Lousewies

'Hoe zei u?', vroeg de verslaggever van Nieuwe Revu die zijn oren niet wou geloven...

'Ik zei', antwoordde Lousewies van der Laan, en ze herhaalde op dicteertoon:

'D66 is een vrijzinnige partij, maar we zitten in een regering die een bekrompen ouderwetsheid uitstraalt. Ik snak ernaar om verlost te worden van christen-democratische dogma's. Denk aan Balkenendes gedraai rondom het homohuwelijk, denk aan de euthanasie, denk aan het drugsbeleid. Daar moet echt verandering in komen.'

'Zou u van vuil en vunzig willen spreken?', informeerde de gulzige interviewer in de hoop op nog méér.

'Dat heeft u mij niet horen zeggen', zei de fractievoorzitster van D66 afgemeten.

'Maar het vorige toch wel?', wilde Nieuwe Revu voor de zekerheid graag nog even bevestigd horen.

'Het vorige wel', bevestigde mevrouw Van der Laan.

Haar christen-democratische coalitiegenoot Verhagen was vanzelfsprekend enigszins onaangenaam verrast, dus hij pakte de telefoon, schraapte z'n keel om zo relaxed en terloops mogelijk te klinken, en vroeg:

'Wat hoor ik nou, Lousewies? Jullie willen de stekker er toch nog uit trekken?'

Aan de andere kant van de lijn hoorde hij de vrolijke, vertrouwde, beetje roman-voor-rijpere-meisjesachtige, maar altijd collegiale stem die zei:

'Maxime, ik wil natúúrlijk door met dit kabinet. Je weet hoe trots ik ben op alles wat we de afgelopen drie jaar onder leiding van Jan Peter samen hebben bereikt'.

Meer had Maxime voor z'n gemoedsrust niet nodig, dus in z'n warmste Limburgs zei hij opgelucht:

'Dan is dat incident ook weer gesloten, Lousewies.'

'Als je al van een incident mag spreken', lachte zij terug.

'Ach ja', zuchtte hij, 'altijd weer die kranten met hun oneliners.' En hij hing op.

Op zulke momenten heb ik wel eens spijt dat ik op m'n vijftiende niet spoorslags lid ben geworden van een politieke jongerenvereniging om het vervolgens stap voor stap tot Kamerlid en misschien tot nog wel hoger te schoppen. Dan had ik op latere leeftijd allerlei beledigende dingen over collega's mogen zeggen, die ik niet eens had hoeven terugnemen om toch op hun vriendschappelijke en vergevensgezinde reactie te kunnen rekenen.

Wat een weelde!

Maar moet je er niet veel voor over hebben?

Zo'n meid als die Van der Laan zou ik, als ik Maxime Verhagen heette, het liefst hebben gewurgd om haar daarna nooit meer aan te kijken, zoals ik trouwens als ik Lousewies van der Laan was geweest bij die Verhagen met z'n bekrompen roomse kop de hoorn meteen op de haak had gegooid als hij me had opgebeld.

Maar dat soort dingen schijnt in die kringen geen pas te geven. Je mag bidden dat ze bij een val lelijk terechtkomen, maar je stuurt wel een bloemetje als ze drie maanden in het gips moeten blijven, en je mag in geen geval zelf een nylon draad over de trap hebben gespannen om ze te laten struikelen.

Zo zit die wereld in mekaar.

Ik laat mijn blik op een drukke vergaderdag wel eens over de hele zaal met 150 leden gaan, en dan moet ik mezelf eerlijk bekennen dat er op z'n mooist misschien vijf tussen zitten met wie ik het langer dan een dag op die ene werkvloer zou uithouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden