Luchtbakkers

Ik ben de bescheiden mening toegedaan dat het leven een nutteloze aangelegenheid is. De leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen denken daar heel anders over. In het centrum van Faro rijd ik er bijna twee naar hun Schepper. Een goede vriend van mij heeft een bumpersticker met 'Ik rem alleen voor Jezus', maar die is te breed voor mijn fietsstang. Verschrikt veegt een van de twee - een koffiekleurige mijnheer - zijn pantalon en zijn bordeelsluipers schoon. Ik zou in hun geval hartgrondig vloeken, maar mormonen mogen dat niet van hun reeds lang hemelende baas Joseph Smith.


Een mormoon is op straat net zo makkelijk te herkennen als een leernicht of als een accountant van KPMG: altijd in hetzelfde non-descripte pak, wit overhemd, stropje en het karakteristieke rugzakje vol religieuze traktaten. En ze zijn altijd met zijn tweetjes. Vermoedelijk moet de ene voorkomen dat de andere van het Smalle Pad op de Brede Weg geraakt. 'Laat me raden: mormonen', zeg ik tegen de andere mijnheer van Duo Penotti. Die begint verheugd in zijn rugzakje te graven. Prompt krijg ik een exemplaar in mijn handen gedrukt van O Livro de Mormon : Um relatório escrito pela mão de Mormon s¿bre placas tirado das placas de Nephi.


Ik ben dol op gratis dingen. Het Boek van Mormon werd oorspronkelijk geschreven in onbekende tekens (volgens Smith hervormd Egyptisch) en gegraveerd op gouden platen die hij in 1827 had ontvangen van een engel die Moroni heette en waarom ook niet? Ik zeg dat ik in Jeruzalem regelmatig naar de Mormoonse Universiteit op de Olijfberg ging. Niet vanwege de studentes, want mormonen stonden niet vooraan in de rij bij de Grote Kleier, maar vanwege het immense pijporgel. Als ik dan geroerd naar Bachs Toccata in D-mineur luisterde, hoorde ik de ezel van de Messias al de maat stampen. Verder had ik geen religieuze ervaring van betekenis in Jeruzalem.


Dan vraag ik de twee hoe het toch met de Osmond-broertjes gaat, de vaandeldragers der mormonen. De bruine mijnheer moet giechelen, die houdt vast van andere muziek. Ik voel ineens een enorme sympathie voor deze handelaren in gebakken lucht. Ze doen het toch maar mooi, terwijl de doelgroep zo liederlijk in de kroeg hangt. God bless you boys, and keep up the good work, zeg ik joviaal. Leve de zonde, denk ik als ik wederom op de pedalen stamp.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden