Luchtige 'Start' opent CaDance

DANS..

Cadance, de Start. Samenstelling: Thom Stuart. 4 november. Grote Kerk, Den Haag. Höhenluft door het Hans Hof Ensemble. Idee/dans: Andrea Boll, Andreas Denk, Klaus Jürgens en Mischa van Dullemen. 5 november. Korzo Theater, Den Haag.

Begeleid door een bijna naakte butohdanser knipte de Haagse wethouder Engering-Aarts van Cultuur donderdag in de Grote kerk een rood lint door. Zo liet choreograaf Thom Stuart CaDance, het festival voor de moderne dans, beginnen. Het is de afsluiting van een jaar vol feestelijke dansmanifestaties in de 750-jarige stad.

Voor de wethouder traden uiteenlopende danskunstenaars op, met soli geplukt uit bestaande producties, zoals de komische virtuoze act van 'de man zonder armen' door Eduardo Paiva de Souza, uit Bunzls CircusStances. Of met een zelfstandige solo, zoals het mysterieuze Nocturne dat NDT-danseres Sabine Kupferberg nu voor het altaar danste.

Luchtig maar evengoed fascinerend is het optreden van de jongleur Menno van Dijken. Zijn Solo voor drie ballen op Piazzolla's Vayamos al Diablo evenaart bijna Van Manens Vijf Tango's. Feestelijk is vooral The Chairman dances, de minimal dance die Nils Christe voor veertig Maastrichtse majorettes maakte en die nu werd uitgevoerd door leerlingen van balletscholen.

Thom Stuart speelse De Start vormt de passende opening van een festival dat als luchtig motto 'The Dance of our Time' heeft. Dat houdt in dat niet geforceerd gezocht is naar stilistische noemers, maar dat dit festival inhaakt op wat gaande is, naar de smaak en visie van Korzo's programmeur Leo Spreksel, de samensteller van CaDance.

Als eerste presenteert hij het Hans Hof Ensemble van het viertal Andrea Boll, Andreas Denk, Klaus Jürgens en Mischa van Dullemen. Höhenluft is hun derde groepsvoorstelling. De titel verwijst naar Thomas Manns roman der Zauberberg, waardoor het stuk geöspireerd is. Dat gaat over decadente mensen die zich in een kuuroord ver boven de boomgrens geen raad weten met hun leven, rochelend glaasjes melk drinken, zich aan elkaar vergrijpen of elkaar naar het leven staan.

Höhenluft zit vol hilarische scènes. Neem een duet van twee heren op geruite herensloffen met dikke paardendekens om. Of de scène van de arts die de nieuwe gast onderwerpt aan een fysieke inspectie. Van Dullemen excelleert als menselijk inklapmeubel, wiens gewrichten onder de dwang van een ander invouwen alsof ze van papier zijn gemaakt. Die scène is behalve hilarisch tegelijkertijd erg cynisch, want onherroepelijk doet zij denken aan kampen.

De vier spelen typetjes; de verleidelijke femme fatale die knettergek is, de timide na-aper, de romantische dromer die in zijn hart beul is, de antiheld die gestaag transformeert tot beest. Er is evenwel voor gewaakt dat de types niet te clichématig worden. En zo ingenieus als de bewegingen in elkaar grijpen, zo afwisselend en organisch zijn de scènes verbonden. Aan de oppervlakte lijkt Höhenluft komisch, de serieuze onderlaag raakt echter aan het navrante om dat het stuk in de kern gaat over machtsrelaties; heer en knecht, man en vrouw. Maar dat is zo listig verpakt in een amusante vorm dat drammerigheid geen kans krijgt. Höhenluft werd daarbij subliem geregisseerd door dramaturg Martin Schurr, subtiel en exact van timing. En dan is er nog dat Japans strakke decor dat functioneel is én fraai. Knap én leuk.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden