Lousewies

Een koud zonnetje boven het Zernikeplein aan de rand van Groningen. Honderden jongelui op straat, want dit is de moderne wereld van de Hanzehogeschool Groningen en het is pauze....

Martin Bril

Lousewies van der Laan is er ook. Onderweg naar Appingedam,waar ze de plaatselijke afdeling van D66 zal helpen met folderen,gaat ze hier een gastcollege geven over terrorismebestrijding.Wat je noemt een actueel onderwerp, en een kolfje naar Lousewies'hand, want op dit punt heeft zij in de Kamer al heel wat kerenhet woord gevoerd.

Ze is gekleed op het platteland; spijkerbroek, lage, warmelaarsjes, zonder kekke hak, een leren jas en een groene sjaal.In haar oren flonkeren gouden oorbellen, haar blonde haar zieter fris gewassen uit.

Het college wordt gegeven in een groot auditorium zonderramen. De zaal zit lekker vol.

Omdat de krokusvakantie er net op zit, zien de studenten ernog een beetje sloom uit, aandoenlijk wel. Tijdens deopeningswoorden van mevrouw Faber, die speciaal voor degelegenheid haar mooiste rok heeft aangetrokken, komt er nog eenploegje binnenkakken, ander woord is er niet voor: ze komenbinnenkakken. Slungelige jongens op stevige stappers, metblozende wangen. 'Komen er nog meer?', roept mevrouw Faber naarde deur, maar dit was het.

Enfin.

Lousewies begint. Ze heeft een wat wonderlijke manier vanpraten, of is er niets geks aan? Ze gebruikt in ieder geval haarhele mond, van links naar rechts en van rechts naar links, vanboven naar beneden en terug, hij flappert als het ware in haargezicht heen en weer. Het klinkt niet flatteus, maar wat er uitdie mond komt, is duidelijk en helder, een goed verhaal over detegenstelling tussen veiligheid en vrijheid, een tegenstellingdie in het politieke veld rechts en links van elkaar scheidt,voorzover je nog van links kunt spreken tegenwoordig, 'alleen JanMarijnissen gelooft daar nog in'.

Tegenover steeds meer repressie stelt Lousewies de praktijk:volgens haar wordt het terrorisme in de kiem het best bestredendoor zoveel mogelijk wet- en regelgeving en door het functionerenvan politie en inlichtingendiensten op elkaar af te stemmen. Jemoet daarbij wel grenzen in het oog houden: het idee van ministerDonner om Marokkaanse jongens die een baard laten staan en eendjellaba gaan dragen wekelijks te verplichten naar hetpolitiebureau te komen om daar een kopje thee met de wijkagentte drinken, lijkt haar daarom niets; een typisch voorbeeld vanjezelf in de voet schieten.

Hoe vlot en snedig Lousewies ook praat, ze heeft hetnatuurlijk wel over een treurig onderwerp, en naarmate ze langerbezig is, komt er een soort bedrukte stilte over de zaal tehangen; alsof de aanwezigen zich een voorstelling proberen temaken van de bommen die ooit op Schiphol zouden kunnenontploffen. Niet dat de politica haar gehoor angst aan praat,helemaal niet, maar het hoort onvermijdelijk bij het thema.

Terreur is angst.

Het feit alleen al dat op een winterse maandagmiddag op eencampus aan de rand van Groningen over terreurbestrijding wordtgepraat, kun je een overwinning van het terrorisme noemen. In datlicht bezien was het eigenlijk wel een bewonderenswaardig praatjedat Lousewies van der Laan hield; zij is tenminste iemand diemoed houdt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden