Lowlands komt toch nog goed

Dat het met Lowlands 2010 nog goed zou komen, werd al op de prille zondag duidelijk. Staff Benda Bilili, de Congolese daklozenband in rolstoel die bezig is aan een zegetocht langs de Europese podia en festivals, kon nu dan eens het driedaagse popfeest in Biddinghuizen platspelen, net na het opengaan van de toegangssluizen.

Een instant goed gevoel waaide door de Bravo-tent, natuurlijk dankzij het spectaculaire podiumplaatje, maar vooral door de sterke liedjes in hartverscheurende samenzang.

Er werd ambassadeurswerk verricht voor de Afrikaanse muziek; wie erbij was, kon niet anders dan bevangen raken door de Congolese straatfunk. De dansoefeningen voor het publiek, gegeven vanuit de rolstoel van zanger Ricky Likabu, vormden de perfecte toegift. Een sensatie, ook hier.

Dan was het haasten naar de Amerikaanse band Yeasayer. Die zette met de toegankelijke popplaat Odd Blood een stap naar een groot publiek, en dat dromde dus samen in de podiumtent Grolsch. De al te psychedelisch verwarrende, gestapelde vocalen waren ook live vervangen door aanstekelijke meerstemmige refreintjes en springerige elektronica. Wat fijn, kon je weer eens constateren, een band met een zo herkenbaar en eigen geluid.

Pophistorie uit jaren tachtig

Ook The National beschikt daarover, al grijpt de band diep in de pophistorie van vooral de jaren tachtig, naar new wave en donkere boodschappen. In de als een kathedraal opgebouwde, gelaagde muziek sprongen zondag helaas de barsten in het marmer, door een al te schetterend gitaargeluid. Zo werd het in potentie meest bloedstollende concert van Lowlands 2010 een beetje de nek omgedraaid door de man achter de knoppen, maar gelukkig bleek het geluid even buiten de tent beter te verdragen. Dan maar in de regen, het paste eigenlijk wel bij de droefgeestige bariton van zanger Matt Berninger.

Was het geen kunst om de parels op zondag aan de Lowlandsketting te rijgen, op vrijdag en zaterdag moest het publiek met een knijpkat op zoek naar de hoogtepunten. Ze waren er uiteraard, bij een vlekkeloze maar ook een tikje gladde set van de Britse folkband Mumford & Sons, dat met Little Lion Man een echte zomerhit heeft. Die werd dus door een afgeladen hoofdpodium Alpha meegebruld: ‘I really fucked it up this time, didn’t I?’ Mooi bindmiddel voor een zomerfestival dat drijft op familiegevoel.

Met de kriebels alvast in de buik werd uitgekeken naar een uur Plastikman, het alter ego van technoheld Richie Hawtin. Zijn donkere en dubby minimal veranderde de Bravo maar weer eens in een magisch dancepodium, waarin Hawtin had plaatsgenomen achter een transparant projectiescherm. Daarop toverde hij in olieachtig water dobberende bubbels, die knapten en weer aangroeiden op het ritme van de ratelende bekkens uit zijn laptop. Verbijsterend mooi, al toog Hawtin halverwege zijn set richting anticlimax toen hij het tempo terugschroefde en dus ook de beleving van het hunkerende publiek.

Vernieuwende dance

Dan had de Californische producer Flying Lotus vrijdag zijn tent India beter in de zak. Zijn dance is vernieuwend en fris, wisselt per halve minuut van stemming maar wordt altijd gedragen door een diepe dansgroove. De mysterieus ingemixte en vervormde hiphopvocalen over zijn beats maken een stemmige, filmische indruk die niet snel zal vervagen.

Het optreden van Flying Lotus was weldadig voor de openingsdag van het festival, waar na een spetterende show van The Opposites en een verfijnd concert van Broken Bells – een band opgebouwd rond producer Danger Mouse en Shins-zanger James Mercer – toch een paar flinke kuilen in het programma zichtbaar werden. Je kon zomaar twee uur rondlopen, doelloos, als je tenminste geen zin had in een tikje belegen bands als Air, Mark Lanegan en Groove Armada. De zaterdagavond werd pas memorabel in de kleinste Lowlandstent, het podium X-Ray, met het Belgische collectief Shameboy (electro) en het Canadese Holy Fuck (nog meer electro), maar daarvoor moest je wel een temperatuur van 40 graden verwerken, en een leefruimte van 20 vierkante centimeter.

Werd het daar even te veel, dan kon je je uiteraard nog vermaken bij nachtelijke meligheid, zoals een spontane massa-springtouwwedstrijd waaraan uiteindelijk ook het security-personeel in de blauwe shirtjes deelnam. Typisch Lowlands.

Tentjes op Lowlands (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden