Losse fragmenten van Whien beklijven als warme ontmoeting

De kleine zaal van de Toneelschuur heeft nauwelijks nog iets weg van een theater. Schijnbaar lukraak in de ruimte zijn allerlei fauteuils neergezet....

Marian Buijs

Een wat schutterige man in een keurig zwart kostuum zet zich op eenverhoging en gaat voorlezen uit de bijbel, het verhaal waarin Maria bezoekvan de engel krijgt. Het is alsof we terecht zijn gekomen op eenreli-avondje met een literair tintje. Zeker als hij valt over bepaaldewoorden in de nieuwe bijbelvertaling: voederbak waar wij kribbe zijn gewenden nachtverblijf in plaats van herberg.

Ineens valt een dame hem in de rede, aan de grote dinertafel leegt zenet haar laatste glas. Met zijn tweeën vertellen ze ons vervolgens in hoogtempo hoe de monotheïstische godsdienst is ontstaan. Van Mozes schietenwe naar de Griekse mythologie, via Adam en Eva naar Jacob. Het christendomin een notendop.

De inhoud van de voorstelling is een weerslag van de titel, Geloof,Hoop en Liefde. Eerst een deel over het geloof waarin de twee spelers zichrazendsnel door de ruimte bewegen en geregeld bezoekers aanspreken. Na eenstilte volgt een cabareteske scène over de hoop, trager van tempo enintiem. Een vriend van de Zangeres zonder Naam vertelt over zichzelf en deband die hij met 'Mary' had.

De acteur, Luc van Esch, doet dat voorbeeldig. Net als de interviewster,Marije Idema. Zij stelt hem vragen en vol aarzeling over zijn homoseksuelegeaardheid, zegt hij de hoop te hebben opgegeven nog ooit iemand te vindenmet wie hij oud zou kunnen worden. Zijn relaas is eigenlijk heel gewoon,bijna alledaags.

Het is alsof de regisseur en de bedenker Erik Whien aandacht wil vragenvoor het gewone, Wat de spelers laten zien is klein, zorgvuldig in alledetails. Schijnbaar losse fragmenten die na afloop in je kop blijven hangenals een warme ontmoeting. Ook de beelden, zoals de trage, doodstille pasde deux waarin twee mensen elkaar op allerlei manieren vasthouden om aanhun eenzaamheid te ontkomen.

Whien heeft een aangename kerstverpozing bereid. Licht en rustig, meteen melancholieke ondertoon, stevent de voorstelling af op een geestigeclou. Wie in deze donkere dagen met zijn ziel onder de arm loopt, vindthier in elk geval anderhalf uur vertroosting.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden