Lollig bedoelde musical kan de verveling niet verdrijven

Een smaakvol ingericht café-restaurant in Budapest. De jaren dertig van de twintigste eeuw, maar de geur van de negentiende-eeuwse Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie hangt er nog....

Een even prachtige als opmerkelijke scène. Een van de weinige momenten waarop het de regisseur en choreograaf gelukt is om nog iets van She loves you te maken.

Het is een raadsel waarom de artistieke leiding van Koninklijk Ballet van Vlaanderen heeft gekozen voor dit werkstuk van de makers van Fiddler on the roof/Anatevka. Het financieel noodlijdende Vlaamse gezelschap heeft altijd een balans proberen te zoeken tussen bewezen artistieke en commerciële successen als West Side Story en Sound of Music en risicovolle producties van hoogwaardige kwaliteit zoals het oeuvre van Stephen Sondheim. De lollig bedoelde musical She loves you valt in geen van beide categorieën.

De partituur is Broadway van de oude stempel, een ingenieuze puzzel van noten en woorden. Goede vocalisten kunnen tonen wat ze waard zijn. Hoofdrolspeelster An Lauwereins grijpt die mogelijkheid met beide handen aan. Maar het verhaal van twee mensen die een liefdevolle anonieme correspondentie met elkaar voeren, zonder te weten dat ze elkaars collega zijn in een parfumerie, is helemaal niks. De zouteloze tekst wordt zo nu en dan nog even opgekrikt door de fantastische vertaling van Allard Blom, maar ook daarmee kan de verveling en de ergernis nauwelijks worden onderdrukt.

Net als Anatevka heeft ook She loves you een Oost-Europees decor, maar daar wordt niets mee gedaan. Het zoetsappige niemendalletje zou ook in Sneek of in Little Rock kunnen spelen. De film You've got mail met Meg Ryan en Tom Hanks is net als She loves me gebaseerd op het toneelstuk Parfumerie van Miklos Laszlo.

Aan zo'n onbenullige tekst valt voor een acteur nauwelijks eer te behalen. Degene die er desondanks in slaagt om door de grauwsluier heen te breken is Myriam Bronzwaar, die ook al in Company van Sondheim liet zien dat zij tot de grote musicaltalenten van dit moment behoort. Haar stem is wellicht iets te schel, maar zij kan moeiteloos de lastige muziek aan en is verschrikkelijk komisch.

Ook de meeste andere acteurs doen hun werk adequaat. Het is plezierig om de rustige Marnix Kappers te zien, die weet dat je niet al te uitbundig moet zijn in een kluchtig stuk. Behalve in de restaurantscène heeft choreograaf Martin Michel nog wat andere interessante punten gezet. Maar het zijn allemaal krampachtige argumenten om maar niet te moeten concluderen dat het een verloren avond is geweest met een oubollig gedateerd stuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.