Lussiknie

Voor een kookboekje gericht op ouders van moeilijke etertjes sprak ik de afgelopen maanden een aantal meer of minder bekende Nederlandse vaders en moeders over hoe zij daar nou mee omgaan, met dat eeuwige lussiknie-gezeik en al die gruwelijke tafelmanieren van de meeste kinderen....

Tot mijn grote verbazing zeiden alle benaderde BN’ers op dit punt eigenlijk nauwelijks problemen te hebben met hun zoontjes en dochtertjes. In de leukere buurten van ’t Gooi en de Randstad huldigen ook peuters, kleuters en pubers kennelijk de opvatting dat de dagelijkse avondmaaltijd vooral is bedoeld als een feestelijk en harmonieus samenzijn van het hele gezin. Een gelegenheid waarbij je als 5- of 15-jarige uitvoerig en gezellig met je ouders ‘de dag bespreekt’, in plaats van dat je gaat zitten mauwen over de graten en de meegepocheerde oogjes in je snoekbaars.

Geef mij ook een paar van die modelkindertjes, dacht ik beteuterd na elk interview dat ik met hun papa’s en mama’s maakte. Want behalve snoekbaars bleken ze stuk voor stuk nog veel meer correct culinair, kerngezond en verantwoord geproduceerd voer te blieven. Biologische groenten, ambachtelijk zuurdesembrood, krab, kreeft, lever, vlees met een marmering en een stevige kraag van vet, zoute olijven, gerechten met ‘harde stukjes’ erin. In bepaalde glossy gezinnen hoeft over het opeten van wat de pot schaft zelden of nooit een harde noot aan de kaarsverlichte eettafel te worden gekraakt.

Integendeel. Een populaire tv-presentator die ik ondervroeg, is zelfs gezegend met jongetjes die als surrogaat voor chocola en snoep elke dag dankbaar een handvol cherrytomaatjes accepteren. Een wonder!

Bij ons thuis hoef je zeker bij de superpuber R. van 16 niet aan te komen met bovengenoemde gekkigheid, hoeveel kaarsen je als leuke vader of moeder er ook bij aansteekt. R. staat erop dat hij als inwonend kasteelheer normáál eten van ons krijgt geserveerd, waarbij hij dan ook elke avond, met zo’n pijnlijk wanhopige superpubergrimas, voor alle andere aanzittenden graag nog eens het beeld oproept van al het lekkers dat kinderen in nórmále huishoudens wél door hun ouders krijgen voorgezet.

Gekookte aardappels met jus, en dus vooral geen risotto van parelgort! Met herkenbare, want voorverpakte snijboontjes, appelmoes en een bal gehakt erbij, en dus verdorie vooral geen onherkenbaar lichaamsdeel van een met Spaanse eikels gevoed wild varken! Yoghurt, en dan vooral Hollandse en vooral geen Turkse of Griekse of zoiets krankzinnigs als hangop. ‘Denken jullie misschien dat jullie bijzonder zijn of zo?!’

In huize De Jong bestaat ook een donkerbruin vermoeden dat het mede door vader in elkaar geschroefde kookboekje straks althans voor eigen gebruik ongeschikt blijft. Tegen superpubers valt voor goedbedoelende, het beste met hun kinderen voorhebbende ouders uit de nieuwe Culi Kerk gewoonweg niet op te boksen. Ze zijn behalve woest ook onverzettelijk. Een voorzichtig verzoek om ten minste één hapje te proeven van de door mevrouw De Jong met veel moederlijke toewijding bereide céviche kan al tot ver na het toetje een hoop gedonder met de inwonende kasteelheer opleveren.

Wel koesteren wij intussen hoge verwachtingen van de hulp van buiten die zich onlangs heeft aangediend. R. heeft sinds kort verkering en geniet bij zijn aanstaande schoonouders uitgerekend van die prakjes die zijn ouders hem in al hun meedogenloze wreedheid jarenlang hebben ontzegd. Omgekeerd verheugt zijn geliefde M. (14) zich elke keer weer op een bezoekje aan ons huis. Want wij hebben dat in haar beleving zo verrassend ingericht ‘dat het wel een museum lijkt’. Ze komt ogen tekort. Ja, zijn wij als familie misschien bijzonder of zo, heeft M. als eens bij onze eigen superpuber geïnformeerd.

Die glom er stiekem alsnog wel een tikje van. Allicht dat we dan ook snel moeten toeslaan en het ijzer smeden nu het gloeiendheet is. Ja, nou hoor je het nog eens van een ander. Wij zijn verschrikkelijk bijzonder, lieve, dwarse superpuber R. Dus eat it!

w.dejong@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden