INTERVIEW

Loek Peters: 'In Nederland doet een Gouden Kalf niks voor je'

Tijdens het Nederlands Film Festival (NFF) gidsen de Gasten van de Volkskrant u door het veelbelovende programma en 'hun' Utrecht. Welke films kijken zij? Wie verdient een Gouden Kalf? En waar kun je tussendoor eigenlijk het lekkerst eten? Vandaag: acteur Loek Peters (40)

Acteur Loek PetersBeeld anp

Ben je vaker op het NFF als bezoeker of als genodigde?

Altijd als bezoeker. Maar het is wel zo dat ik pas ben begonnen met naar het NFF te gaan, toen ik hier zelf een productie had lopen. Daarvoor voelde het toch een beetje als een gesloten bastion waar ik als beginnend acteur niets te zoeken had.

Hoe heb je een keuze gemaakt uit het programma?

Ik wilde eigenlijk naar Bloedlink, maar dat lukte niet meer. En tijdens Infiltrant en 2/11 Het spel van de Wolf kon ik zelf niet. Ik ben wel naar Hollands Hoop gegaan. Met Dana Nechustan, de regisseur, heb ik gewerkt bij Zusjes. Ik houd van haar werk. Ze is heel secuur, ook nu weer. Er zit tijd en geld in, dat zie je meteen al in het openingsshot.

Je bent ook naar Kort! geweest, een vertoning van verschillende korte films. Hoe was dat?

Ik blijf het toch het lastig vinden, die korte films. Ze halen het beste en het slechtste in de Nederlandse film naar boven. Sommigen waren zo traag. Dan denk ik, 'kom op, je hebt zeven minuten, wat is je punt?'. Maar er zaten ook goede tussen, hoor.

Wat bedoel je daarmee, 'het beste en het slechtste'?

In de Nederlandse film heb je lange tijd een tweedeling gehad. Of het was heel plat, of het was heel ingewikkeld. Nu zie je een heel nieuwe stroming films opkomen die boven het Costa!-gehalte uitstijgt. Waaruit blijkt dat hoge kwaliteit niet hoeft te betekenen dat je alleen maar vage beelden gebruikt. Het mag publiek trekken, er mag gelachen worden. Dat vind ik een fijne ontwikkeling.

Aan welke films denk je dan?

Simon. Dat was echt een publieksfilm. Kinderfilms zijn heel goed. En de laatste jaren heb je natuurlijk veel van die romantische komedies. Alles is Liefde, Mannenharten. Die zijn toegankelijk, het entertainmentgehalte is groter. Maar dat is ook een kunstvorm. Het rigide idee dat alleen moeilijke manieren van verhalen vertellen daartoe mogen worden gerekend, daar zijn we godsgelukkig van afgestapt.

Beste acteur Cees Geel met zijn Gouden Kalf voor z'n rol in SimonBeeld anp

Hoe komt dat denk je?

Het zal voor een deel door de techniek komen. Die heeft filmen toegankelijker gemaakt. Mijn eerste film, Het echte leven, is nog daadwerkelijk op film geschoten. Ik denk dat we zo'n 16 kilometer hebben gebruikt. Nu is alles digitaal. Dus kun je meer draaien, meer weggooien.

Mis je de romantiek van film niet?

Ha, nee. Daar is niets romantisch aan. Het is gewoon keihard werken. Voor Nederlandse acteurs betekent filmen vaak: buiten bij de catering op een bierbank zitten, wachten op je scène, hopen dat het niet gaat regenen. Dan word je geroepen en heb je alleen de wandeling naar de set om je te focussen. Daarna kan je weer terug naar de bierbank. Het is een godswonder dat Nederlandse acteurs zo goed zijn, als je weet onder welke omstandigheden ze soms werken.

Waar ligt dat aan?

Het vak acteur wordt nog steeds erg onderschat. Iedereen kan toch een tekst uit zijn hoofd leren? Dat idee. Vaak hoor je pas anderhalve maand of twee maanden van tevoren dat je een rol hebt, ook als het een hoofdrol is. We kunnen likkebaardend naar een Daniel Day-Lewis kijken die twee jaar de tijd krijgt om zich voor te bereiden. Hier moet alles snel, snel, snel. Dan sta je als acteur al 1-0 achter. Dat komt ook door het subsidiesysteem. Geld dat binnenkomt, moet meteen worden opgemaakt.

Is het dan nog wel leuk?

Acteren, zeker filmacteren, is een waanzinnig mooi vak. Als ik op de set sta, dan ben ik zo blij als een kind. Maar als je het als ambacht echt uit het gras wilt trekken, dan heb je gewoon meer tijd en ruimte nodig. Je moet als acteur sterk in je schoenen staan om tussen de drukte op de set die ruimte te eisen. Dat doet niet iedereen.

Jij wel?

Ja. Het is belangrijk dat je dat doet, want daar word je beter van. Als ik op een set sta en ik hoor, 'Camera? Geluid? Actie!', dan vraag ik de opnameleider of hij eerst ook even de acteurs wil checken. Ons wordt te vaak niet gevraagd of we er klaar voor zijn. Acteurs lopen altijd al, denkt men. Terwijl we soms nog in de make-up zitten als er actie wordt geroepen.

Heb je ook op sets gestaan waar dat anders was?

Nu, bij Bloed, zweet & tranen. Daar hangt een heel fijne sfeer. Kijk, ik bedoel ook niet dat iedere acteur zijn eigen trailer moet krijgen. Maar een verwarmde ruimte waarin je je kunt voorbereiden, dat is al fijn. Je zit toch vaak drie, vier uur te wachten. In één extra camper en parkeerplek zit echt het geld niet.

Voor je rol in Het echte leven werd je genomineerd voor een Gouden Kalf. Hoe belangrijk was dat voor je?

Totaal onbelangrijk. Het was mijn eerste film, die werd de openingsfilm van het festival. De avond van de uitreiking stond ik op het toneel in Groningen. Voor de deur stond een taxi om me naar Utrecht te brengen. Dat was fantastisch leuk. Ik kende toen nog niemand in de filmwereld. Maar belangrijk, nee. Het was leuk genomineerd te zijn, maar ik was er niet mee bezig. Een Gouden Kalf doet in Nederland ook niets voor je. Het is niet zoals bij de Oscars.

Wie verdient er dit jaar volgens jou een Gouden Kalf?

Guido Pollemans. Dat hij voor zijn rol in Overspel nog geen Gouden Kalf heeft gekregen en ook dit jaar niet is genomineerd vind ik een totale miskleun. Het is echt onwaarschijnlijk knap wat hij als acteur doet.

Nog tips voor bezoekers die tijd over hebben tussen films?

Als je wat wilt eten is de Vietnamees op de Voorstraat ontzettend goed. Of ga vooral naar El Greco op de Ganzenmarkt, dat is de beste Griekse snackbar van de stad. En dan aan het eind van de avond naar theatercafé De Bastaard op het Jansveld. Zelf ben ik niet zo'n festivalmens die van de ene naar de andere film gaat. Maar volgend jaar verhuis ik naar Utrecht, alleen voor het NFF natuurlijk, dan wil ik een passe-partout.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden