Lul niet, Huys. Wat hebben wij met die Holleeder te maken?

College Tour

Misschien willen Klukkluk en Mamaloe wel.

'Kijk uit wat je doet. Eén fout nog. Luister: één fout nog, en het is klaar. Zo'n stukje, zijden draadje, één fout. Vuile stinkgluiperd.'

Aan het woord is Bob Stanhope, beter bekend als Arendsoog, de katholieke cowboy uit Etten-Leur. Wat is er allemaal aan de hand? Witte Veder heeft een ringetje ratelslang in de fonduepan laten vallen.

Wat inderdaad niet zo mooi is, beamen Suzy en ik razendsnel. Om te beginnen omdat het gewoon niet de bedoeling is, al dat goeie vlees op de bodem, maar stiekem ook om de lieve vrede te bewaren. Lange tijd verliep de avond inspirerend, met een monoloog van Stanhope over de hoge importtarieven op elektrische rodeostieren. In elk geval zonder messteken of al teveel revolverschoten.

'Ik heb van jou alleen maar ellende op ellende op ellende op ellende', schreeuwt Arendsoog.

Witte Veder staart beteuterd naar zijn lege vorkje. 'Fonduen is heel simpel', mompelt hij. 'Maar het moeilijkste wie er bestaat, is om simpel te fonduen.'

Het begon veelbelovend. Stanhope en zijn indiaan hadden een zelfgemaakte cactussalade meegebracht en twintig liter vuurwater in een nauwelijks te verslepen zak van genaaide koeienhuid. Suzy had voor iedereen een eigen vleesschaaltje opgemaakt. Bizonfilet, stukjes gierennek, jakhalskluifjes, gerookte krokodillenkloten en wel drie soorten slang. De heren waren in een uitgelaten bui. Ontspannen stoeiend tilde Arendsoog zijn vriend aan zijn keel op, dwong hem gierend van het lachen met een knie in zijn ruggengraat richting gedekte tafel, waar hij Witte Veders hand na speels schermutselen tot aan de pols in de fonduepan doopte, luid gesis, dichte vetwalm in de kamer. 'Aan tafel!' jankte de indiaan, met een knipoog naar De Wereld Draait Door.

Iets aan Bobs stoppelkop verried dat er groot nieuws was, hij zat zich duidelijk te verkneukelen. Ze waren toch niet zwanger?

'Suzysquaw, jij wellicht kennen bleekscheet zich noemende Twan Huys?' verbrak Witte Veder de spanning.

'Natuurlijk kent ze die', nam Arendsoog over en hij ging staan. 'Lieve vrienden, na grote namen als Desmond Tutu, de Dalai Lama en Wouter Bos, zijn wij gevraagd voor College Tour. Wij nodigen jullie graag uit voor de opnames in de circustent van Ponypark Slagha -'

Bonanza-ringtone.

'Stanhope? Dag Twan. Nee hoor, ik zit op een ranch in Amsterdam. Vertel. Je bent Arendsoog en de Mississippi-duivels aan het lezen. Mooi hè? Ja, prachtig hè. Schitterend boek. Leuk dat je zo enthousiast bent. Wat? Natuurlijk is dat autobiografisch. Outlaw, ál onze boeken zijn autobiografisch. Ja, allemaal morsdood, ja. Dynamiet, dacht ik, maar dat moet ik nakijken. Maar ik dacht dynamiet.'

Arendsoog gaf ons een knipoogje.

'Hoe wou je dat aanleggen dan? Zeventig roodhuiden één voor één door hun kop? Nee hè. Daarom. Een eerlijk proces? Die hele jury is omgelegd. Tja, we... Wacht even, Twan, moment.'

'Heb jij boeken opgestuurd?' fluistert Arendsoog. 'Wat heb ik je nou gezegd? Ik spreek jou zo nog, chief.'

'Ben ik weer. Wat? Scalperen? Zelden nog. Vroeger vaak, ja. Handmatig, koosjer en palliatief, nou goed. Pardon? Hoezo, kan niet doorgaan? Lul niet, Huys. Wat hebben wij met die Holleeder te maken? Huys, luister, ik ga je dit vertellen. Wil jij per se een tomahawk in je pan?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.