Luca ook als serieuze actrice hilarisch

Loes Luca – dat is altijd lachen. Gekke meid, pruik op, zingen maar, lang leve lol. Dat is haar imago....

Hein Janssen

En nu is Loes Luca weer eens de serieuze actrice die ze ook kan zijn. In de voorstelling Moordwijven (vertaling van Bombshells van de Australische schrijfster Joanna Murray-Smith) speelt ze vijf monologen over vijf zeer uiteenlopende vrouwen. De pruik is ook dit keer weer haar belangrijkste attribuut, maar het is eerder een bokkenpruik dan een carnavalsgevalletje.

In de simpelste vorm van theater, waarin de actrice zich tijdens de changementen op het podium in een nostalgisch kleedkamertje verkleedt, reikt Luca onnavolgbaar tot in de ziel van haar personages.

In wezen zijn ze allemaal een tikkeltje betreurenswaardig, maar deze vrouwen proberen met flair uit de tredmolen van hun dagelijks bestaan te stappen. Luca speelt haar vrouwen met licht en lucht, zodat het geen zeurende treurwilgjes worden.

Bijna stuiterend van energie begint ze met de solo van de overspannen huisvrouw die in een stortvloed van woorden verslag doet van haar dag – van het eerste babygehuil tot het gekrijs van de dag daaropvolgend. Bijzonder grappig is haar vertolking van een schoolmeisje dat meedoet aan een talentenjacht en in plaats van het lied Memory uit de musical Cats ineens 50 Cent moet nadoen.

Tussen de monologen door klinken weemoedige jazzy songs van Dusty Springfield en kijken wij naar de actrice die transformeert van schoolmeisje tot eenzame weduwe. Die weduwe-scène is het hoogtepunt van de voorstelling. In mooie, literaire taal (de vertaling van Jules Deelder is hier echt prachtig) vertelt deze chique dame over haar saaie leven tussen bridge-avond en lunchafspraak. Vrijwel onbeweeglijk zittend in een leunstoel meandert dat verhaal naar een extatische ontmoeting met een blinde jongeman. De manier waarop Luca hier met taal en timing omgaat doet het publiek bijna opgewonden aan haar lippen hangen.

Zwart-komisch is het relaas van de dame die een voordracht houdt op een avond van de Bond van Cacteeën-liefhebbers. De terzijdes over haar weggelopen man zijn hier even hilarisch als schrijnend. Alleen de laatste monoloog – Luca op het vertrouwde terrein van de Rotterdamse del – is net te veel van het goede, en niet leuk genoeg bovendien. Maar omdat deze Rotterdamse ook de bruid is, misschien wel weer een passende finale van deze catwalk vol uiteenlopende vrouwen, gespeeld door die ene, unieke.

Hein Janssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden