Lust tussen bijbel en psalmboek

Het is deze dagen een tikje saai aan het Binnenhof. Vreugde dus om een nieuwe roddel: er zijn twee PvdA’ers aangetroffen in onzedelijke staat!...

Het is een vuig gerucht aan het Binnenhof, dat met graagte wordt rondverteld (opvallend genoeg vooral door christen-democraten). Twee PvdA’ers zijn in intieme omhelzing betrapt, in het Kamergebouw.

Nu vindt Binnenskamers dat op zich niet schokkend, en verdienen ook volksvertegenwoordigers die de hele dag enorm druk zijn met hun volksvertegenwoordigende taak tijd voor zichzelf, en komt zoiets in de beste bedrijven voor (al word je er in sommige normale bedrijven wel voor ontslagen).

Maar plaats en tijdstip van het voorval zijn des te prikkelender: in de vergaderkamer van het CDA, rond middernacht. ‘We zijn verdwaald’, mompelde het duo tegen de geschokte medewerker die hen aantrof tussen Statenbijbel en psalmboek.

Wat hééft die plek?

We leggen het voor aan een expert in decors en decorum: het PvdA-Kamerlid John Leerdam. Een joviale Antilliaan, die graag mensen aan zijn borst drukt. John regisseerde talloze toneelstukken, laatst nog een bewerking van de grote Antilliaanse roman Dubbelspel, met VVD-leider Mark Rutte in een bijrol.

Voor een validerend en vergelijkend onderzoek tronen we de regisseur mee naar zijn eigen PvdA-fractiekamer. De lege bierflesjes worden daar net weggehaald. ‘Extra fractieberaad’, verontschuldigt Leerdam zich.

‘Kijk’, zegt hij, ‘dit is dus niets. Totaal niet intiem.’ We volgen zijn kennersblik: een lange rij grijze tafels omzoomt een vierkante leegte. Vanaf de muur kijken Den Uyl, Kok, Melkert en Bos toe. Vanachter een wandje horen we vervaarlijk gekuch uit de aanpalende rookruimte. ‘Voor de excitement moeten we elders zijn’, beslist Leerdam.

We dalen de trap af naar de fractiekamer van de VVD. Nog voor de tl-lichten branden, heeft Leerdam zijn oordeel klaar. ‘Hoei, dit is de vergaderzaal van de Raad van Commissarissen van ING. Sorry, ik zie geen enkele angle voor pittige poses.’

Het is donker als we de CDA-vleugel betreden – veel glas-in-lood, mozaïektegelwerk op de vloeren, hoge gewelfde plafonds, en een trappenhuis waarin met gemak drie Antilliaanse probleemgezinnen kunnen wonen. ‘Wow! Een klooster’, fluistert hij zo doordringend dat de nagalm twee verdiepingen lager te horen is.

Omzichtig duwen we de deur open naar de vergaderruimte van de machtigste partij van Nederland. Als de lichten aanfloepen, blijft Leerdam verstomd staan. ‘Oooh’, slaat hij de hand voor zijn mond. ‘Moohóói. Verscholen macht.’

Zijn blik glijdt over de hanenbalken en over de antieke lessenaartjes die in slagorde zijn opgesteld. Hij streelt de vijf bijbels en twee psalmboeken naast de voorzittershamer.

Nu draait zijn regisseursbrein op volle toeren. Leerdam hoort een koor van Gregoriaanse monniken, opgestuwd door een lome housebeat. Hij ruikt de lust. ‘Als je hier iets stouts doet, weet je: dit is protest.’

De regisseur wordt almaar enthousiaster. ‘Hier sta je, verlaten van de wereld, boven op de berg. Als Mozes. Ik kan me voorstellen dat je na gedane intimiteiten de kerkklokken hoort beieren. Klanggg. Net als in Deep Throat – een film die ik overigens niet heb gezien.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden