Lola paaldanst in onbestemde mix van stijlen

'It's showtime!', zegt de hoerenmadam van het bordeel, en vervolgens zingt een van haar meisjes Ich bin die fesche Lola, ooit beroemd geworden door Marlene Dietrich....

Lola Lola is de titel van de voorstelling die de Maastrichtse theatergroep Het Vervolg heeft gemaakt naar de film Lola van Rainer Werner Fassbinder. Het bordeel in dit stuk is een vluchtheuvel waar politici, ambtenaren en projectontwikkelaars samenkomen - kleinburgers en grootgokkers. Om zich te vermaken. Om zaken te doen. Duistere zaken.

In dit geval gaat het om de strijd die zich in een kleine provinciestad afspeelt tussen de nieuwe directeur Bouwzaken Von Boom en de invloedrijke bouwondernemer Schuckert. De inzet van de strijd: lindebomen versus luxe villa's, natuur versus asfalt. De Vrouw, in dit geval Lola, is de speelbal tussen deze mannen en dat waar ze voor staan.

Lola werd Fassbinders laatste film voordat hij in 1982 op 36-jarige leeftijd stierf, en het is misschien wel zijn meest zwarte. Want in dit naoorlogse Duitsland lijken corruptie en hebzucht het definitief te hebben gewonnen van eerlijkheid en idealen.

Léon van der Sanden heeft de film voor het theater bewerkt en de voorstelling ook geregisseerd. Daarbij heeft hij helaas verzuimd een duidelijke keuze te maken. Óf een voorstelling vol Duitse jaren zeventig-nostalgie, met ranzige mannen die met vette worstvingers aan de vrouwen zitten. Óf een heldere verwijzing naar de huidige tijd, waarin corruptie in hoge kringen onverkort aan de orde van de dag is, en nog steeds zaken worden gedaan in bordelen, ook al heten die tegenwoordig privé-clubs.

Door dit gebrek aan duidelijkheid is Lola Lola een merkwaardige, en uiteindelijk onbevredigende mix van stijlen en invallen. Het levert vooral een onbestemde sfeer op. Bovendien varieert de speelstijl van subtiel ingeleefd tot buitensporig aangezet. De Vlaamse Sally-Jane van Horenbeeck is als Lola als een geil kindvrouwtje, dat (expres?) middelmatig zingt en wulps rondkruipt, maar zij mist de allure van een Lola die de hele stad op stelten zet. Ze zou over een zeker mysterie moeten beschikken (met bijpassende schoonheid), of vunzig moeten zijn, als een heroïnehoer die hogerop wil.

Andere acteurs (vooral Hans Trentelman en Guusje van Tilborgh als het echtpaar Schuckert) zetten hun spel zo aan, dat de nuance verloren gaat. Paul Hoes speelt een beheerste Von Boom die aan het eind geloofwaardig flipt en Mieneke Bakker (hoerenmadam, Lola's moeder) zorgt met haar vervreemdende tekstbehandeling voor de nodige tegentonen.

Maar nergens wordt dit drama over de angstige burgerman verontrustend of gevaarlijk. Lola Lola is een tamelijk keurige, soms saaie en vooral gemiddelde voorstelling, en dat zou niet mogen bij Fassbinder. Net als bij Het Vuil, de Stad en de Dood, dat eerder dit seizoen werd gespeeld, blijkt dat het medium film bij uitstek bij Fassbinder hoort, en niet het theater.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden