Longen

In rap tempo rijgt het stel alle belangrijke discussies uit een relatie aan elkaar tot een doorlopende dialoog.

VINCENT KOUTERS

Is het wel verantwoord een kind op de wereld te zetten als die wereld overbevolkt is met 7 miljard mensen en daardoor in rap tempo naar de knoppen gaat? Dat is de prangende vraag waarmee een jong stel worstelt in de theatertekst Longen van de Brit Duncan Macmillan. In deze maatschappelijk verantwoorde en vooral ook komische dialoog staat de onzekerheid centraal waarmee een generatie twintigers en dertigers naar de toekomst kijkt. De tekst is vertaald en geregisseerd door Teunkie van der Sluijs (1981), die de laatste jaren vooral in het buitenland actief was. Hij maakte de voorstelling met zijn eigen groep Studio Dubbelagent. Het is het tweede deel in een drieluik waarin een persoonlijke crisis tussen twee mensen wordt gespiegeld aan wereldomvattende problematiek.

Laura de Boer en Teun Kuilboer spelen het naamloos blijvende stel. De grote hoeveelheid tekst, met veel onderbrekingen en onafgemaakte zinnen, vloeit gemakkelijk en natuurlijk uit hun mond, waardoor de vermoeidheid nergens intreedt. Op een enkele al te hysterische uitbarsting na, blijft pathetiek achterwege.

De crisis die de twee meemaken, begint met de simpele vraag: 'Een kind?' Hij en zij staan, blijkt later, in de IKEA, en hij stelt voor na te denken over een kind. Daarop schiet zij in een lange monoloog, waarin ze haar twijfels uit over zo'n beetje alles wat haar bezighoudt in het leven. Daarop reageert hij met een eigen monoloog.

Die afwisselende monologen gaan door op het parkeerterrein en thuis en weken later in bed en al die overgangen worden enkel gesuggereerd door korte bijzinnetjes in de tekst. Het podium is leeg. Licht en geluid worden niet gebruikt om overgangen in tijd of plaats aan te duiden. Zo rijgt het stel in rap tempo alle belangrijke discussies uit een relatie aan elkaar tot een doorlopende dialoog, die uiteindelijk een half leven omvat. De emotionele impact daarvan werkt goed, zeker op het einde, als de jaren voorbijvliegen en een milieuramp onafwendbaar blijkt.

Cruciaal punt is dat hij en zij zichzelf als 'goed volk' zien. Dat zeggen ze herhaaldelijk. Ze bedoelen dat ze boeken lezen, op de hoogte zijn van CO2-uitstoot en al het naderende onheil. Wat nou als het goede volk besluit geen kinderen te krijgen en alleen het domme volk de genen nog doorgeeft? Waar is al die kennis dan goed voor? Daarmee gaat Longen ook over de verlamming en hypocrisie van deze generatie. Veel woorden, weinig actie.

Longen, van Duncan Macmillan door Studio Dubbelagent, regie Teunkie van der Sluijs. Compagnietheater, Amsterdam, 23/1. Tour t/m 26/2 studiodubbelagent.com

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden