Lopen met Valeria Luiselli

Arjan Peters liet Valeria Luiselli vorige week Amsterdam zien, en nam haar en passant een vraagloos interview af.

Beeld Io Cooman & Marie Wanders

Op haar Europese tournee deed de Mexicaanse schrijfster Valeria Luiselli (32) vorige week Amsterdam aan. Ik besloot met haar een wandelingetje te maken door het centrum, haar daverende debuut indachtig, Valse papieren (Karaat, euro 17,95), waarin zij lopend en fietsend de mooiste gedachten krijgt over architectuur, lege plekken, schrijversgraven, verhuizen en kruispunten.

Waar zou zij op letten? Het begon in de lobby van hotel Ambassade, waar ik Luiselli ophaalde. 'Wat een tempo! Jij drinkt koffie alsof het tequila is.' Heeft Grace Jones me laatst geleerd, wilde ik zeggen, maar dat zou ongeloofwaardig klinken.

Op het Begijnhof begon ik een exposé over het verschil tussen een non en een begijn. Luiselli onderbrak me: 'Dat huis daar in de hoek, Arjan, dat zinkt.' Het bewuste huis stond scheef, maar dat doet het al een eeuw of vijf. Valeria kalmeerde.

Haar tweede opmerking : 'Links zien we een houten huis, en even verderop een klokgevel. Binnen een eeuw was Nederland uit de Middeleeuwen gekropen.' Ik was blij dat ze niet vroeg waarom we zo'n krachtsinspanning daarna nooit meer hebben kunnen opbrengen.

'Fietsers zijn dominant in deze stad', zei ze ter hoogte van het Spui. 'Zo wordt de wandelaar weer de slinkse slenteraar op wie niemand let.' Ze genoot van het Huis aan de Drie Grachten, en toen ik haar op het binnenplantsoen van de Oudemanhuispoort vertelde dat ik daar zat te studeren toen zij in Mexico-stad ter wereld kwam, wees ze geïmponeerd naar een boom achter mij: 'En die stond er toen al!' 'Holland's highest elm tree', sprak ik erudiet, hoewel allerminst zeker van mijn zaak. Laat de ingezonden brieven maar komen.

Over de Oudezijds Voorburgwal liepen we naar museum Ons' Lieve Heer op Solder. Op gele overschoenen bewonderde ze de schuilkerk. 'En wat gebeurde er met de doden? Was er ook een schuilkerkhof?' Gelukkig kon ik dat de conservator vragen: katholieke doden mochten in de protestantse Oude Kerk worden begraven, met een katholiek ritueel. 'In de kerk waar ze hun hele leven niet waren geweest', jubelde Luiselli. 'Schitterend: postume tolerantie.' Ze nam een folder mee.

Pratend over boeken en schrijvers kwamen we terug op de Herengracht. Nooit eerder, zei Valeria Luiselli blij, had iemand haar een vraagloos interview afgenomen.

Pas wanneer Our Sweet Lord In The Attic in haar eerstvolgende boek opduikt, zal ik die conclusie als een compliment opvatten.

Valeria Luisell. Beeld Dan Callister / Rex Features
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden