Live!

ALS EEN furie richtte Erica Terpstra zich vanuit Sydney per camera tot het Nederlandse volk in het algemeen en de Nederlandse televisie in het bijzonder: dat het een grof schandaal was dat de media zo weinig aandacht besteden aan Paralympics....

Ze was niet alleen. In haar onstuimige kielzog spraken drie parlementariërs plus staatssecretaris Vliegenthart - ook allemaal in oranje hansoppen - zich in dezelfde zin uit; daar zag ik toch gauw voor vijf ton dienstreis in het zonnige Australië staan.

Zonder er helemaal naartoe te hebben hoeven reizen, vond mevrouw Borst (zes jaar op de wachtlijst gestaan om eindelijk een keer de ministerraad te mogen voorzitten) vorige week trouwens al meteen hetzelfde, zodat we mogen aannemen dat er zendvergunningen worden ingetrokken als de publieke omroep het in Athene 2004 weer zou willen laten afweten. Paars II is al spijkerhard (zie Van Aartsen, zie Netelenbos, zie Pronk, zie Brinkhorst), dus III zal helemaal genadeloos zonder draagvlak regeren.

Zou er draagvlak voor Paralympics op televisie zijn?

Laat ik het anders vragen.

Zou u opblijven voor stahandbal, rolstoelachtervolging en gehandicapt zwemmen?

Ik niet.

Sport moet, net als politiek, top zijn, anders kom ik er m'n bed niet voor uit. Ik blijf over veertien dagen toch zeker ook niet wakker voor de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen? Mooie cartoon, tussen twee haakjes, in de Herald Tribune van vorige week. Een echtpaar ziet op televisie Bush en Gore met elkaar debatteren. Zegt de man tegen de vrouw: 'Weet je dat ik nou al heimwee heb naar Clinton?'

Grenzeloos is mijn respect voor mensen die een oog missen, of nog maar één been hebben, of op een half hart leven, en die er na geduldig trainen niettemin op wilskracht in slagen de 100 meter rechttoe rechtaan binnen een minuut te lopen. Ik zou 't ze niet nadoen. Maar ik weet dat 't echte record op negen zoveel staat, dus wat ze nu in Sydney klaarmaken, blijft naar mijn bedorven normen toch kinderspel. Bijna letterlijk. Als mijn kind op een verjaardags partijtje alle buurjongetjes verslaat met ringsteken, zal ik mijn keel ook schor schreeuwen. Maar zijn overwinning voltrekt zich tussen de schuifdeuren, en hoort dus net zo min op televisie thuis als Big Brother of De Bus.

Zie ik topsport als ik naar die paar minuten van Studio Sport heb gekeken?

Nee, ik zie invaliden.

Dat kan leerzaam zijn, en er worden terecht ook allerlei mooie documentaires gemaakt over mensen die het met de ergste gebreken lichamelijk en geestelijk heel ver blijken te kunnen schoppen. In de Volkskrant las ik gisteren nog een zeer informatief verhaal over Cambodjaanse volleyballers van wie de meesten armen en benen zijn kwijtgeraakt aan landmijnen, en die van Israël o.a. verloren (3-1), omdat er in hun land geen behoorlijke protheses te koop zijn.

Het stuk stond in het sportkatern, wat me onzin leek. Als Ajax straks failliet wordt verklaard en uit de beursnotering verdwijnt, wil ik toch eerst en vooral een degelijke toelichting lezen op de economie-pagina?

De politieke roep om zwetende gehandicapten verdient ons aller wantrouwen: ze willen die mensen in het aquarium hebben.

De hysterie van Erica staat daar in zekere zin natuurlijk buiten. Ook als Nederland een kans maakt op het WK dwergwerpen zal zij de tribune oranje kleuren en voor koningin en vaderland een integrale live-uitzending eisen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden