Losgezongen van de kleren

Wintersalon wil meer van Nederlandse mode laten zien dan wat de modellen op de catwalks tonen. Op zes plekken is werk te zien van ontwerpers.

AMSTERDAM - In een ruimte achter de winkel van Droog, in het centrum van Amsterdam, presenteren Mattijs van Bergen, Jasmijn Bergisch en Selina Parr de debuutcollectie van hun vrouwenmodelabel Sophie, voor najaar 2011: zeven draagbare, maar net iets anders dan anders vormgegeven kledingstukken. Op een muur wordt een film geprojecteerd waarop is te zien hoe verschillende vrouwen de soort poses gaan staan die vrouwen aannemen als ze zichzelf bekijken in een nieuwe outfit. Want Sophie (van filosofie), zegt Van Bergen, 'is iedere vrouw'.


De opstelling van Sophie maakt deel uit van de tweede mode-editie van Salon, Wintersalon.Het is niet alleen een ook voor niet-modeprofessionals toegankelijk alternatief voor de Amsterdam International Fashion Week, die over anderhalve week begint, het wil ook meer van Nederlandse mode laten zien dan door modellen gedragen kleren alleen. Deelnemers aan het evenement, dat verspreid is over zes locaties in Amsterdam, krijgen een ruimte toegewezen, hoe ze die invullen is aan hen.


Het is een losse aanpak die Nederlandse mode past. Lang niet elke ontwerper heeft de middelen om een show te geven op Fashion Week, of een collectie die groot genoeg is. Voor anderen, zoals duo Klavers van Engelen, is de modeweek niet interessant omdat zij zich vooral richten op de internationale markt. Salon geeft de mogelijkheid toch iets in Nederland te laten zien.


In een leegstaande zaal in het Droog-gebouw heeft interieurontwerpbureau X+L een installatie gemaakt van dozen en hout. Tussen al die vierkanten en rechthoeken staan poppen in de stukken uit de zomercollectie van Klavers van Engelen, die helemaal gebaseerd is op vierkanten en rechthoeken.


Zulke opstellingen, waar inspiratie en kledingstukken samenkomen, zijn meer te zien. Marga Weimans, een relatief onbekende naam wier monumentale kledingstukken worden verzameld door het Groninger Museum, heeft in de ruimte ernaast een tafel neergezet die lijkt op haar werktafel. Eromheen staan dozen die lijken op rotsblokken 'want natuur is heel belangrijk voor mij.' De breedgeschouderde kledingstukken die ertussen staan zijn gemaakt van stof met een dessin van het Rotterdamse flatgebouw waar Weimans vanuit haar atelier op uitkijkt.


Maar vaak ook zijn de bijdragen tamelijk losgezongen van de klassieke modeverschijningsvorm: kleren. Modefotograaf Philippe Vogelenzang heeft in het Anatomisch Theater in De Waag, waar vroeger lijken werden ontleed, de serie naaktfoto's gehangen die hij maakte van Ronald, 'buschauffeur, vader, echtgenoot en lichaam'.


Ieder lichaamsdeel van de veertiger is nauwkeurig in beeld gebracht, waardoor hij hem als het ware ook ontleedde. Het merk Youasme measyou gaat nog verder. Hun ruimte is geheel leeg. Alleen door de camera van een smartphone, mits die is voorzien van de Layar-app, is het werk te zien: door de lucht zwevende ondertitels van liefdesscènes uit films, de inspiratiebronnen voor de gebreide mannen- en vrouwenkleren.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden