Lowlands 2011: Curieuze editie met ietwat te weinig magische momenten

'This show is a dream!' roept Tyler, The Creator, de gevoelsmatige frontman van rapcollectief Odd Future. Zijn rechterbeen zit in het loopgips, er was bij het begin van het optreden in de Bravo-tent een krukje voor hem klaargezet, maar zo werkt dat niet bij Tyler: zijn dokter zou hem eens over het podium van de Bravo-tent moeten zien springen.

Een crowdsurfer op Lowlands 2011.Beeld anp

Van alle artiesten op Lowlands 2011 was Odd Future op voorhand de meest 'gevaarlijke' en onvoorspelbare. Hun optreden is minder chaotisch dan gevreesd (tegen de tijd dat het Odd Future-mantra 'kill people, burn shit, fuck school!' door de Bravo schalt is het zelfs heftig en goed), maar ook minder gevaarlijk dan wellicht gehoopt: de gevreesde Tyler rijdt op een vouwfietsje rondjes over het podium en laat weten dat hij Nederland te gek vindt.

Wat misschien wel het meest opvalt aan het optreden is de geringe publieke belangstelling ervoor: bij aanvang is de tent al niet vol, tijdens de apotheose is hij voor de helft leeggelopen.

Curieuze jaargang
Het veelbesproken en -beschreven Odd Future liet de gemiddelde Lowlander blijkbaar tamelijk koud. Dat was onverwacht, en het zegt wel iets over de editie van 2011: het was een curieuze jaargang, anders van sfeer dan alle voorgaande.

De uitbater van de platenwinkel op het festivalterrein verwoordde het mooi, in een poging te verklaren waarom er vorig jaar zo veel cd's werden verkocht, en dit jaar zo weinig: minder 'blokkenschemavorsers', meer uitgaanspubliek, en dat koopt geen cd's.

BTW
De vermoedelijke verklaring ligt in het feit dat de organisatie de voorverkoop liet beginnen voordat er een artiest was bevestigd, om zo de per 1 juli verhoogde btw op concertkaartjes te omzeilen. Simpel gezegd: mensen die het programma kritisch wilden wegen, wachtten nog even af; mensen die het vooral belangrijk vinden dat je op Lowlands langer door kunt feesten dan op welk dancefestival dan ook, hapten massaler dan voorheen toe.

Op het slim heringerichte terrein (meer ruimte, nergens echt te druk) voelde en hoorde je dat ook wel: veel 'ken ik niet', veel 'wie is dit?', veel mensen die gewoon lekker zwierven langs de podia, om te blijven hangen waar het feest was. Bij de Duitse technoproducer Paul Kalkbrenner, bij publieksfavorieten De Jeugd van Tegenwoordig of toch bij een conventionele liedjesband als Fleet Foxes, dat op zaterdag onverwacht sterk en krachtig voor de dag kwam.

Gitaarpop en rock stonden nadrukkelijker dan ooit in de schaduw van andere genres. Niet dat er geen goede gitaarbands waren (het Australische Cloud Control, de meisjes van Warpaint), maar de échte festivalbands maakten dit jaar eerder afrobeat (Jungle By Night) of reggae (Stephen Marley), terwijl enkele opvallende hoogtepunten werden verzorgd door witte soulmannen uit de Verenigde Staten. Mayer Hawthorne zette op zaterdag met zijn geweldige band een euforisch soulfeest neer, op vrijdag deed Fitz And The Tantrums hetzelfde: geen gitaren, wél dansbare en met overgave gebrachte soulpop. Hawthorne en 'Fitz' maakten op Lowlands veel nieuwe vrienden.

Ongedwongen zwerven
Aan de ene kant was het wel plezierig, dat ongedwongen zwerven: meer dan in voorgaande jaren draaide het om het ontdekken van kleine bandjes. Op Lowlands 2011 had je zelden het gevoel dat je iets belangrijks miste.

De veranderde publiekssamenstelling had als wonderlijk gevolg dat geen reputatie heilig was en de publieksstromen moeilijker dan ooit te voorspellen waren: een halfvolle Alpha voor de 'greatest hits'-set van dEUS (toch een typische Lowlands-band), maar een afgeladen volle voor de Vlaamse zangeres Selah Sue, die een nog onevenwichtig repertoire heeft, maar vocaal imponeerde en de Alpha knap bij de les hield.

Op Lowlands 2011 legden de groten het af tegen de kleintjes: zo beviel de bezwerende, met koele elektronica gelardeerde waverock van het sterke Canadese Suuns veel beter dan die van Interpol en was het op de afrobeat van het Amsterdamse Jungle By Night was het eindeloos veel lekkerder dansen dan op het platte nieuwe housewerk van Trentemøller.

En toch geeft het te denken: zo weinig echte headliners die nú iets betekenen en een volle Alpha-tent aankunnen. Met een zondagheadliner als het overjarige The Offspring kan het belangrijkste en beste popfestival eigenlijk niet aankomen. Lowlands 2011 had best een Arcade Fire of Strokes kunnen gebruiken.

Magie
Hoe belangrijk bands van dat formaat zijn, bleek zaterdagavond bij Elbow in de afgeladen Alpha-tent. Wat een machtige, imposante festivalband is die groep uit Manchester geworden, terwijl je met hun sfeerrijke, veelal langzame gitaarpop toch echt niet makkelijk scoort. Frontman Guy Garvey bespeelde het publiek als een muziekinstrument: het zong wat híj wilde.

De vijf boezemvrienden van Elbow die samen op het podium een borrel drinken op hun twintigjarig bestaan als band en vervolgens, staand in een kringetje, akoestisch het prachtige Weather To Fly inzetten: dat is liefde, dat is magie, dat is nét even meer dan 'gewoon' feest. Zulke momenten wil je meemaken op een popfestival als Lowlands. Het waren er dit jaar toch wat te weinig.

Beeld epa
Beeld epa
Beeld anp
Beeld anp
Beeld epa
Beeld epa
Beeld anp
Beeld epa
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden