Loopje

De snelste mens zal over zo'n twintig jaar de marathon binnen de twee uur lopen, voorspelde deze krant afgelopen zaterdag in een verhelderend verhaal. Leve de vooruitgang, dankzij ultraschoenen, slimmere voeding en slimmere parcoursen. Maar afgelopen zondag, bij het jaarlijkse feest van de marathon van Rotterdam, wist de mens zijn ambitie niet bij te benen.


Alles had de organisatie geregeld voor een eindtijd van onder de 2 uur en 4 minuten. De snelste loper was ingekocht, de voorspelde winnaar Eliud Kipchoge was ook geen seconde uit de buurt van de zege, maar deed er toch precies een minuut langer over. Windkracht 4 deed al snel de hoop vervliegen.


Het kanonschot dat burgemeester Aboutaleb afvuurde op de Coolsingel was tevens het startschot voor een 'misschien wel legendarische zondag' (Dione de Graaff) bij de NOS. Er werd niet alleen gerend, er moest gefietst, gehockeyd en gevoetbald. Sportzondag dus, waarvoor niet de Eucharistieviering of Nederland zingt op zondag werden geofferd, maar wel Vrije Geluiden en Boeken, terwijl Buitenhof verhuisde naar Nederland 2. Als het erop aankomt, bestaat de heilige drie-eenheid op televisie uit God, Sport en de Staat. Cultuur is enkel heilig als het zo uitkomt.


Daarover kun je mopperig doen, maar vooruit: eenmaal per jaar mag het - bij hardlopen, die zuiverste en meest basale krachtmeting van de mens met de elementen en zichzelf, zonder hulpstukken. Hardlopen geeft al bij voorbaat een voorsprong op de doodvermoeiende dagelijkse tredmolen.


Aan de beeldweergave van de NOS ontbrak niets. De luchtopnamen legden feilloos bloot hoe al ter hoogte van de Erasmusbrug het eerste gat was geslagen tussen 'de Afrikanen' en 'de Nederlanders', zoals commentatoren Kamiel Maasse en Léon Haan de verhoudingen schetsten. Op de parcourskaart werd de afstand tussen de groene en de paarse stippen onverbiddelijk groter, zoals altijd. De talloze motorcams boden ruim zicht op tred en gezichtsuitdrukkingen.


Details die de race beslissend beïnvloedden, ontgingen de regie niet: het moeizame uitdelen van drinkflessen, een valpartij - het stond allemaal op beeld. Logisch dat na vijf kilometer de eerste 15 seconden al op het schema waren verloren, om nooit meer in te halen.


Een marathon is rekenen, benadrukten Maasse en Haan, maar de alfa kon zich twee uur en vijf minuten lang laven aan de licht hypnotiserende cadans van die zwarte benen met gele, paarse en blauwe schoenen - een voorjaarsfeestje vergelijkbaar met de lentefrisse aanblik van een bollenveld in Lisse en omstreken, met zicht op de Euromast.


Intussen moest de loopliefhebber wel zijn afgetrainde duimen blauw zappen tussen Rotterdam en Londen, waar op 'deze misschien wel legendarische zondag' gelijktijdig 'de race van de eeuw' werd gelopen. Debutant Mo Farah, uitgerust met 'ultraschoenen' en uit op een supertijd, stelde teleur, maar in Londen (zelfde zonnetje, windje) lopen ze sneller dan in Rotterdam. Ruim een halve minuut, welgeteld.


De BBC bracht het dagvullend, van de rolstoelrace tot en met de carnavaleske publieksloop met Charlie Chaplinoutfit, monnikspij of bruidsjurk - veel meer een Fiets em d'r in, met onder in beeld een tickertape vol beste wensen van familie aan de deelnemers. Maar goed, de Britten hebben geen Sterren springen.


Ruim 84 kilometer hadden we in de benen, in Frankrijk moest nog vijfenhalf uur gefietst en dan gingen we nog een potje voetballen. Een marathonsessie voor de leunstoelhanger. Knap vermoeiend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden