Lowlands wordt 25. We blikken terug in 25 hoogtepunten

Van Jeff Buckley en Oasis tot Grace Jones en LCD Soundsystem

Lees de 25 Lowlandshoogtepunten volgens de Volkskrant en snap waarom het driedaagse festival in Biddinghuizen nog altijd het belangrijkste popfestival van Nederland is.

Lowlands 2016 vanuit de lucht. Foto anp

Smashing Pumpkins, 1993

Wat moesten we verwachten van dat nieuwe festival in de polder, waarover concertorganisator Mojo Concerts op Pinkpop en Parkpop zo druk aan het flyeren was? Het kon wel eens bijzonder gaan worden, dus natuurlijk moest de Volkskrant daar verslag van doen.

We namen eerst op de vrijdag maar eens polshoogte. Hoewel het koud was en het regende, was de sfeer op en rond de twee podia geweldig. Toen om een uur of half elf de Smashing Pumpkins begonnen met spelen, wisten we dat dit een groot festival ging worden. De Pumpkins waren op hun best. Hun tweede plaat Siamese Dream was net een maandje uit en die was geweldig. Net als het optreden.

Oké, Nirvana was goed, maar de Smashing Pumpkins waren vanaf nu onze favoriete rockband. Zondag, na een ijskoude nacht, gingen we snel tijdens Iggy Pop naar de redactie om een stukje te tikken. Eigenlijk was er geen ruimte meer in de krant, maar de dienstdoende eindredacteur liet zich toch overtuigen van het belang van dit nieuwe festival. 'Doe maar zestig regels.' De kop was eraf. GK

De 25ste Lowlands

De 25ste editie van Lowlands, in Biddinghuizen, Flevoland, gaat dit jaar 'lekker vroeg' van start, aldus de website. Om 9 uur gaan donderdag de polsbandjestent en alle campings open. Dinsdag gingen de laatste tickets in de verkoop. Kijk voor alle informatie voor het festival, dat tot en met zondag duurt, op lowlands.nl.

Jeff Buckley, 1994

Ja, die eerste editie van Lowlands in 1993 was leuk. Klein van opzet, groot in namen; van lekkere herriebands als Bad Brains, Tool en Primus. Het jaar daarop dus maar weer naar Biddinghuizen, waar we ineens tegen een nieuwe kleine podiumtent aanliepen: de Charlie. Wat een luxe, drie tenten op Lowlands! Om een uur of elf zondagochtend kwam uit die tent zo een onaards gezang, dat we met ons eerste ontbijtbiertje gelijk maar even naar binnen zijn gelopen. Speurend in het blokkenschema stuitten we op Jeff Buckley - nooit van gehoord. Vervolgens hebben we een uur lang aan de grond genageld gestaan, met misschien driehonderd al net zo verraste Lowlandsgangers.

Vooral Buckleys hemeltergend mooi gezongen nummer Grace, dat net op zijn eerste album was verschenen, staat in het muziekgeheugen gebeiteld. Natuurlijk ook omdat Buckley drie jaar later op mysterieuze wijze om het leven zou komen, en de zanger een mythische status zou krijgen. Een magisch Lowlandsconcert.RvG

Underworld, 1994

Lowlands wilde vanaf het eerste jaar iets doen met dance, ook al waren dance en rock toen veel meer gescheiden werelden dan nu. Quazar had het het eerste jaar best lastig na Urban Dance Squad, ook omdat de juiste ambiance ontbrak. Daaruit werd meteen lering getrokken. De avonden in de Bravotent werden tijdens de tweede editie gehost door de Britse party-organisatie Megadog. De tent was feestelijk ingericht, de belichting klopte en tussen de bands door klonk gepaste techno.

Underworld was geen onbekende voor de Nederlandse concertganger. Ze hadden in 1994 een paar legendarische tournees gedaan, maar de bekroning was hun concert vrijdagavond, dat zelfs de grootste 'househater' voor zich innam. Dance werkte niet alleen goed, zo bleek dit jaar, maar het festival kon na Underworlds baanbrekende show ook eigenlijk niet meer zonder. GK

Songhoy Blues

Tien jaar geleden, in 2007, veroverden de woestijnrockveteranen van Tinariwen (uit de Malinese stad Tessalit) Lowlands met een dampend optreden. Songhoy Blues (uit Bamako) was toen nog niet eens opgericht. Ze rocken nu nog harder: een op het podium explosief brouwsel van rock, blues, punk en traditionele muziek van de Songhoy (in noordelijk Mali opgejaagd door militante salafisten die onder meer alle muziek willen verbieden). Geen ‘wereldmuziek’, maar gewoon een prima rockbandje.

Zaterdag, Lima, 18.10 uur

Oasis in 1994.

Oasis, 1994

In het weekend dat Oasis' debuutalbum Definitely Maybe verscheen, trad de band voor het eerst op in Nederland. Op Lowlands, waar zondagmiddag nog lang niet iedereen overtuigd was van deze 'nieuwe Britse hype', zoals destijds alle Engelse gitaarbands werden genoemd. Amerikaanse rock zegevierde nog altijd.

Britpop was niet hip, ook niet onder de Lowlandsgangers. Maar Oasis kwam en was groots. Live Forever vonden we het mooiste liedje van het jaar, al werd dat zondagmiddag gespeeld in een nog niet eens halfvolle tent. Zanger Liam Gallagher kon geweldig opscheppen, zo bleek tijdens het interview na afloop. De dag was al zo goed begonnen met een concert van en interview met Jeff Buckley. Met dit eerste Oasisconcert in Nederland werd het helemaal een zondag om nooit te vergeten. GK

System Of A Down, 2001

Vele randverschijnselen op Lowlands zijn legendarischer dan de concerten zelf. Zo was er in 1996 op de zondag, ergens tussen de concerten van Urban Dance Squad en Supergrass, een sinaasappelschilgevecht, wat het einde betekende van de verse juswagentjes bij de Alphatent.

In 2001 trok de rij wachtenden bij het signeertafeltje voor platenzaak Boudisque na afloop van het concert van System Of A Down de aandacht. De band had een geweldig optreden gegeven, en als bonus kwam precies dat weekend hun tweede album Toxicity uit. Eigenlijk was de releasedatum de dinsdag daarna, maar Nederland had de primeur.

Boudisque was goed voorbereid en had honderden albums ingekocht. Maar dat die in een uur ook allemaal verkocht zouden worden, daar had niemand rekening mee gehouden. De bandleden zetten gedwee hun handtekening en het Lowlandspubliek kon als eerste in de wereld het tweede en beste System Of A Down-album beluisteren. En had bovendien een mooi souvenir. GK

DJ Shadow, 2002

Vanaf midden jaren negentig was Lowlands voor veel gitaarbandliefhebbers een plek om kennis te maken met de levende elektronische muziek, die toen nog niet eens 'dance' heette. Die live dance avant la lettre bleek soms net zo meeslepend als een raggend rockconcert, zo bewezen Orbital, Underworld, The Chemical Brothers en The Prodigy. De ogen en oren van het poppubliek werden op Lowlands in die beginjaren geopend; het blijft een van de grote verdiensten van het festival. In 2002 kwam DJ Shadow naar de dancetent Bravo, een exponent van de Britse triphopcultuur en bekend van de klassieke plaat Endtroducing uit 1996. Een op papier best lastig concert (DJ Shadow was en is een man alleen, die met draaitafels en een sampler tracks in elkaar zet), maar het pakte geweldig uit. DJ Shadow maakte van zijn show een soort hoorcollege. Hij had een camera op zijn apparatuur gericht, zodat het publiek tot ver buiten de Bravo kon zien wat dat mannetje daar aan het doen was. Hij legde vóór ieder nummer uit wat hij precies van plan was, aan welke knoppen hij ging draaien en waar de samples vandaan kwamen. Sympathiek en leerzaam. RvG

DJ Shadow op Lowlands in 2002. Foto Redferns

LCD Soundsystem, 2004

Het sleutelwoord op Lowlands op 22 augustus 2004 was punkfunk. De populairste bands bliezen het post-punkgeluid van de jaren tachtig nieuw leven in: Franz Ferdinand op z'n Brits en, harder en rechtlijniger, Radio 4 en LCD Soundsystem op z'n New Yorks. James Murphy en zijn LCD golden op voorhand al als de koningen van het genre, al hadden ze nog niet eens een album uit. Ze hadden slechts door een aureool van übercoolness omgeven singles als Losing My Edge, Yeah en Movement. Ze maakten hun faam in de Bravo volledig waar met een loeistrak, haast gewelddadig ritmisch optreden: dance en rock-'n-roll tegelijk. Er viel geen weerstand aan te bieden en je vergat in die New Yorkse, zweterige nachtelijke clubsfeer volledig dat het buiten de tent vier uur 's middags was. MP

Meer dan muziek

Lowlands biedt al jaren héél veel meer dan muziek alleen; van yoga tot politiek debat, cinema en wetenschappelijke experimenten. Vooral de theatrale podiumkunsten drukken zwaar op het programma. Dit jaar kunnen we uitkijken naar dansspektakel van Hofesh Shechter Company, Conny Janssen Danst én het Scapino Ballet, en cabaret van onder anderen Maartje & Kine, Dolf Janssen en De Partizanen. Humor, lachen, leuk.

Arcade Fire, 2005

Sommige festivalconcerten roepen meteen een beeld op, een foto in je geheugen. Denk aan Eddie Vedder van Pearl Jam, die op Pinkpop 1992 vanaf de zwenkende camera-arm van de NOS in het publiek dook. Het Lowlandsequivalent vond plaats op 20 augustus 2005, aan het eind van een griezelig intens optreden van het Canadese collectief Arcade Fire, dat het debuutalbum Funeral speelde. In afsluiter Rebellion (Lies) zette de band nóg een tandje bij. Voor zijn bandgenoten het in de gaten hadden, was drummer William Butler in een draagmast van de Grolschtent geklommen en helemaal naar de nok geklauterd, gewapend met een trom waarop hij, helemaal bovenin, zó wild begon te meppen dat je beneden je hart vasthield. Totale gekte, totale euforie en een legendarisch Lowlandsbeeld. MP

Kaiser Chiefs, 2005

Wie nu de naam Kaiser Chiefs laat vallen, kan rekenen op meewarige blikken: o ja, bestaan die nog? Is niet veel meer hè? Je zou bijna vergeten hoe tjokvol met springerige Engelse rockhits dat debuutalbum Employment (2005) stond en wat een spetterend feest ze dat jaar op Lowlands gaven. Frontman Ricky Wilson had een enkelblessure, hij kwam ingezwachteld en op krukken de bühne op, maar zodra de band opener Na Na Na Na Naa de Alpha injoeg, voelde hij de pijn niet meer en stoof hij als een voetzoeker over het podium. Zo stond Wilson symbool voor de tomeloos energieke neo-britpopgolf die dat weekend Lowlands overspoelde. Franz Ferdinand, Maxïmo Park, The Futureheads, zelfs de later onder stadionambities bezweken Editors; ze maakten er een historisch leuke Lowlandseditie van. MP

Altin Gün

Onmisbaar tijdens Lowlands: een bandje waarvan je online welgeteld twee liedjes kunt vinden. Die singles maken wel erg nieuwsgierig. Altin Gün is een band uit Amsterdam waarin drie leden uit de band van Jacco Gardner hun liefde belijden voor Turkse 'psych-folk' uit de jaren zeventig. Ze zochten er Turkse muzikanten bij, strikten een puike Turkse zangeres (Merve Dasdemir) en percussionist Gino Groeneveld van Jungle By Night. Het klinkt geweldig sexy.

Vrijdag, Lima, 20:10 uur.

Arctic Monkeys, 2006

De mooiste seconden in 25 jaar Lowlands waren die van absolute stilte. In 2006 braken de Arctic Monkeys door met een fantastisch debuutalbum. De band was in een jaar tijd van de bovenzaal in Paradiso doorgestoomd naar de grootste tent op Lowlands. Amper 20 jaar oud was zanger Alex Turner toen hij daar voor zeventienduizend man When The Sun Goes Down inzette, maar hij had al zijn zenuwen onder controle.

Ook aan het slot van het inleidende couplet, na de regel 'He's a scumbag don't you know'. Normaal gesproken barst het liedje hierna pas echt los, maar Turner bleef stil. Niet drie seconden, maar wel tien of vijftien; het leken minuten. Onbeweeglijk stond hij met plectrum in zijn handen. Na wat een eeuwigheid leek, kwam dan eindelijk de ontlading.

Turner had het even later wel moeilijk toen er midden in een liedje ineens luid gejoel uit het publiek opklonk. Deden ze iets verkeerd? Wat hij niet zag waren beelden op de videoschermen van publiek dat zich glijdend en springend vermaakte in de modderpoel die door de regen was ontstaan naast de Alphatent. Van dit soort verrassingen zijn de Arctic Monkeys niet gediend, zo liet de band na afloop fijntjes weten. GK

Flaming Lips, 2008

Rolling Stone had ze al opgenomen in hun lijstje van acts die je in je leven gezien moet hebben. Op Lowlands maakten de freaks uit Oklahoma dat helemaal waar. Van de videoschermen knalden de regenboogkleuren, waarvan je de spetters op 100 meter afstand kon voelen. Er waren tonnen met ballonnen, kilo's confetti, Teletubbies op het podium en zanger Wayne Coyne kroop in een reuzenballon over de hoofden van het publiek. Een cynicus kan dat afdoen als goedkoop effectbejag, maar het speelse plezier waarmee de band zijn trippy arts and crafts en psychedelische muziek ten gehore bracht, voelde als een ontwapenende zoen, ook voor alle zuurpruimen in het publiek. Met een brede glimlach vierden we het lieve optimisme van The Yeah Yeah Yeah Song en hoorden in PompeïiiAm Götterdämmerung de soundtrack van een exploderende ster. Zoveel indrukken die je achterlaten in een gelukzalige, kinderlijke verwondering. PC

Grace Jones, 2009

Hoe diva Jones haar comeback maakte als levende discobol. Het was een simpel maar zo krachtig beeld. Tijdens Love Is The Drug had de zangeres een bolhoedje op met spiegeltjes. Een laser van boven strooide het licht alle kanten op, en kijk: Jones was, na bijna 20 jaar afwezigheid in de muziekindustrie, weer even het stralende middelpunt. Toen de toentertijd 69-jarige zangeres in 2008 een comeback maakte, waren de verwachtingen niet hooggespannen. Maar haar laatste album Hurricane was verrassend goed en live imponeerde ze nog steeds met die onderkoelde stem die tegelijk leek af te wijzen en te verleiden. Wat heet! Het beest kroop over het podium, schudde wat met haar tietjes en ouwehoerde halfnaakt tijdens de kostuumwisselingen met haar publiek. Magnetisch! Je mocht willen dat de zondagmidddagen bij jóúw oma zo enerverend waren. En dan stond dat gekke mens ook nog de volle drie minuten van Slave To The Rhythm zingend te hoelahoepen. Respect ouwe! PC

Slayer, 2013

De eerste jaren van Lowlands waren oorverdovend - daarom kwam ik er ook zo graag. Lowlands boekte fijn veel alternatieve rock- en metalvarianten, van Biohazard tot The Jesus Lizard, Helmet en Gorefest. En grungerock, héél veel grungerock. Vond ik prettig.

Vanaf de jaren nul verstomden de krijsende gitaren toch wat. Lowlands werd breder, fijnzinniger ook, en cultureel diverser. Metal? Nauwelijks nog. En dat deed deze hardnekkige liefhebber van die naargeestige pokkeherrie toch een beetje pijn.

Totdat het programma van Lowlands 2013 verscheen. Met een enorme berg heavy rock en hardcore in het blokkenschema, van Gojira tot Nine Inch Nails, Bullet for My Valentine, John Coffey en Torche. En - het stond er echt - Slayer! De wreedste van alle thrashmetalbands! In Biddinghuizen!

Slayer trad op in de Grolschtent en ontvouwde een Heinekenbanier - een eerbetoon aan gitarist (en bierorgel) Jeff Hanneman, die een paar maanden voor het optreden was overleden. Slayer speelde als een beest, misschien ook wel vanwege dat tragische sterfgeval. Voorafgaand aan de show deed het Lowlandspubliek nog wat lacherig over de komst van 'Slayurrr', maar na afloop moest iedereen de pet toch afnemen. Dat ik dat nog mocht meemaken. RvG

Nick Cave & The Bad Seeds, 2013

De dood van zijn tienerzoon Arthur in 2015 is een breuklijn in het leven van Nick Cave en in zijn oeuvre. Skeleton Tree (2016) markeerde het begin van een nieuwe fase, van een andere man. Zo beschouwd kun je zijn triomftocht langs Europese festivals in 2013 als de apotheose van zijn 'oude' loopbaan beschouwen. Het was zijn grootste concertreeks ooit. Op Lowlands waren The Bad Seeds magistraal en Cave zelf was in topvorm: charismatischer, beweeglijker, stakeriger, harkeriger en hypnotiserender dan ooit. Misschien nog wel het mooiste waren de ingehouden, grimmige songs van zijn nieuwe album Push The Sky Away, zoals Jubilee Street. Dertig jaar bezig en dan zó 'van nu' zijn, zó triomferen met een nieuw album, je succesvolste ooit: het is weinigen gegeven. MP

John Coffey, 2013

Nóg een aangename verrassing op Lowlands 2013, de heavy editie. Het hardcorebandje John Coffey was in thuisstad Utrecht al een fenomeen, maar een optreden op Lowlands moest een doorbraak worden. Het is zaterdagmiddag, tegen halfzes. De kleine ontdekkingentent X-Ray staat ramvol, zo merken de lichtelijk verbaasde Utrechters. En dan ontploft John Coffey, in een razende bak gitaarlawaai waar toch steeds heel knap mooie liedjes in verstopt blijken.

Je hoort het vaker, en het is een beetje een dooddoener: 'De tent wordt gesloopt.' Maar echt, bij John Coffey dreigt de X-Raybunker in te storten. Overdreven enthousiaste Coffeyfans klimmen in de tentpalen, en tot de niet-geringe schrik van de beveiligers blijken er ineens wat liefhebbers in de nok van de tent te hangen, met de beentjes bungelend naar beneden. Het loopt goed af, ook omdat de bandleden besluiten een rustgevend rondje over het publiek te crowdsurfen, in een opblaasboot. Compleet gestoord, ontwapenend leuk en dankzij de hysterische publieksparticipatie ook weer typisch Lowlands. O ja: John Coffey brak inderdaad door. RvG

Janelle Monáe, 2014

De kleine funkgeweldenaar nam een band mee zo groot als een extended family. De groep, in zwart-wit gestoken, gaf Monáes visie op hoe je funk, psychedelische rock, hiphop en rhythm-and-blues samensmelt. Het had de stijl van Outkast, rook naar de vieze funk van James Brown en weerspiegelde de muzikale veelzijdigheid van Prince. En het groeide van best wel goed naar meesterlijk. Tijdens de pompende funk van Tightrope kopieerde Monáe de caperoutine van James Brown: de frontman heeft alles gegeven en zakt uitgeput op het podium. Secondant snelt toe met cape om de ster naar koeler sferen te begeleiden. Maar de performer krijgt weer de geest, werpt de cape van zich af en gaat nog een keer los. Dan de massale variant: de sit down. Monáe ging zachtjes zingend gestrekt op het podium en het publiek volgde. Met een muzikale climax veerde ze weer op en juichend volgde het publiek haar voorbeeld. Het moment waarop Lowlands zich gewonnen gaf. PC

Tekst gaat verder onder de filmpjes

Rico & Sticks, 2015

Hiphop heeft pas de laatste tien jaar een serieuze plek op Lowlands veroverd. Amerikaanse grootheden als Public Enemy, Kendrick Lamar en Joey Bada$$ kwamen langs, maar de fijnste Lowlands-hiphopherinneringen hebben we misschien te danken aan Rico & Sticks. In 2006 traden ze op met Opgezwolle, in 2015 als duo dat (met heel veel vrienden en gasten) het vijftienjarig jubileum kwam vieren onder het motto 'Opgezwolle Tot Nu'. Het werd een zegetocht. Eén groot feest in een afgeladen Alpha. Verre Oosten, Zandloper met Typhoon, Doag met Great Minds en ten slotte Hoedenplank; wie zich nog niet realiseerde hoe goed, bijzonder en vooral gróót de hiphopscene is waarvan Rico en Sticks het middelpunt zijn, wist het op 22 augustus 2015 wel. MP

LCD Soundsystem, 2016

Ze waren uit elkaar maar James Murphy, leider van de New Yorkse punkfunkband LCD Soundsytem, vond dat hij nog wat te melden had. Godzijdank. LCD is een gedroomde Lowlands hoofdact. Als er ergens op de festivalkaart van Nederland rock en dance samenkomen, dan is het in de Biddinghuizense polder. En LCD mixte die twee tot een schurende, kolkende hybride waardoor iedereen in de Alpha gegrepen werd, zonder een spoortje behoefte aan publieksparticipatie. De enige toewijding van de band betrof de muziek. Want alleen die kan je buiten jezelf te laten treden. Dansen is een serieus ritueel, een exorcisme vermomd als ritmische gymnastiek om alle negativiteit uit lijf en geest te bannen. En de liturgie van LCD zegt dat het allemaal hard en veel moet. Dus ging de beatcrescendo van Losing My Edge van borrelend naar meppend en striemde de razernij van Movement over uitgeputte lijven. Op de zondagavond was de Alpha sufgedanst en alle kwade geesten weggezweet. PC

LCD Soundsystem op Lowlands 2016.

Philip Glass, 2016

De komst van klassieke muziek naar Lowlands is een van de opmerkelijkste artistieke wendingen van de afgelopen festivaljaren. Van Steve Reich tot het Concertgebouworkest en het Residentie Orkest: het kan gewoon, en Classic Lowlands is inmiddels vaste prik.

Toen ik vorig jaar hoorde dat Philip Glass naar Biddinghuizen zou komen, ook nog met het verbluffende filmproject Koyaanisqatsi uit 1982, moest ik echt even bijkomen. Die muziekfilm over de teloorgang van de aarde had in de vroege jaren tachtig een enorme indruk op me gemaakt. Maar ik kon me bij een voorstelling van dit meesterwerk nota bene door de nu 80-jarige meester zelf op Lowlands weinig voorstellen. Ik was bang dat de hypnotiserende muziek verwoest zou worden door het festivalgedreun of het geschreeuw van dronken kerels in een konijnenpak (ze zijn er altijd).

Die angst bleek onterecht. Glass speelde de haringen uit de Bravo-tent, knetterhard en verbijsterend scherp en strak. De buurtenten hadden eerder last van Glass dan andersom. De filmboodschap hakte er dus ook in. Het was de eerste, maar hopelijk niet de laatste keer dat ik écht met tranen in mijn ogen naar een Lowlandsshow heb staan kijken. RvG


HOOGTEPUNTEN VAN ERIC VAN EERENBURG

Van Eerenburg is sinds 2000 directeur van Lowlands. Dit zijn zíjn favoriete festivalmomenten.

Iggy Pop, 2006

Iggy Pop speelde op de eerste Lowlandseditie. Hoewel dat al fantastisch was, was de show in 2006 wat mij betreft de meest legendarische. Pop speelde met zijn originele Stooges Ron en Scott Asheton en gaf de jeugd een lesje in rock-'n-roll. Rauw, stampend en dampend van het gevaar. De Grolschtent barstte uit zijn voegen. Pop raakte zijn steeds verder afzakkende broek niet één keer aan, die nét boven zijn geslachtsdeel bleef hangen. Décolleté de derrière.

Bon Iver, 2009

Ik speelde zijn debuutalbum For Emma, Forever Ago uit 2008 met enige regelmaat af thuis, maar had hem nog nooit live gezien en dacht op Lowlands een paar nummertjes mee te pakken. Er stonden slechts vier man op het podium. Een meegereisde vriendin stemde de gitaren gaf ze aan. Een intense show. Ik kwam niet meer weg en ben daar ter plekke fan geworden. Gelaagde muziek, in balans als een gecompliceerde wijn volgens twee bevriende sommeliers onafhankelijk van elkaar. Ik heb ze later nog vele malen gezien, in Parijs, de VS en Nederland, altijd met een veel grotere band. Heel goed, maar de kleine bezetting op Lowlands blijft mijn favoriete show. Afgelopen voorjaar op Primavera liep de enorme band even van het podium en speelde Iver Skinny Love in zijn eentje, akoestisch op de dobro; het kippenvel stond weer op mijn armen en ik dacht terug aan dat optreden in Biddinghuizen.

Kendrick Lamar, 2015

We misten nog een vette middenmoter in het programma. Lamars album To Pimp A Butterfly sloeg in als een bom. Het was voor ons de ultieme act om te markeren dat hiphop en urban belangrijkere ingrediënten in de komende line-ups zullen worden. Ultiem ook omdat wij te horen hadden gekregen dat Kendrick Lamar live een geweldige act was. Maar er waren geen tourplannen in die periode.

We hebben toen met een aantal andere festivals samengewerkt, en een gezamenlijk bod gedaan voor het Lowlandsweekend. Daar werd positief op gereageerd. De rest is geschiedenis; een kolkende Alphatent waar de teksten van begin tot eind werden mee gescandeerd. Een legendarische show.

Foo Fighters, 2012

Het optreden van de Foo Fighters op Pukkelpop in 2011 werd afgelast wegens de storm die vijf doden en tientallen gewonden eiste. In 2012 besloten de Foo Fighters terug te komen naar Pukkelpop om de fans aldaar een hart onder de riem te steken. Dat weekend deden ze ook Lowlands aan. Het was de heetste Lowlands ooit. De temperatuur liep elke dag op tot ver boven de 35 graden. 'sAvonds wilde het maar niet afkoelen; de hitte bleef verzengend. Ik zag Dave Grohl, doorweekt van het zweet, backstage een liter water en een fles bier in zijn mond gooien. De band speelde op volle kracht door terwijl de crew extra ventilatoren op het podium plaatste. De apparatuur raakte oververhit en dreigde zelfs te ontploffen. Na vijf minuten liep Grohl het podium weer op. Ze speelden de geplande drie uur niet vol. Na nog eens drie kwartier was het welletjes. Letterlijk en figuurlijk een hete show.

Always Hardkoor, 2014

Lowlands heeft een traditie van eigen producties, speciaal voor het festival bedacht en geproduceerd. Lowlands Zingt, het Nirvana Project, Het Concert Des Levens ter ere van de 80ste verjaardag van Johnny Hoes, de Beatles in het Nederlands vertaald, et cetera. In 2013 deed zangeres Carolien Borgers in de kleinste tent als onderdeel van haar stand-upshow een paar happy hardcore liedjes samen met een akoestische gitarist. De 150 aanwezigen stonden op de stoelen te dansen en mee te brullen. Het jaar daarna vertoonde ze hetzelfde kunstje in de Alpha voor vijftienduizend man. Dit keer met alle hardcoresterren uit de glorietijd; Party Animals, DJ Ruffneck, Wappie Und Wappie, Def Rhymz en Mental Theo, Paul Elstak en een groep gogodanseressen in de kleinst mogelijke bikini's en op de hoogst mogelijke hakken. Forever Young van Paul Elstak sloot de set af terwijl er hier en daar een traantje werd weggepinkt. De show is nu een YouTubekraker met miljoenen hits.

Tame Impala, 2015

Van Tame Impala heb ik tot mijn grote ergernis in 2010 maar een heel klein stukje kunnen zien. Het debuutalbum Innerspeaker heb ik grijsgedraaid: een fantastische plaat met een volkomen fucked up sound, volstrekt losstaand van alles wat er op dat moment in de muziekmode aan de hand was. In 2013, toen we ze als 'believers' hadden geboekt, bleek de Alpha veel te groot. Terwijl ik naast de mengtafel zat weg te zweven, keek de rest me wat ongelovig aan. In 2015 kwam het derde album Current uit en hebben we ze als headliner in de grote derde tent gezet. Ze waren wat mij betreft dé headliner van 2015. Na Lowlands 2015 is de band doorgebroken naar een breder publiek. Ze toeren nu met een gigaproductie, inclusief vele psychedelische video- en lichteffecten. Nog steeds losgeslagen van alle muzikale modes: een echte game changer.

Aanvullingen & verbeteringen: in een eerdere versie van dit artikel stond dat het nummer Grace van Jeff Buckley niet op zijn album stond. Dit is incorrect, het nummer staat er wel op. Sterker nog: het album draagt dezelfde titel als het nummer.