LOVELACE ***

Het leven van Linda Lovelace leent zich fantastisch voor een biopic, en toch ook weer niet.

bIOPIC

Regie Rob Epstein, Jeffrey Friedman. Met Amanda Seyfried, Peter Sarsgaard, Sharon Stone

In 10 zalen

Pijpen? Getsiederrie! Linda (Amanda Seyfried) moet er aan het begin van Lovelace niet aan dénken, giebelt ze - zonnebadend in een petieterig spijkerbroekje - tegen een vriendinnetje.


Een vette knipoog is het natuurlijk: een paar jaar later werd zij wereldberoemd omdat zij juist van die seksuele handeling haar specialiteit had gemaakt in de olijke pornofilm Deep Throat.


Het leven van Linda Lovelace leent zich fantastisch voor een biopic, en toch ook weer niet. Door haar rol als vrouw-met-clitoris-in-de-keel werd ze in 1972 het stralende boegbeeld van het feminisme, een voorvechtster voor vrouwelijk seksueel genot. Jaren later kwam ze met haar 'echte' verhaal: ze werd mishandeld door haar echtgenoot Chuck Traynor - seksueel, lichamelijk, geestelijk - en wat je ziet in Deep Throat is niet minder dan verkrachting.


Precies dat maakt het lastig haar levensverhaal te verfilmen: wie de ellende die Linda omschreef chronologisch laat zien, jaagt bezoekers linea recta de bioscoop uit. Het is alleen daarom al een slim trucje van regisseurs Rob Epstein en Jeffrey Friedman (The Times of Harvey Milk, Howl) om haar verhaal in twee delen te vertellen. Eerst het verhaal van die groovy jaren zeventig (rollerskatedisco's! Flairbroeken!) waar een meisje seksueel ontwaakt in het zonnige Californië en een complete wereld met haar op sleeptouw neemt. Om halverwege over te stappen op de nachtmerrie.


Lovelace maakt een sprong terug in de tijd en vult de zwarte gaten tussen de vrolijke scènes op - de momenten waarop die blauwe plekken werden gemaakt die de goede verstaander in het eerste deel wel al ziet. Een verhaal over façade en werkelijkheid wordt het daardoor, gedragen door een fantastische Seyfried. Zij wisselt moeiteloos van wijdogig, kinderlijk naïeve twintiger tot uitgeblust slachtoffer van het charmante monster Traynor (Peter Sarsgaard op zijn griezeligst).


Maar een ongrijpbare vrouw blijft het, misschien wel juist door die twee gezichten die Lovelace laat zien en de betrekkelijkheid van werkelijkheid die het onderstreept. Dit is haar versie van haar verhaal en daarin is ze uiterst beïnvloedbaar, een speelbal van allerlei groeperingen die haar gebruikten voor hun eigen gewin. Een vat vol tegenstrijdigheden, die Epstein en Friedman niet wegmoffelen.


'Is jouw naam Linda Lovelace?', vraagt een man die haar een leugendetectortest afneemt. 'Kunnen we niet met een makkelijkere vraag beginnen?', kaatst ze terug. Voor zichzelf is ze ook een raadsel, willen de regisseurs daarmee zeggen. Dat kan zo zijn in werkelijkheid, maar zo maak je je er bij een biopic wel wat makkelijk vanaf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden