelf gelooft dat er niets meer gaat gebeuren. En dan gebeurt het dus. Deze scène - en eigenlijk de hele aflevering - is zo bloedstollend, zo angstaanjagend en heeft zo'n hoog oh-my-god-what-the-fuck-gehalte dat ik na afloop niet zomaar het lampje op mijn nachtkastje uit durfde te doen. Sterker nog. Ik ben naar de voordeur gelopen om nog eens goed te kijken of die wel op slot zat. Sterker nog: ik maakte een rondje door mijn hele woning en keek zelfs op het balkon of daar niet iemand stond die mij wilde vermoorden en me daarna een pruik zou opzetten en mijn gezicht zou schminken als dat van een pop.

Toen ik dat vertelde aan mijn chef bij de krant, kwam er eerst een schaterlach. Daarna betrok zijn gezicht wat en zei hij: 'Ehm , maar eigenlijk zou ik je nu moeten ontslaan.'

Daar heeft hij een punt: het is natuurlijk ook niet helemaal gezond om als volwassen man na het kijken van een tv-serie in doodsangst je appartement rond te struinen.

Maar aan de andere kant: dit is precies wat alleen de allerbeste verhalen met je kunnen doen. Ze verleiden je, slepen je mee in hun eigen universum en kruipen via je ogen en oren je hoofd in, waar ze net zolang blijven als zij dat zelf willen. Luther is een onweerstaanbare en tegelijkertijd beklemmende combinatie van een goed geschreven verhaal en gelaagde karakters. Idris Elba speelt John Luther zo overtuigend dat je niet snapt dat hij eind dit jaar ook nog de rol van Nelson Mandela in A Long Walk To Freedom gaat vertolken.

Wilde ik John Luther zijn? Absoluut niet. Maar ik leefde met hem mee, in good times and in bad times. Want behalve een geniale detective, onverschrokken in zijn drang naar rechtvaardigheid, is John Luther een lul, onhandig in de liefde, niet onfeilbaar in zijn moraal en constant in gevecht met zijn demonen.

Geen held, maar mens. Ik voelde zijn verdriet, zijn woede, zijn frustratie. En zoals ik bij voetbalwedstrijden naar het scherm kan schreeuwen, schreeuwde ik tijdens Luther tegen mijn laptop als ik vond dat hem onrecht werd aangedaan.

Bovendien heeft John Luther de eigen-aardige eigenschap om namen van collega's, vrienden en liefdes steeds maar weer uit te spreken alsof hij een klein kind bestraffend, maar gelaten terechtwijst. Ik heb dat ook even geprobeerd, maar echt cool was het niet. Eerder een beetje zielig.

In tegenstelling tot veel andere tv-series zijn de drie seizoenen van Luther van korte duur: het eerste seizoen heeft zes afleveringen, het tweede en derde seizoen allebei vier. Toch is het genoeg om gehecht te raken aan die charmante man met z'n getergde kop en eeuwige tweed-jas - het Britse antwoord op de Sarah Lund-trui.

Het schijnt dat er ook een Luther-film gemaakt gaat worden. Ik ga alvast nieuwe sloten kopen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden