Lopen en dansen

Waar gaan we naar toe vandaag? En vooral, hoe komen we daar? Mijn eerste daad van de dag is de kaart van Berlijn bestuderen. Willen we een tentoonstelling zien in de Martin-Gropius-Bau? Eens kijken, dan moeten we de U-Bahn nemen bij ons in de buurt, overstappen op de S-Bahn bij Alexanderplatz, bij de tweede halte uitstappen en dan is het vlakbij. Maar niets is vlakbij in Berlijn. Alleen in het U-Bahnstation loop je al een halve kilometer om de S-Bahn te bereiken. Ik heb me nog nooit zo suf gelopen. Als je aan het begin van de straat bent waar je op huisnummer 36 moet zijn, dan heb je nog zeker twintig minuten lopen voor de boeg, want de huizen zijn breed, om maar niet te spreken van de gebouwen die soms een half blok beslaan. De stad is veel te groot voor me en ik verlang terug naar het vestjeszakformaat van Amsterdam. Daar is alles om de hoek.


Voor we op weg gaan naar 'ons' U-Bahnstation op Senefelderplatz (een kwartier lopen, de zon schijnt ongenadig) drinken we eerst een Apfelsaft in het Kaffeehaus bij ons in de straat (een halve minuut lopen).


Ik schrijf de Duitse woorden met een zekere wellust op. Het Duits is een smakelijke taal. Dat men in onze buurt, Prenzlauerberg, niet van de straat is, blijkt uit de kassabon waarop een citaat van Friedrich Nietzsche prijkt: 'Al wat voltooid is wordt bewonderd, al wat in wording is onderschat'.


Aan de overkant is het etablissement Anna Blume, de naam van een kindje van de dadaïst Kurt Schwitters, waar men zich te goed kan doen aan kulinarische & floristische Spezialitäten. Tien minuten verderop is de KulturBrauerei, eens een bierbrouwerij, een immens complex, stammend uit 1852, nu aan alle vormen van cultuur gewijd. Op een middag dat een lange omzwalking door de stad ons niet aanlokt, zien we er Sacha Cohens The Dictator. Om toch nog even in het voorgoed voorbije verleden te duiken, had ik er liever Chaplins 'dictator' gezien.


We hebben een goede vriend in Berlijn, die zich als zijn werk het hem toestaat over ons ontfermt. Hij is werkzaam in de politiek en door hem krijgen we toegang tot het innerste van de Bundestag, waar we de tunnel zien door welke Göring de Reichstag inkwam om het door van der Lubbe gestichte brandje uit te breiden.


De vriend rijdt ons ook een keer Berlijn uit, de bossen en velden van Brandenburg in. Daar is in het Spreewald het dorp Lübbenau gelegen, waarvan de huizen slechts bereikbaar zijn via waterwegen. In een platbomer laten we ons voortbomen door weelderig groen in een weldadige stilte, geaccentueerd door vogelgetsjilp.


De laatste avond van ons verblijf in Berlijn brengen we door in Clärchens Ballhaus, een ouderwetse danszaal waar je kunt eten (Berliner Buletten), drinken en natuurlijk dansen. En daar is het degene die ik liefheb om te doen. Ze treft het; vanavond wordt er Amerikaanse swingmuziek uit de jaren veertig gedraaid. Even later zie ik haar wegzweven aan de hand van een door haar ten dans gevraagd jong danswonder. Daarna wordt ze uitgenodigd door een nog stevig in zijn lichaam zittende 85-jarige man, die Canadees blijkt te zijn. In mij komt het liedje op dat bij ons na de bevrijding werd gezongen: 'Trees heeft een Canadees, samen in de jeep en dan vol gas!'


Via het nieuwe Hauptbahnhoff, het mooiste station dat ik ooit heb gezien, keren we terug, met een hoofd duizelend van alle indrukken. Eén ding weet ik zeker. Als ik nog jong was, zou ik in Berlijn gaan wonen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden