Lokaal

HET aardige aan lokale televisie is dat ik eindelijk weer eens geïnformeerd word over dingen die bij mij aan de overkant zijn gebeurd: een brand bij de buren, het zoontje van de melkboer dat met z'n brommer lelijk ten val is gekomen, het rooie wijf van drie hoog dat haar...

Het nadeel van lokale televisie vind ik ook niet zozeer dat je er niks over Burundi te weten komt, maar dat zelfs mijn leefwereld - even afgezien van brand, ongeluk, overspel en eventueel moord - vervuld blijkt van potentaten, en dat die niet van het scherm zijn te branden.

De democratie van de straat, zeggen ze wel eens, maar dat berust op hetzelfde gezichtsbedrog als de gedachte dat het referendum iets met democratie te maken zou hebben. Of je de samenleving nou zo groot wilt zien als China of zo klein als een straat of een buurtschap - altijd en overal steekt een formeel of informeel soort politbureau de kop op, en probeert de lakens uit te delen. Het grootste gevaar voor de democratie is iemand die zich in zijn vrije avonduren inzet als onbezoldigd voorzitter van de vereniging tot behoud van het referendum: die man wil geen salaris, die wil macht.

Als er zeventig jaar geleden al lokale televisie was geweest, zou de Amsterdamse zwerver Cornelis van Gelder, bijgenaamd Hadjememaar, net zo beroemd zijn geworden als Maartje van Weegen - en ik noem niet voor niets dat voorbeeld, want ik woon zelf toevallig in de regio Amsterdam, en ik kan het plaatselijke station niet aanzetten of het wemelt van de Hadjememaars, en die eisen zo ontzettend veel aandacht op dat het nieuws over de brand aan de overkant, over het zoontje van de buren, en over dat rooie wijf dat het met de huisarts houdt, er dikwijls bij inschiet.

Je hebt daar iemand bij die P. Hans Frankfurther heet (D66) en die aan het hoofd staat van een beweging die een graslandje ergens in West wil redden. Prachtig natuurlijk, hoewel het me persoonlijk een zorg zal zijn omdat ik niet eens weet waar het precies ligt en het dus ook moeilijk mijn leefwereld kan noemen - maar waar het me om gaat is dit: die man is al veertig jaar fulltime actief voor misschien wel honderd verschillende types grasland, hij heeft er nooit CNN, De Volkskrant of NOVA mee gehaald, maar de lokale televisie heeft hem op z'n oude dag toch nog op de landkaart van Amsterdam-West gezet en zijn macht reikt zo ver dat hij ook ijvert voor een referendum tegen de beoogde stadsprovincie, dus straks misschien wel regelrecht in oorlog raakt met minister Dijkstal, die we voor het oplossen van binnenlandse samenlevingsproblemen tenslotte betalen.

Een stoet potentaten zie ik elke dag voorbijtrekken om de wording van een stadsprovincie te torpederen.

Wat is hun argument?

Hun argument is buitengewoon geborneerd: Amsterdam moet Amsterdam blijven.

Mijn argeument zou zijn: wat leuk voor al die boeren en buitenlui uit Aalsmeer, Uitgeest en Ransdorp dat ze zich straks eindelijk bewoners van een grote stad mogen noemen - dan gaat dat provincialisme er op den duur misschien af. Maar de potentaten van D66 willen dus hun grasland houden, en met alle geweld blijven wat ze zijn, te weten dorps.

Ik zeg het nog maar een keer voor diegenen die de vorige uitzending gemist hebben: de democratie hebben we ingericht zoals ze is ingericht, omdat 999 op de duizend mensen wel wat anders aan hun kop hebben dan politiek en bestuur, en daarom Kok hebben gekozen om het vuile werk te doen. Die ene op de duizend die méér wil, moeten we in de gaten houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden