luie luisteraar

Luie Luisteraar: Fuck Buttons, Mayer Hawthorne en Grant Hart

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst Volkskrant.nl je elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die je niet mag missen. Deze week: Fuck Buttons, Mayer Hawthorne en Grant Hart.

Fuck Buttons trad op tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in LondenBeeld ANP

Fuck Buttons - Slow Focus (ATP/Konkurrent)

Het duo Fuck Buttons, bestaande uit Andrew Hung en Benjamin Power, maakt harde, industriële post-rock van het hoogste niveau. Slow Focus komt vier jaar na het tweede album Tarot Sport en de Britse producers maken de verwachtingen weer waar. 'Genadeloos goed', schrijft Volkskrant-recensent Menno Pot.

Als vreemde eend in de bijt draaide Fuck Buttons vorig jaar tijdens de openingsceremonie van de Olympisce Spelen in Londen hun muziek voor een vol stadion en nog eens twee miljard televisiekijkers. Pot: 'Opmerkelijke keuze van de organisatie, vanwege die provocerende bandnaam alleen al, maar zeker ook vanwege de muziek, die bepaald zwaar op de maag ligt. Het neigt bij vlagen naar muzikaal terrorisme.'

'Vrij episch spul' staat er op viersterrenplaat Slow Focus, zoals muziekblog Consequence of Sound het noemt. SPIN Magazine (8/10) over het geluid van Fuck Buttons: 'Een meesterlijke synthese van schijnbaar onverenigbare elementen in een volle maalstroom van schurende ritmes en het gegons van boormachines.'

In een interview met Pitchfork (dat de plaat een 8,7 geeft) vertelt Hung over de invloed van hiphop op hun muziek. 'Ik luister sinds tien jaar veel naar hiphop en Benjamin nog veel langer. De filosofie van hiphop is heel interessant - de kracht van herhaling. Het wordt gebruikt in veel elektronische muziek.'

Album van de Week bij 3voor12: 'Een diepe trip van een uur. Kiezelhard afspelen. Een plaat waarbij de versnellingen het rave-effect alsmaar vergroten en je tegelijkertijd in diepe euforie geraakt. Ogen dicht, benen op de grond, vuisten in de lucht en je lichaam dat geweld laten opvangen is het devies.'

De single The Red Wing op YouTube

Albumhoes Slow FocusBeeld -

Beluister Slow Focus op Spotify

Mayer Hawthorne - Where Does This Door Go (UR/Universal)

Mayer Hawthorne, of Andrew Mayer Cohen zoals hij eigenlijk heet, werd bij de lancering van zijn debuutplaat A Strange Arrangement ontvangen als de nieuwe soulsensatie. De Amerikaanse multi-instrumentalist speelde alle instrumenten zelf in en groeide mede door zijn sterke live-optredens uit tot een geliefde naam in het festivalcircuit.

'Want vooral live werkt zijn muziek bijna altijd voortreffelijk. De pakkende en swingende neo-soul van Mayer Hawthorne: een schep sixties soul, een klodder funk en r&b, een dot softrock à la Steely Dan en swingen maar, gestuwd door Hawthornes uitstekende live-band', schrijft Menno Pot in zijn Volkskrantrecensie.

'Op Where Does This Door Go zijn alle vertrouwde ingrediënten weer aanwezig (soul, r&b, hiphop en Steely Dan-rock), maar het neemt je toch minder in de houdgreep dan een optreden, omdat Hawthorne de neiging heeft zijn songs in de studio wat al te netjes aan te harken. De hiphopinvloeden op zijn platen dringen zich bijna stiekem steeds meer op, getuige de fijne bijdragen van Kendrick Lamar en Pharrell Williams. Dat staat Hawthorne dan weer prima', aldus Pot.

Van PopMatters krijgt Hawthorne een 9 voor zijn vierde studioalbum. Paste Magazine geeft een 8,5. 'Hij is van een retro-soulzanger uitgegroeid tot een genre-overstijgende popmuzikant die zichzelf lijkt te hebben gevonden als arrangeur en songwriter. Net op tijd om groot mainstream succes te behalen.'

Mayer Hawthorne - Crime ft. Kendrick Lamar

Albumhoes Where Does This Door GoBeeld -

Where Does This Door Go staat op Spotify

Grant Hart - The Argument (Domino/V2)

'Voor sommigen zal Grant Hart altijd de tweede songschrijver (achter frontman Bob Mould) van rocktrio Hüsker Dü blijven', schrijft New Music Express (8/10). 'Maar de 52-jarige Hart is eindelijk uit Moulds schaduw gestapt met het nonchalante en conceptuele The Argument.'

Hüsker Dü was de band van Mould, Hart en Greg Norton. Ze groeiden uit tot culthelden van de eighties die met hun muziek grote bands als Pixies en Nirvana inspireerden.

'Het betreft hier een nogal ambitieus conceptalbum, gebaseerd op John Miltons klassieke gedicht Paradise Lost (1668) en Harts vriendschap met beatnik William S. Burroughs. Twintig songs, 75 minuten. Toe maar', schrijft Menno Pot in de Volkskrant over The Argument. 'Maar Harts vierde volwaardige soloalbum sinds 1989 is wel een opmerkelijke en leuke plaat. Zware kost is het beslist niet.'

3,5 van de 4 sterren bij Consequence of Sound. 'Op The Argument staan voltreffers en missers', schrijft het muziekblog. 'Maar het is een memorabele plaat van een liedjesschrijver die de aandacht verdient.'

YouTube: Is The Sky The Limit?

Albumhoes The ArgumentBeeld -

Grant Hart - The Argument, 'Een grabbelton is het, waaruit je zomaar mooie liedjes als vist.

Een greep uit de nieuwste platen. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden