Lucy McKenzie **

Tamelijk onsamenhangend, de collectie objecten van de wel interessante Schotse Lucy McKenzie.

beeldende kunst


Lucy McKenzie, Something they have to live with


Stedelijk Museum Amsterdam, t/m 22/9.


Qua timing is het natuurlijk oerongelukkig. Of gewoon oliedom. Gáát het Rijksmuseum eindelijk open (op een datum die al maanden bekend was), strómen dus al die gretige bezoekers en toeristen naar het Museumplein in Amsterdam... zit het Stedelijk Museum aan de overkant met een vrijwel lege nieuwbouw. Precies tussen de afbraak van de grote Mike Kelly-tentoonstelling en de opbouw van het overzicht van Aernout Mik in.


Een presentatie van de Schotse kunstenares Lucy McKenzie werd ervoor naar voren gehaald, zodat er in ieder geval iets nieuws te zien zou zijn. Maar of deze kleine solo de verbaasde bezoekers tevreden gaat stellen, is zeer de vraag.


De erezaal van de oudbouw is ingeruimd voor haar installatie Something they have to live with. Het Stedelijk Museum wil Lucy McKenzie (Glasgow, 1977), die al in grote musea als het MoMA en het Ludwig getoond werd, terecht in Nederland introduceren. Haar praktijk is interessant. Behalve kunstenaar is ze curator en voert ze een modelabel, Atelier E.B. Ze zet geregeld stappen buiten de beeldende kunst, zoals in een onderzoek naar de Schotse textielindustrie dat ze in 2011 in Glasgow deed.


Een hedendaagse houding. Kunst en ambacht, high en low gecombineerd, een snufje nostalgie, dat zien we bij meer kunstenaars momenteel. Een beetje veel wel. Maar hier komt het totaal niet uit de verf.


In het Stedelijk staat een opstelling waar geen touw aan vast te knopen valt. Aan de ene kant van de zaal hangen drie grote schilderijen met daarop abstracte patronen uit het Alhambra (het meer dan 1000 jaar oude Moorse paleis in het Spaanse Granada). De andere kant van de zaal wordt ingenomen door pilaren en schotten die beplakt zijn met in marmerpatroon (hand)geschilderd papier. Het zou verwijzen naar de Villa Müller van Adolf Loos in Praag. Daartussenin enkele opklapbare interieurschetsen, grote figuren van staaldraad en schilderijen; één aan de wand, de ander in een vitrine. Op die laatste schildert McKenzie razendknap trompe-l'oeil-stofstaal-tjes, patronenboeken en een e-reader waarop een verhaal is te lezen over een vrouw die haar luxe kleren inpakt voor een reis. Dit Quodlibet XXV (zo heten de genummerde trompe-l'oeil-werken van McKenzie, Latijn voor 'dat wat bevalt') is nog het meest coherente werk. Maar wat binnen één werk goed gaat, een wereld en een verhaal oproept met een paar objecten, mislukt op de grotere schaal.


Want wat is het verband tussen deze dingen? Wat wil ze ermee zeggen? Wat maakt het meer dan decoratie? De hele historische en sociologische lading die bijvoorbeeld het Alhambra heeft, krijgt ze er echt niet gratis bij.


Het ligt aan de keuze van de curator, die wellicht veel meer (meer werken, meer zalen) had moeten willen om dit oeuvre te presenteren. Maar het ligt zeker ook aan McKenzie zelf. Ze wil graag dat we langs de 'displays' dwalen, als in een warenhuis. Dat doet denken aan Andy Warhol, en zijn bewering dat in de toekomst warenhuizen musea worden en andersom. Maar die opmerking heeft wel een baard van een halve eeuw. En dat de bijbehorende landerigheid en onverschilligheid al snel toeslaan - o ja, dat ook, en da's ook leuk - vindt McKenzie blijkbaar oké. Daarvoor kwamen we alleen niet naar het museum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden