Lunch

TNO Arbeid heeft ontdekt dat Nederlandse werknemers te weinig bewegen. Daar worden ze 'ziek' van: hartziekte, burn-out en depressie liggen op de loer....

U ziet dat niet alle wetenschappelijke onderzoeken wereldschokkende inzichten opleveren. Maar misschien zijn zieke werknemers die zich bij mij melden wel gebaat bij bewegen. Waarom zou ik nalaten hen te wijzen op deze simpele, maar wellicht doeltreffende ingreep in hun bestaan?

Eerst moet ik dan wel zelf de proef op de som nemen, vind ik. In overeenstemming met de richtlijnen van TNO heb ik me dus gewaagd aan het lunch wandelen. Ik zwaaide mijn verbaasde collega's vrolijk uit en verzocht een hunner mijn dagelijkse uitsmijter spek-kaas af te bestellen. Op naar de gezondheid.

Het regende een beetje, dat was een nadeel van dat lunchwandelen. Ik zou bij TNO eens een balletje over overdekt lunchwandelen moeten opwerpen. Bij een plaatselijke broodjeszaak bestelde ik een 'stokje gezond' dat ik al lopend opat. Het was jammer dat het zo nat en papperig werd, maar verder smaakte het goed. Met mijn broodje in de ene en een kopje koffie in de andere hand had ik wat moeite om mijn tweede broodje en een beker melk onder de oksels te houden. Heeft TNO niet een afdeling waar ze een lunchwandeljas kunnen ontwerpen, met grote steekzakken, ingebouwde zuidwester en een uitklapbare bekerhouder? Ik voelde me inderdaad al een stuk gezonder, dat wel. Alleen de route was een probleem: rechttoe rechtaan een blokje door de kantorenwijk was saai, maar een wandeling naar de stad zou te lang duren. Ik besloot om ter afwisseling even aan te leggen bij een buurtcafeetje. Om het effect van lunchwandelen ten volle te kunnen ervaren, ging ik niet zitten in het café. Slurpend aan een koffie die driemaal zo duur was als die in de kantine, liep ik rondjes om de leestafel. Ik moet zeggen: dat was een eenzaam moment. Vooral toen twee stamgasten en de kastelijn mij nogal ruw verzochten het pand te verlaten, miste ik mijn collega's erg.

Conclusie: lunchwandelen is een gevaarlijke bezigheid. Niet aan te raden als u gevoelig bent voor bronchitis, zoals ik. Past u ook op voor plotseling uitgestoken vuisten.

Maar het belangrijkste nadeel is dat de sociale cohesie zwaar te lijden heeft onder lunchwandelen. Het teamgevoel was bij mij even ver te zoeken, toen ik druipnat en voorzien van een vers blauw oog terug op kantoor kwam. Ze hebben me hard uitgelachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden