Luchtig tijdsbeeld

American Dreamz (Paul Weitz, 2006)

RTL 8, 20.30-22.40 uur.

Martin Tweed (Hugh Grant) is als de vlotgebekte host van American Dreamz, Amerika's populairste talentenjacht op televisie, op zoek naar spraakmakende kandidaten. Die vindt hij in Omer, een gezellig zingende wannabeterrorist, en Sally (Mandy Moore), een blonde girl next door met een Irakveteraan als vriendje. Voor de ultieme kijkcijfers nodigt hij ook de in een depressie verkerende president (Dennis Quaid) uit.

Regisseur en scenarist Paul Weitz (American Pie, About a Boy) maakte een satire die acht jaar na dato eigenlijk weinig aan actualiteit heeft ingeboet. Met niet voor iedereen weggelegde lach-of-ik-schiethumor ridiculiseert hij het interessante schemergebied tussen politiek en entertainment. De president, gemodelleerd naar George Bush jr. en daarbij uiteraard weinig op de hoogte van de wereld die hij regeert, denkt zijn televisieoptredens vooral te kunnen gebruiken om zijn sterk gedaalde populariteit op te vijzelen, maar wordt een zo mogelijk nog groter doelwit van terrorisme. Showhost Tweed, op zijn beurt een afspiegeling van het befaamde Idols-jurylid Simon Cowell, wordt afgeschilderd als ijdeltuit die voortdurend kiest voor eigen gewin.

American Dreamz bestaat uit een allegaartje van ideeën en om echt indruk te maken had de humor best wat scherper mogen zijn, maar als luchtig tijdsbeeld werkt het prima.

À bout de souffle

Arte, 13.40-15.15 uur.

(Jean-Luc Godard, 1960) Jean Seberg met haar kortgeknipte haren, die kranten verkoopt op de Champs-Elysées, Jean-Paul Belmondo, die bedachtzaam Gitanes rookt: fijn, À bout de souffle, Jean-Luc Godards eerste speelfilm, uit 1960, is weer op tv. De relatie tussen het Amerikaanse verkoopstertje en de Parijse kruimeldief is gedoemd te mislukken, maar meer dan om de vage plot draait alles in de film om toon en sfeer. De invloed van À bout de souffle (ooit in Nederland uitgebracht onder de titel Liefde zonder uitzicht) is enorm geweest. Met zijn vrije, levendige stijl doorbrak Godard het harnas van bestaande filmwetten. Nog altijd lopen er peetkinderen van hem rond. Zo is Quentin Tarantino een verklaard bewonderaar (zijn productiemaatschappij A Band Apart vernoemde hij naar een andere film van de Franse regisseur). Godard beschouwde zijn film overigens als een vervolg op Bonjour Tristesse van Otto Preminger. 'Ik had het laatste shot van Premingers film kunnen nemen', zei hij daarover, 'gevolgd door de tekst: Drie jaar later.'

Knowing

SBS 6, 20.30-22.30 uur.

(Alex Proyas, 2009) De in Egypte geboren filmmaker Alex Proyas begon zijn regiecarrière met de stripverfilming The Crow, waarbij de inhoud van de film werd overschaduwd door de dood van hoofdrolspeler Brandon Lee op de set, en Dark City, een groots, barok sciencefictiondrama dat vrijwel onmiddellijk werd vergeleken met films als Brazil en Blade Runner. Sindsdien werd het lastig om de visuele handtekening van Proyas te ontwaren. I, Robot was weliswaar gebaseerd op het werk van sciencefictionschrijver Isaac Asimov, maar bleek in de praktijk een matig Will Smith-vehikel. Ook in Knowing is de getalenteerde Proyas verzopen: de film over een professor die zich gedraagt als actieheld (Nicolas Cage op de automatische piloot - al is dat inmiddels honderd procent cult) in een wereld waarin hij grote rampen weet te voorspellen, stapelt cliché op cliché, waarbij alleen de grimmige ondertoon (brandende herten!) aan Proyas' betere tijden doen denken.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden